Archief

Toch denk ik vaak met heimwee terug aan die krimi’s van vroeger.
Der Alte, Tatort en Derrick kluisterden mij, wanneer ik ook maar even tijd had, vast aan de buis.
Ik was dus heel blij met de komst van de video zodat ik ze allemaal kon opnemen en bekijken in mijn vrije tijd.

Wie herinnert zich niet de sympathieke inspecteur Derrick, gespeeld door Horst Tappert, en zijn assistent Harry Klein, gespeeld door Fritz Wepper, die in het betere milieu van Munchen samen honderden moorden wisten op te lossen. En dit bijna 25 jaar lang.

Van al die super detectives naar mijn liedje van vandaag is voor mij wederom een kleine stap.
Het lied komt namelijk uit een van die afleveringen van Derrick.
Ik ben benieuwd of jullie je dit lied nog herinneren
Luister maar naar:

‘ANGEL OF MINE’
(1980)

F RANK D UVAL

In 1977 debuteerde Duval op de Duitse televisie als componist van de muziek van een aflevering van de krimi Tatort.
Het resultaat hiervan was dat hij ook voor andere krimi's (Der Alte (60 afleveringen) en Derrick (120 afleveringen)) muziek mocht schrijven.

In 1979 verscheen zijn debuutalbum ‘Die Schönsten Melodien Aus Derrick und der Alte.’
In 1980 kwam in Duitsland zijn single ‘Angel of mine uit.’
Halverwege 1981 werd dat nummer in Nederland een nummer 1-hit.

In 1986 scoorde hij nog een hit met ‘It was love’, een duet met zijn echtgenote Kalina Maloyer.
Zijn muziek bestaat voornamelijk uit gezongen en instrumentale synthesizermuziek en pianomelodieën.
Meer lezen over deze zanger...klik op onderstaande button

En om dat alles, vandaag dit lied op mijn blog:

‘THAT’S LIFE’
(1966)

F RANK S INATRA

Enkele bekende hits zijn, My Way, Theme from New York, New York, Night and Day, The lady is a tramp, If, Come rain or come shine, That’s Life, I've Got You Under My Skin, Love And Marriage, Strangers In The Night, Fly Me To The Moon, It Was a Very Good Year.
Meer lezen over deze zanger….klik dan op onderstaande button

Het probleem met een klassiek muziekstuk is, nu ja voor mij als grote liefhebster dus niet, is dat ze meestal langer duren dan een populair deuntje, en dat wil nogal eens gaan vervelen voor de niet-liefhebbers.

Maar geen nood, morgen doe ik weer gewoon.
Vandaag hoop ik dat jullie genieten van het mooie… door het, Royal Philharmonic orchestra, uitgevoerde… met als dirigent, Frank Ship… met op de piano, Joseph Steiger… en op de viool, Mischa Elman…

‘MEDITATION DE THAIS’
(1892)

JULES M ASSENET

Massenet werd als jongste van elf kinderen geboren in een officiersfamilie.
Alhoewel hij 10 oudere broers en zussen had, nam zijn moeder, zelf een pianiste, de tijd om Jules pianoles te geven.
Op elfjarige leeftijd ging hij naar het Parijse Conservatoire National Supérieur de Musique en studeerde bij Adolphe Laurent piano.

Aanvankelijk schreef Massenet piano- en orkestwerken.
De orkestwerken zijn minder bekend dan zijn opera's.
Zijn eerste uitgevoerde opera, ‘La gran’ Tante’ dateert van 1866.
’Thais’ componeerde hij in 1892.
Thais is na Manon en Wherter de meest uitgevoerde opera van Massenet.

Massenet overleed te Parijs op 13 augustus 1912.

Thais is een opera in drie bedrijven en het verhaal is gebaseerd op de roman van, Anatole France. Het verhaal (in het kort) gaat als volgt:
Thais leeft als courtisane in Egypte tijdens het Byzantijnse rijk.
De cenobite monnik, Athanaël, heeft het tot zijn levensdoel gemaakt om haar te bekeren tot het christendom.
Na veel vijven en zessen en een lange tocht door de woestijn vol avonturen, laat hij Thais achter in een klooster. Zijn taak tot een goed einde te hebben gebracht, keert hij tevreden terug naar zijn orde.
Echter daar aangekomen, realiseert hij zich dat hij verliefd is geworden op Thais. Hij gooit zijn monnikskap over de haag, haast zich terug naar het klooster, maar komt te laat, Thais is stervende.
Meer lezen….Goochelen dan maar.

We hebben vaak de neiging om te denken dat het vroeger allemaal beter was, vrediger ook.
Maar niets is minder waar! Bewijze mijn lied van vandaag.

Het lied komt uit een Oekraïense opera uit 1935 die op zijn beurt gebaseerd is op een roman uit 1928 van, Michail Sjolochow.
Later werd de roman vertaald naar het Engels en kreeg de titel, And Quiet Flows de Don.

Het verhaal vertelt het leven van de Kozakken in de Krim- en eerste wereld -oorlog.
Het boek kan vergeleken worden met Tolstoi’s, Oorlog en Vrede, en is minstens even lijvig.

