Berichten van 1 mei 2010 tot 31 mei 2010

Om jullie een beetje een klein idee te geven van de problemen die ik nu ondervind, ik heb aan dit logje twee dagen gewerkt omdat ik steeds weer noodgedwongen moest stoppen wegens het niet meer kunnen lezen van de menu’s die zich openen op mijn pc en het zien van de bijbehorende icoontjes hoewel ze reeds op extra groot staan.

Maar ik neem meteen ook het vaste voornemen om hier zo gauw als kan weer terug te starten en door te gaan.
En ondertussen blijf ik jullie zolang mogelijk volgen, en wanneer jullie me totaal niet meer zien verschijnen voor een tijdje, vergeet dan niet dat uit het oog niet uit het hart is.

Ik hoop, nee, ik weet, dat jullie begrip hebben voor mijn huidige situatie en mijn noodgedwongen beslissing daaromtrent en dat we elkaar weer terug zien in betere tijden.
En met wat kan ik vandaag beter afsluiten dan met een voor de hand liggend lied:

WE’LL MEET AGAIN.

Zij die me kennen weten zo onderhand dat mijn twee grote favorieten uit de muziekwereld Edith Piaf en Neil Diamond zijn. Maar ik zou er in feite nog twee kunnen aan toevoegen, namelijk, Shirley Bassey en Janis Joplin.
Die laatste met een plus bij sommige van mijn moods.

Nu weet ik niet of er onder mijn bezoekers veel fans zitten van Janis. Dat hangt af of je voor de melodie, de muziek, de stem of voor de tekst van het lied gaat. Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn, en daar is niets mis mee, dat muziek voor u enkel als achtergrond dient bij vervelende klusjes, of als ambiance op feestelijke momenten.
Dan zit je met Janis natuurlijk niet echt goed.

Voor mij werkt muziek vaak als een helende hand, als een pleister op de wonde.
Ik ga dus voor het totale plaatje.
En zodoende voel ik mij in goed gezelschap bij Janis Joplin.
Vandaag dus in hoofdzaak voor mezelf, maar ook voor die enkele vrouw die zich, helaas, herkent in dit lied:

A WOMAN LEFT LONELY
(1971)

JANIS JOPLIN

Al heel vroeg in haar leven trok de muziek haar heel erg aan.
Met name de blues, rock-'n-roll en soul hadden haar voorkeur.
Janis bezocht wel enkele universiteiten maar studeerde nooit af.

In 1966 vertrok Joplin opnieuw naar San Francisco op uitnodiging van de impresario,Chet Helms.
Haar grote doorbraak kwam met een optreden op het Monterey Pop Festival in 1967. Met het album, ‘Cheap Thrills’ dat daarna verscheen, vestigde Janis haar naam definitief als bleuszangeres.
Haar meest succesvolle album ‘Pearl’ maakte zij in 1971 met de band The Full Tilt Boogie.
Haar meest bekende liedjes zijn, ‘Me and Bobby McGee’ en ‘Mercedes Benz’

Maar Janis heeft zovele ander mooie songs gemaakt.
Joplins teksten weerspiegelen een gevoel van pijn en eenzaamheid van een vrouw die een laag zelfbeeld had en gekweld werd door een gebrek aan zelfvertrouwen.
Menige vrouw herkent zichzelf daar in.
En dat vooral maakte haar succesvol als blueszangeres.

‘Mercedes Benz’ was meteen ook haar laatste opname.
Janis kampte al haar ganse leven met een alcohol en drugsverslaving.
Reeds als kind had ze al de bijnaam 'speedfreak' en dat was zeker niet voor niets.
Zij stierf dan ook aan een overdosis op 27 jarige leeftijd.

Joplin wordt nog steeds beschouwd als een van de invloedrijkste blueszangeressen van de jaren '60.

