Berichten van 1 oktober 2010 tot 31 oktober 2010

Toen ik noodgedwongen stopte met mijn zaak wegens onteigening (omdat de stad Antwerpen net op die plaats zo nodig een oerlelijk gedrocht moest neerplaatsen) dacht ik bij mezelf: “ok, dan maar op vervroegd pensioen”!
Tenslotte werkte ik al van mijn veertien jaar. Eerst op een fabriek en van mijn achttiende in de horeca. Dus alles bij elkaar toch al zo’n slordige vijfendertig jaar op dat moment.
En iedereen die het een klein beetje kan weten zal beamen dat de dagen in de horecabusiness dubbel tellen. Lange dagen en hard labeur.
Ook niet altijd even plezierig, al zal een leek menen van wel. Je moet het echt wel héél erg graag doen om het jaren te kunnen volhouden.
Dit alles om te zeggen dat ik ergens blij was dat ik mocht stoppen.

Toen ik de stopzetting bekend maakte zei men mij dat ik het nog zou gaan missen.
Ik lachte het weg want ik had al tal van plannen voor wat ik met de vrij gekomen tijd zou gaan doen.

Toen dan die allerlaatste dag aanbrak, gaven de klanten mij een afscheidsfeestje. Zelf mocht ik niets doen, zij namen die avond de zaak over.
Het werd nog heel emotioneel voor mij, ik voelde me blij, maar ook triest.
En de tranen vloeiden toen het allerlaatste liedje uit de speakers klonk.

En telkens ik nu dat bepaalde liedje weer hoor, moet ik toegeven dat ze gelijk hebben gekregen, ik mis mijn “kroegje” heel erg!
Maar het komt nooit meer terug. Er blijven enkel nog wat foto’s en heel veel mooie herinneringen.

For old time sake, geef ik jullie vandaag dat bewuste liedje dat men voor me draaide net voor ik de lichten voor de allerlaatste keer doofde en de deur voorgoed achter me sloot:

LAATSTE RONDJE
(1968)

Meer lezen over deze artiest…klik op onderstaande button

FIJNE DAG!

Toen ik twintig was droomde ik mij de hele wereld.
Toen ik dertig was nam’k genoegen met een halve aardbol.
Op mijn veertigste was ik gelukkig met het feit dat ik toch al één van mijn vele dromen had kunnen realiseren.
Op mijn vijftigste gooide ik al mijn oude dromen overboord en droomde mij er nieuwe.
Nu ik bijna zestig ben realiseer ik mij dat ik nooit al mijn dromen zal kunnen waarmaken.
Maar ik blijf dromen!
Tegen beter weten in, droom ik:

THE IMPOSSIBLE DREAM.
(1965)

ANDY WILLIAMS

Williams had van 1962 tot 1971 zijn eigen show op de Amerikaanse tv.
Hij heeft ook een eigen theater, The Moon River Theatre in Branson in de staat Missouri.

Andy Williams vergaarde gedurende zijn zangcarrière 18 gouden platen en 3 platina platen.
Enkele van zijn grootste hits zijn; Moon River, Love Story, Happy Heart, Can't Take My Eyes Off You en de grote Kersthit “It's The Most Wonderful Time Of The Year”.

Andy Williams zong ook het love theme van de film, The Godfather, “Speak Softly Love”

"The Impossible Dream" is een populaire song gecomponeerd door Mitch Leigh , met teksten geschreven door Joe Darion.
Het werd geschreven in 1965 voor de musical, ‘Man van La Mancha’.
Het is het belangrijkste nummer uit de musical en werd de meest populaire hit.

Meer lezen over over deze zanger…klik op onderstaande button

Om deze trieste aangelegenheid te ondersteunen koos ik voor een sereen lied van mijn groot idool, Neil Diamond.
We buigen het hoofd en vragen:

DEAR FATHER...

Vandaag maak ik het mezelf heel gemakkelijk.
Vandaag wordt er niet getapt uit het vaatje van herinneringen.
Nee, vandaag laat ik me inspireren door de actualiteit.

