Berichten van 1 augustus 2010 tot 31 augustus 2010

‘Dromen zijn vensters op de ziel’, las ik eens.
Freud beweerd dan weer dat dromen zelfportretten zijn, ‘ze vertellen ons wie we zijn, waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan.’
Ik ga de goede man zeker niet tegenspreken want onze dromen hangen inderdaad af van de situatie waarin we verkeren. Zo zal die arme dakloze bedelaar ongetwijfeld andere dromen hebben dan die rijkaard op zijn tropisch eiland.
Ook de droom van de gelukkige zal verschillend zijn van de verdrietige.

Wat er ook van zij, feit is dat de droom een fascinerend fenomeen is.
Feit is ook dat menige droom een inspiratiebron is voor deze of gene kunstenaar die het vervolgens dan in een of andere vorm giet.
En nog een feit is dat er ontelbare liedjes bestaan over allerlei soorten dromen,gelukkige, hoopvolle, trieste en vervlogen dromen.
Vandaag kunnen jullie luisteren naar zo een liedje over een vervlogen droom:

JUST A DREAM AGO
(1969)

Het lied staat, zoals ik ze noem, op een van mijn ‘koffie cd’s’ en ik heb al eens verklaard wat ik daarmee bedoel.
Maar voor de vergeetachtigen: het zijn cd’s die, toen ik mijn zaak nog runde, kreeg van mijn koffie leverancier bij een aantal aangekochte kilo’s koffiebonen.
Meestal cd’s ofwel met covers van onbekende zangers, ofwel onbekende nummers.
Maar zo nu en dan staat er toch een pareltje tussen, zoals dit ook weer.
Dit gezegd zijnde... over tot de orde van de dag met de zeer karige informatie over de zangeres.

Rita Moss Levy werd geboren... uiteraard... maar waar en wanneer blijft een raadsel voor mij. De enige geboortedatum die ik kan vinden is, 04/07- maar een jaartal ontbreekt.
Vermoedelijk woonde ze te, Los Angeles.

Rita Moss begon haar carrière als een pop en jazz soliste in het midden van de jaren 1950.
Buitengewoon was haar 4-octaven stembereik.
Ook nog uitzonderlijk was dat terwijl ze haar liedjes zong zij met haar ene hand op de piano speelde en tegelijkertijd met haar andere hand op de bongo’s.

Wat ik ook nog kon lezen was dat zij het slaapliedje, 'Sleep save and warm', vertolkte in de film, ‘Rosemary’s Baby’, met Mia Farrow in de hoofdrol.
Enkele andere nummers van haar zijn, Love Me Or Let Me Be, Darlin, Talk To Me Tiger, Reigns At Islandia, The Measure Of A Man, Supurb, Daydream en dus ook, Just A Dream Ago.

Rita Moss maakte diverse albums tot eind 1960, met pop, jazz en experimentele muziek.
Of Rita Moss nog leeft kan ik jullie niet vertellen.
Wie meer wil lezen over deze zangeres heeft dus pech, want ik heb helaas ook geen officiële website van haar gevonden, noch enige info op Wikipedia.

…Ten eerste benader ik toch al heel dicht spoor zes, dus zo jong is dat niet meer…Ten tweede schijn ik er een patent op te hebben om op de verkeerde mannen verliefd te worden.
De vader van mijn kinderen buiten beschouwing gelaten, namen al mijn relaties een desastreuze wending.

Ik denk dat ik veel te zelfstandig ben om mij te onderwerpen aan een man. En hoe ouder ik wordt, hoe moeilijker dit wordt.Komt bij dat al de interessante mannen reeds getrouwd zijn, en diegene die het niet, of niet meer zijn hebben liever en mooi poppetje van twintig.

En zodoende vrees ik dat ik in de liefde nooit die hemel op aarde zal bereiken maar altijd ergens halverwege zal blijven hangen.
En daarom vandaag dit lied:

HALFWAY TO PARADISE
(1961)

Tony Orlando's eerste succes kwam met de hits ‘Bless U’ en ‘Halfway To Paradise in 1961.
Samen met Telma Hopkins en Joyce Vincent Wilson vormde hij een trio en scoorde een reeks nummer 1 hits met, Tie een Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree, Knock Three Times, en He Don't Love You (Like I Do).