Om de doos met kerstspullen op zijn plaats te kunnen zetten, kwestie van hem later weer terug te kunnen vinden, moest ik de doos met de cd’s van pa opzij zetten. En dan kan ik het gewoon niet laten om daar even door te struinen.
Zodoende kwam ik een cd tegen van Max Bygraves, en die wou ik toch even beluisteren.

 Bij het beluisteren van de liedjes moest ik steeds weer denken aan de Black and White Minstrels Shows van weleer. Herinneren jullie je die nog?
Ik denk dat het zo rond de jaren '70 moet geweest zijn dat men die wekelijks op tv liet zien.

Nu komt die gedachte waarschijnlijk omdat op de cd een medley staat met allemaal van die vrolijke en leuke deuntjes.
Helaas kan ik die niet laten horen omdat de cd net op dat stukje steeds blijft haperen.
Maar wat ik jullie van deze zanger wel kan laten horen, en ik hoop dat jullie daar ook van genieten, is een lied dat geschreven werd door Andrew Lloyd Webber en Tim Rice voor de musical ‘Jozef en de Amazing Technicolor Dreamcoat’:
ANY DREAM WILL DO.
(1968)

MAX BYGRAVES

Meer lezen over Max Bygraves…klik op onderstaande button

Hallo lieve vrienden!
Jullie zullen al wel gemerkt hebben dat mijn blogjes op een heel laag pitje staan, net als mijn bezoekjes aan jullie blogjes. Dat is enerzijds te wijten aan tijdsgebrek maar de grote oorzaak zijn mijn oogproblemen.
Oog, moet ik in feite schrijven, want geboren met een visuele handicap ben ik al gans mijn leven half blind. En mijn ‘ziende oog’ laat het nu, ondanks een multi focale lens en zware leesbril, ook afweten
Omdat het te ver zou leiden om de ganse uitleg hier te schrijven heb ik het op mijn ander blogje gezet en kunnen diegenen die het interesseert op onderstaande button klikken om het te lezen.

Jullie zijn dan meteen op de hoogte waarom ik noodgedwongen minder schrijf en lees en waarom ik mijn logjes tijdelijk (hoop ik) drastish moet inkorten.
Maar in de mate van het mogelijke blijf ik hier muziek en verhaal brengen.

En een lied dat spontaan in mij opkomt wanneer ik hier over mijn ogen zit te schrijven, is een nummer dat in 1974 werd geschreven door Donna Weiss en Jackie DeShannon, maar pas een grote hit en commercieel succes werd in 1981 toen Kim Carnes het zong.
Het werd toen in liefst 31 landen een nummer 1-hit.
Ik hoop dat jullie kunnen genieten van:

BETTE DAVIS EYES.

Na de 'vraagfase'  komt de 'boosheidfase', “hij kan me rug op, de kloothommel!”
En met die boosheid komt vanzelf het besef dat je het waard bent om geliefd te worden, Je komt los van je ex partner en bouwt stilaan je eigen leven weer op.
Dat lukt je beter en beter naargelang de dagen vorderen.

Maar…er is, en zo noem ik het dan maar, de 'valkuilfase'.
Er is de angst en het gebrek aan vertrouwen om nieuwe liefde een kans te geven.
Je kan het niet helpen, maar automatisch ga je vergelijken en dat valt meestal in het nadeel van de kandidaat.
Maar het pijnlijkst zijn de plotse en onverwachte momenten van eenzaamheid. En in die fase zit ik nu.

Met mooi weer komt iedereen naar buiten. Paartjes lopen hand in hand, zitten lachend op een terrasje of dollen wat met elkaar. Lachende gezichten alom.
En de herinneringen flitsen door je hoofd. Herinneringen aan al die plaatsen waar je met hém gelukkig was en waar hij nu misschien met een ander hand in hand loopt.

Vrienden nodigen je graag en vaak mee uit maar je voelt je toch altijd een beetje het vijfde wiel aan de wagen. En wanneer de avond voorbij is ga jij alleen naar huis.
Verdomde moeilijke momenten zijn dat!