En wat is er actueler dan de mijnwerkers uit Chili?
En welk liedje is er dan het meest voor de hand liggend?
Just! Poepsimpel!

Luister en geniet van:

WORKING IN THE COALMINE.
(1966)

Op tienjarige leeftijd verhuisde hij naar Portland.
Tijdens de tweede wereldoorlog nam hij dienst bij de marine.
Na zijn legerdienst keerde hij terug naar Portland en werd hij een succesvol zwaargewicht bokser.
Hij vocht onder de naam ‘Kid Chocolat’.

In 1955 liet hij de bokswereld achter zich en keerde terug naar zijn geboorteplaats waar hij, wederom met succes, een auto dealer werd.
Onderwijl streefde hij ook een zangcarrière na.

Zijn samenwerking met Allen Thoussaint, leverde hem een eerste internationale hit op dat geïnspireerd was op een kinderlied.
Maar zijn grote doorbraak kwam met de hit ‘Working in The Coalmine’.

Hij zou het succes van die hit nooit meer evenaren, al ligt het lied. ‘Yes, Whe Can’ ook nog in het gekeugen.
Na enkele flops, en omdat hij een groot gezin moest onderhouden, besloot hij eind jaren ’60 te stoppen met muziek maken en legde zich toe op zijn auto garage.

Zo heel af en toe trad hij nog op wanneer de kans zich voordeed en maakte zelfs kleine tournees.
Lee Dorsey stierf aan longemfyseem op 1 december 1986, te New Orleans.

Het regime op het internaat was zeer streng en wij werden volledig afgezonderd van alle wereldse geneugten en daar hoorde populaire muziek ook bij. Zodoende zijn er vele hits uit mijn tienerjaren aan mij voorbij gegaan.
Er stond wel een platendraaier in de recreatiezaal maar die werd alleen in gebruik genomen op zaterdagavond en dan enkel nog om klassieke muziek te laten horen.

Maar…er liepen af en toe toekomstige onderwijzeressen stage in het internaat en die waren slechts enkel jaren ouder dan wij. En zo gebeurde het heel soms dat die stagiairs een ietwat moderner plaatje van zichzelf meebrachten.
En een van die liedjes dat we grijs gedraaid hebben als de nonnen in hun kapel zaten, was dit wat ik jullie vandaag laat horen.

Telkens wanneer ik het liedje hoor heb ik er een dubbel gevoel bij.
Enerzijds herinnert het mij aan een nare tijd en de verloren jaren.
Anderzijds doet het mij beseffen dat men ons doen en laten dan wel stevig onder de knoet had, maar dat men nooit onze geest heeft kunnen breken.

Ik ben heel benieuwd naar jullie herinneringen wanneer je luistert naar:

IN THE MIDNIGHT HOUR
(1965)

Hij begon zijn carrière als lid van de groep ‘The Falcons’.
Zijn grootste hit had hij in de Verenigde Staten in 1965 met ‘In the midnight hour’ dat ook bij ons een hit werd.
Daarna had hij succes met nummers als ‘Mustang Sally’ en ‘Fire and Water’, zijn laatste hit (in de Verenigde Staten) uit 1972.

Na 1972 bleven Amerikaanse hits uit en raakte Pickett aan lagerwal.
Hij zat een aantal keren in de gevangenis, onder andere omdat hij dronken achter het stuur zat en een oudere man aanreed, die daarbij levensgevaarlijk gewond raakte.

In 1991 kwam de speelfilm The Commitments uit, over een blanke Ierse soulband die Pickett-nummers speelde.

Pickett trad verschillende keren op in Nederland, onder andere in 1995 op het North Sea Jazz Festival in Den Haag.

Enkele van zijn bekendste nummers zijn: Land Of The Thousand Dances (1966), Hey Jude (1969), en Everybody Need Someone to Love, dat succesvol gecoverd werd door The Blues Brothers.

Wilson Pickett overleed in 2006 op 64-jarige leeftijd in Reston, Virginia.