Na een geslaagde zangcarrière kreeg Orlando zijn eigen show op televisie bij CBS.
De show liep van 1974 tot 1976. Elke week ontving hij de gtootste namen uit de showbusiness, waaronder zijn jeugd idolen, Jackie Gleason en Jerry Lewis.
Tony Orlando speelde ook mee in het eerste seizoen (1984-85) van de Cosby Show.

De muziek en de tekst van ‘Halfway To Paradise’ werd respectievelijk geschreven door Carole King en Gerry Goffin.
Hoewel het lied oorspronkelijk van Tony Orlando is, had Billt Furry in darzelfde jaar (1961) er een groter succes mee in de UK/ Hij bereikte nummer -3 in de hitparade.

Bobby Vinton nam opnieuw het nummer op in een zachte, minder dynamische versie in 1968.
Onder andere, Paul Anka, Sandy Posey, Tina Charles, Nick Lowe en Jason Donovan hebben het lied op hun repertoire staan.

En toch, naast ergernis gaf een reclameblok me ook inspiratie, omdat het een trend is om die spots op te fleuren met muziek van toen.
En recent verschijnt er een spotje over een lekker (en duur) geurtje dat ondersteund wordt met een lied dat voor mij een herinnering oproept aan mijn verlovingstijd met de toekomstige vader van mijn kinderen.

Die woonde boven een Italiaans restaurant. In dat restaurant hielp ik vaak een handje mee wanneer mijn schat op zee was. Kwestie van de tijd te doden.
Daar liep ook de zoon des huizes rond die vier jaar ouder was dan ik.
Hij was licht geestelijk gehandicapt maar kon zingen als een nachtegaal en was een virtuoos op zijn accordeon.

Zoals het bij Italianen wel vaker de gewoonte is werd er in het restaurant ook gezongen, in dit geval dus door de zoon.
Nu was die zoon een ietsepietsie verliefd op me en krek elke keer wanneer ik daar aanwezig was zong hij voor mij steeds eenzelfde lied. En ik zat dan heel verlegen, en ook een beetje gevleid, te genieten van die mooie stem.

De huurbaas is reeds lang overleden en ook het restaurant is al lang ter ziele gegaan.
Maar ik vraag mij af hoe het de zoon is vergaan? En of hij nog leeft? En vooral of hij dan nog zingt?

Misschien dat jullie aan dit lied ook een mooie herinnering kunnen vastknopen? Laat het me dan vooral weten he!
Droom heerlijk weg op de tonen van:

PARLAMI D’ÁMORE, MARIU

j

Nu vind ik dit blog niet de juiste plaats om daar verder over uit te wijden en heb daar trouwens ook geen zin in.
De meeste lezers van dit blog zijn immers al van de situatie op de hoogte. De anderen kunnen zo ze willen het ganse relaas lezen op, HUISMUSJE.

Het enige dat ik er hier en hierover nog kwijt wil is dat het verdict heel erg hard is aangekomen… en dat het even tijd van me zal vragen om het te verwerken.
Maar kom, ik heb al voor hetere vuren gestaan en muziek heeft me dan steeds weer soelaas kunnen bieden, en dat zal nu plots niet anders worden.
"Ach, als je haren maar goed liggen", zei ons moemoe altijd!

Maar zonder zwansen, wat echt belangrijk is, is dat je jong van geest en jong van hart bent en blijft.
Jong van geest ben je wanneer je nog midden in het leven wil staan en open staat voor de nieuwe dingen die op je weg komen.
Jong van hart ben je als je een brede kijk hebt op mensen en dingen en als je kunt lachen en genieten van de kleinste en gewoonste dingen.

En ik meen te mogen zeggen dat ik beide bezit.
En natuurlijk heb ik daar een liedje voor!
Een lied dat het allemaal veel beter verklaard dan ik het kan zeggen of schrijven.