Gelukkig worden ook die schaarser.
Maar het neemt niet weg dat je je op zulke momenten wilt opsluiten, je ramen en deuren wilt dichtspijkeren en de stekker uit de telefoon wilt trekken. Effe niemand horen, niemand zien.
En om die gevoelens weer te geven heb ik, dankzij lieve vrienden, het gepaste lied.
Altijd leuk om weten dat je niet alleen bent met je blues, luister maar naar:

A HOUSE WHITOUT WINDOWS.
(1963)

ROY ORBISON

Toen Roy een grote hit schreef voor ‘The Everly Brothers’("Claudette") zag hij zijn kans schoon en kocht zijn platencontract bij Sun Records af om zodoende ergens anders zijn geluk te kunnen beproeven.

Orbison kwam terecht bij het platenlabel R.C.A. waar Elvis Presley vele hits opnam.
Roy bleef echter niet lang.
Na een aantal nummers op plaat te hebben gezet verliet hij in 1959 het label en kwam terecht bij Monument Records dat onder leiding stond van Fred Foster.

De eerste single "Up Town" was een bescheiden succes en bereikte plaats 72 in de Billboard Top 100.
De opvolger werd uitgebracht in 1960 en maakte van Roy Orbison een wereldster.
Van het nummer "Only The Lonely" gingen ruim twee miljoen exemplaren over de toonbank en met dit nummer creëerde Orbison iets dat nog nooit eerder in de Rock-'n-Roll was gehoord; de dramatische rockballad.

Tussen 1960 en 1965 produceerde Roy klassiekers als "Running Scared", "Crying", "Blue Angel", "Falling", "Blue Bayou", "It's Over", "In Dreams" en "Oh, Pretty Woman".
Roy Orbison werd een wereldster met een platenverkoop die de 30 miljoen hadden overschreden

Roy Orbison overleed op 6 december 1988 te, Nashville, Tennessee.
Veel meer over deze zanger kunt u lezen door op onderstaande button te klikken.

Het verwerken van een liefdesbreuk verloopt in fases.
Eerst is er het ongeloof en de verbijstering. Je leeft als in een cocon, onbewust van al wat er rondom je gebeurt.
Ondertussen blijft ook de hoop, het komt misschien weer goed.
Dan komt het besef dat het echt wel ‘Over and Out’ is.
Vervolgens komt het verdriet om het verlies.

Al die fases heb ik doorlopen en nu ben ik dus aanbeland in de fase waarin de vele vragen zitten. Waarom?
Wat heb ik voor hém betekend al die jaren dat ik nu geen teken van leven meer waard ben?
Aan wat ben ik schuldig dat ik nu word behandeld als een goedkoop wegwerpartikel?

En door al die o-zo-vele vragen vandaag dit lied op mijn blog:

NEVER EVER
(1997)

ALL SAINTS

Zowel Melanie als Shaznay begonnen hun carrière als achtergrondzangeressen.
In 1993 besloten Mel en Shaz hun talenten te bundelen door middel van een eigen bandje.
Simone Rainford voegde zich bij de twee meiden maar zou in 1995 de band wegens muzilale verschillen weer verlaten.

In 1994 trad het drietal voor de eerste keer in het openbaar op tijdens het Notting Hill Carnaval.
Hun eerste glimp van beroemdheid kwam echter in 1995 tijdens ‘The Smash Hit Tour’ waarin ze samen optraden met, Boyzone, Peter André en de Backstreet Boys.

Als eerste single verscheen in 1994 het nummer ‘Silver Shadow’ maar dat was een grote flop.
In mei 1996, de groep is ondertussen een kwartet, ontmoetten de meiden Karl Gordon met wie ze een demo opnemen voor voor ‘I Know Where It’s At’.

In 1997 stormde die debuutsingle de hitlijsten binnen op nummer 4.
Hun grootste succes behaalden ze evenwel met ‘Never Ever’ op het eind van dat zelfde jaar.
Meer lezen…klik op de button