De meeste onder jullie zullen dit lied beter kennen van Frank Sinatra die het opnam in 1953. Sindsdien is het vertolkt door tal artiesten, waaronder ook deze meneer met zijn specifiek stemgeluid.
Luister en geniet van:

YOUNG AT HEART

Enkele van zijn bekendste nummers zijn: Septembersong (1963), Hello Young Lovers (1964), One of those songs (1966). Songs for Sunday (1967).
Meer lezen over deze man....klik op onderstaande button

Het is reeds drieëndertig jaar geleden maar ook vandaag nog stemt het mij ietwat weemoedig en lijkt het alsof het gisteren was.
Want hij is nog lang niet vergeten en leeft nog voort in de harten van zijn ontelbare fans.

Wie herinnert zich niet de man, die het podium opkwam op de klanken van '’Also Sprach Zarathustra’' en als hoogtepunt van zijn show een golvende Amerikaanse vlag ontrolde.
Waar zowel heel jonge meisjes als rijpere vrouwen in extase naar opkeken. Een halfgod in een wit glitterpak.

Jammerlijk was hij ook die man die gekweld werd door depressies die hij bestreed met een monsterachtige eetverslaving en onwaarschijnlijke doses slaappillen en pijnstillers, een heuse junkie, wat hem uiteindelijk fataal werd.
De mens Elvis werd opgeofferd aan de status van de roem en het succes.

Maar hij heeft ons zoveel gegeven en zoveel moois nagelaten.
De invloed die Elvis had op ons kent zijn weerga niet. Ik zou zelfs durven zeggen dat hij een deel was van ons bestaan.
Dit is alleszins te merken aan zijn nog steeds grote populariteit die tijdloos is.
Voor heel veel mensen van mijn generatie is Elvis niet dood en zal dat ook nooit zijn.

Natuurlijk laat ik vandaag wat horen van hem, maar het is verdomd moeilijk kiezen.
Laat mij maar opteren voor de patriot die Elvis ook was en die bijna in elk van zijn shows hulde bracht aan zijn vaderland.
Ik geef jullie dus:

AN AMERICAN TRILOGY.
(1972)

Het lied ‘An American Trilogy’ (niet te verwarren met het boek) is een nummer geschreven door folkzanger, Mickey Newbury.
Het is een medley van drie 19-eeuwse liederen.

“Dixie” is een zwart minstreel lied dat officieus het volkslied werd van de confederatie sinds de burgeroorlog.
“All My Trials” is oorspronkelijk een Bahamaans slaapliedje, maar nauw verbonden met Afro- Amerikaanse spirituals en bekend geworden door folksingers.
“The Battle Hym” was het marslied van de Union Army, ook alweer tijdens diezelfde burgeroorlog.

De originele versie van Mickey Newbury bereikte nr 26 in 1972, en nr 9 in de Billboard's Easy Listening grafiek.
Meer dan 465 versies van "An American Trilogy" zijn opgenomen door verschillende artiesten.

Ik ben een grote fan van het eerste uur van de boeken van, Baantjer. Ik heb ze allemaal gelezen en herlezen, net als de boeken van Aghata Christie trouwens.
Met mijn lamentabel geheugen geven die telkens weer plezier omdat ik toch steeds vergeet wie de dader blijkt te zijn.
Wegens komkommertijd in tv land geeft men nu de serie van Baantjer op tv, en ja, ik kijk er ook nu na de zoveelste herhaling weer naar.
Volgen jullie me nog? Want ik hoor jullie denken: “Wat heeft dit in godsnaam met muziek te maken?” Geen nood, we naderen de clou.

In elke aflevering gaat rechercheur De Cock, met cee oo cee kaa, op een bepaald moment naar het café van Lewietje, om zijn gratis borrel cognac te drinken. Lewietje geeft dan meestal ongeweten een hint die bij De Cock een belletje doet rinkelen en hem de oplossing van de moord doet vinden.
Dat cafeetje ligt middenin de rosse buurt van Amsterdam. En in dat cafeetje speelt natuurlijk ook muziek.

Beginnen jullie al een beetje te begrijpen waar ik naartoe wil?
Zo niet dan zal het jullie wel duidelijk worden wanneer je mijn liedje hoort. Want dat is de typische muziek die in dat cafeetje van Lewietje middenin  de rosse buurt langs de Amsterdamse grachten altijd wordt gespeeld.
En dat is wat jullie vandaag van me meekrijgen.
Geniet, dans, of zing vrolijk mee met:

AAN DE AMSTERDAMSE GRACHTEN
(?)

Tante Leen trad pas op 43-jarige leeftijd voor het eerst op. Daarvoor verdiende ze de kost als schoonmaakster en garnalenpelster.
Bezoekers van het café waar ze werkte en zong om de gasten te vermaken schreven haar in voor een talentenjacht die platenmaatschappij Bovema had uitgeschreven om de Stem van de Jordaan te vinden.
Ze behaalde de tweede plaats achter Johnny Jordaan.
Vanaf dat moment luidde haar bijnaam de nachtegaal van de Willemsstraat.

Vanaf 1960 batte zij aan de Niewendijk 103 cafe Royal uit samen met haar tweede echtgenoot (haar eerst man kwam om tijdens een bombardement) waar ze elke dag optrad.

In 1968 werd ze uitgenodigd om Nederland te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival, maar ze sloeg de uitnodiging af.
Zij beëindigde haar zangcarrière in 1975 en bracht de laatste jaren van haar leven door in een verzorgingshuis.
Tante leen overleed op 5 augustus 1992.
Er staat een borstbeeld van haar op het Johnny Jordaansplein naast het beeld vann Johnny Jordaan zelf.

Componist Goemans vond inspiratie voor het lied toen hij in 1949 op de brug liep waar Prinsengracht en Leidsegracht elkaar kruisen.
Een paar jaar later hoorde Dick Schallies, pianist bij het Metropole Orkest, het hem spelen.
Via via kwamen ze bij muziekuitgever Metro terecht. Die wilde het lied wel uitbrengen.

Goemans schreef toen binnen 2 dagen een tekst bij zijn muziek, in het Nederlands én het Engels.
In 1956 zetten Hans Boskamp en zijn vrouw Nan ‘Aan de Amsterdamse grachten’ voor het eerst op plaat.

Johnny Kraaykamp was de eerste die ‘Aan de Amsterdamse grachten’ zong, in Café de Paris bij het Leidseplein.
Daarna zijn er 5 versies van het lied op grammofoon uitgebracht.
Wim Sonneveld nam het lied in 1962 op en ook Tante Leen, Louis Dusée en Louis Neefs zongen het op plaat.

T’ IS MAAR DAT U HET WEET!

In dit rijtje hoort voor mij ook, ‘Scent of a Woman.'
Laat me vooral eerst zeggen dat ik Al Pacino, een rasacteur vindt!
Grote klasse!

In deze film komt ook prachtige muziek voor.
Zo is er het fragment waar Al Pacino als blinde man een dame ten dans uitnodigt.
Het is subliem om te zien hoe die man de sensuele geladenheid via het scherm op je over brengt.
Het bewijst dat het ook zonder naakt of bedscene’s heel seksueel kan zijn.

De tekst van het lied waar zij op dansen is daar natuurlijk ook niet vreemd aan.
En omdat het echt wel de moeite waard is om de videoclip uit genoemde film te bekijken, zet ik er een link naartoe. Klik maar op onderstaande button. Zet dan wel even de muziek af op dit blog.

Geniet van:

DANCE ME TO THE END OF LOVE
(1984)

...ik het voor het eerst hoorde op het blog van ERNST en het zo mooi vond dat ik het een ietsepietsie op illegale wijze in mijn bezit nam via het www
… ik het op mijn blog plaats op aanvraag van mijn soulmate LIPSKE die deze zanger heel erg kan smaken.
… ik mij in de tekst van het lied kan vinden omdat het lied een verhaal op zich is en het beter en mooier zegt dan ik het kan zeggen.

Hopelijk kunnen jullie genieten van:

SEASONS OF THE HEART
(1982)

JOHN DENVER

Ik denk dan bijvoorbeeld aan alle vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen en daar alles voor over zouden hebben om moeder te kunnen zijn.
Ik denk ook aan alle moeders die ooit een kind verloren hebben en dat onmetelijke verdriet hun ganse verdere leven meedragen.

Want een kind verliezen is het ergste wat je als ouder kunt meemaken.
Daar past geen enkel verhaal in, geen logica, geen antwoord, geen troost. Alleen het achterblijven is ontstellend.
Het is het absolute dieptepunt in je leven.
Ik bid dat het mij nooit moet overkomen. Dat men deze kelk aan mij laat voorbijgaan.

En er is een lied dat ik daarvoor als een persoonlijk gebed hanteer:
Het is een vrije vertaling van, en een vrije interpretatie voor, mezelf:
“Als ik sterf, wil ik dat jullie naast mij staan.
Op mijn reis zonder terugkeer, wil ik dat jullie lieve glimlach me vergezeld.
Dan pas zal ik kunnen heengaan.
Zonder spijt en zonder tranen.
Laat mij sterven voordat jullie sterven.”

Mijn eigen  interpretatie buiten beschouwing gelaten (die ik  in stilte opdraag aan mijn kinderen), is het tevens een heel mooi liefdeslied.
Luister maar naar:

MOURIR AUPRES DE MON AMOUR
(1977)

DEMIS ROUSSOS

Afgelopen week was ik met een vriendin in, Breda. Wandelen, shoppen, lekker eten, drinken en snoepen, en vooral veel leute en plezier. Maar…
…Ik kon niet helpen dat herinneringen door mijn gedachten flitsten…herinneringen aan 21 juli van vorig jaar.

Op die dag was ik eveneens in Breda, samen met vrienden en samen met de man die ik liefhad.
Er waren toen al tekenen aan de wand dat die liefde op zijn einde liep. Maar ik zag ze niet!
Op elke vraag kreeg ik een bits antwoord en op al wat ik deed kwam commentaar, ik kon nog weinig goeds doen.
Ook mijn vrienden waren zijn vrienden niet meer, en hij nam afstand. Maar zoals gezegd, ik zag het niet, ik stak het op de pijn in zijn been waar hij toen mee kampte wegens verstopte aders.
Nu, een jaar later, weet ik beter.

De liefde zoals we ze negen jaar lang beleefd hadden, hield geen stand.
Er kwamen eisen en ultimatums waar ik niet kon en wilde aan voldoen. Een toen was de liefde plots op en was het sprookje uit.

Het is een hels jaar geweest!
Een jaar waarin ik heen en weer werd geslingerd door tal van emoties.
Een jaar ook dat lijkt of het een eeuwigheid heeft geduurd.

Ik ben hem nog altijd niet vergeten, de man die ik liefhad.
Hij kruipt nog door mijn bloed, neemt nog steeds bezit van mijn hart, beheerst nog veel van mijn doen en denken.

Het lied dat ik jullie vandaag laat beluisteren geeft weer hoe ik mij het afgelopen jaar gevoeld heb.
Een ware Commedia dell'Arte heb ik opgevoerd, mezelf verschuilend achter een masker.
Maar ik ben in goed gezelschap want deze dame doet dat ook:

THE PERFORMANCE OF MY LIFE
(2009)

SHIRLEY BASSEY

Dame Shirley Bassey is ondertussen 73 jaar, maar haar stem heeft nog niets van kracht ingeboet op haar verleden jaar verschenen album.
Een recensent schreef over dit album, quote:“al de liedjes die op dit album staan zijn gewoon liedjes, tot Shirley ze begint te zingen” unquote.

Het lied, The Performance of My Life werd geschreven door de, Petshop Boys.
Tijdens mijn zoektocht naar info over dit lied merkte ik dat het ook gezongen wordt door o.a.: Nancy Wilson en Loleatta Hollyday.
Beide ook geen onverdienstelijke zangeressen, vind ik althans, maar ik prefereer toch de uitvoering van Shirley Bassey.

Het is misschien wel haar laatste album gezien haar leeftijd… Maar ik hoop heel erg van niet!