Ik vond het de moeite waard om dit lied op mijn blog te zetten, want het is, jammer genoeg, ook vandaag nog relevant.
Laat ons hopen dat het ooit betert en we nooit ons nooit meer hoeven af te vragen:

‘WHERE HAVE ALL THE FLOWERS GONE’
(1961)

THE KINGSTONE TRIO

Ze ontstonden in San Francisco en waren vooral actief in de jaren 1950 tot 1960.
De oorspronkelijke bezetting bestond uit, Dave Guard, Bob Shane en Nick Reynolds.
In de loop der jaren echter zou die bezetting nogal eens veranderen.

Het best bekend zijn ze door hun hit, Tom Dooley.
Maar ze namen ook het lied, ‘Where have all the flowers gone’ op, in 1961, en met succes.

De eerste drie verzen van het lied zijn geschreven door Pete Seeger in 1955
Extra verzen werden toegevoegd door Joe Hickerson in 1960.

Marlene Dietrich zong het in ’62 in het Duits en Dalida zong het dan weer in het Frans.
De Nederlandse versie is het best gekend van Mieke Telkamp.
Meer lezen over dit trio….klik op de onderstaande button

Telkens wanneer er een ongeluk gebeurd in een circus, dooft men even het licht om vervolgens de clowns de piste in te sturen, zodat het publiek dat ramzalige moment vlug vergeet.

Bij de ironie van het noodlot en de teleurstellingen in mijn leven, bij elke desastreuze buiteling die ik maakte, heeft dit lied mij vaak geholpen.
Ik luister, ik jank, droog mijn tranen, krabbel weer recht en ga door.

We zijn zo stilaan op een leeftijd gekomen dat we een heel eind kunnen terugkijken op ons leven.
Ons leven, doorregen met ups en downs, met trieste en blijde momenten.
Ik ben er zeker van dat ook bij ieder van jullie, er ooit een moment is geweest waarop je dacht….

‘SEND IN THE CLOWNS’
(1974)

JUDY C OLLINS

Momenteel is Judy Collins actief als ambassadeur voor de Verenigde Naties, waarbij zij zich speciaal inzet voor het kind.
Dit werk heeft waarschijnlijk te maken met de zelfmoord van een van eigen kinderen.

Judy Collins had enkele successen in Nederland en bij ons met ‘Amazing Grace’ en ‘Send in the Clowns.

Onnoemelijk veel zangers en zangeressen hebben dit lied op hun repertoire staan.
Zoals ondermeer: Frank Sinatra, Zarah Leander, Julie Andrews, Schirley Bassey en Barbra Streisand.
Maar ik hoor het liefst de versie van Judy Collins.

‘Send in the Clowns’ werd geschreven door, Stephen Sondheim.
Het werd geschreven in 1973 voor de misical, ‘A Little Night Music.’
Sondheim schreef het liedje speciaal voor de actrice Glynis Johns, die de rol speelde van ‘Desiree’ op Broadway.

Alleen zijn kun je leren. Het is een kwestie van het alleen zijn te accepteren en vervolgens om te buigen in blijdschap.
Zo hoef ik met niemand rekening te houden, ik ga en sta waar en wanneer ik wil.
Ik kan alles zelf beslissen, van het tv programma dat ik bekijk tot het uur van slapen gaan en/of ontwaken.
Alleen mijn eigen smaak telt, zowel bij het koken als de kleding die ik draag. En nog zoveel meer!

Natuurlijk zijn er ook nadelen aan het single zijn.
Wanneer er wat misloopt kan ik enkel mezelf de schuld geven. Zo moet ik ook zelf al die nare klusjes opknappen, zoals het vuilnis buiten zetten, die lekkende kraan maken, gaten boren en kaders op hangen….enz.

Maar als puntje bij paaltje komt, moet ik niets!
Enkel genieten van het leven op zich, zonder afhankelijk te zijn van de levenskracht van een partner.
En in het kader van mijn nieuwe overtuiging, past het lied dat ik vandaag laat horen wonderwel.
Tot nader order wordt dit mijn nieuwe mantra….
No, I'm no one’s wife….
But, oh, I love my life and….

‘ALL THAT JAZZ’
(1975)

In 1995 kwam er een nieuwe versie door regisseur Walter Bobbie en choreograaf Ann Reinking.
Het werd een regelrechte Broadwayhit door de sexy kostuums, uitdagende dansstijl, cabareteske teksten.
Het grote showelement. maken dat Chicago een van de meest spectaculaire en extravagante musicals aller tijden is.

In 2002 werd de musical verfilmd.
De hoofdrollen worden vertolkt door Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones, Richard Gere, Queen Latifah en John C. Reilly.
De film won zes Oscars uit dertien nominaties.

Wereldberoemd zijn de songs 'All That Jazz' en 'Cell Block Tango'.
Ik vind het zeer de moeite waard om de uitgevoerde dans op‘All That Jazz’ te zien.
En dat kan door op onderstaande button te klikken…

Wel even wachten tot na de intro!

Zo herinner ik uit mijn kleutertijd, Zwarte Jef. Een Zaïrees die zijn brood verdiende door met een bak vol snoep op zijn buik de cafés af te schuimen.
Ondanks zijn lekkere koopwaar was ik doodsbang van die man.

Ik herinner mij ook die keer dat ik (nog steeds als kleuter) met pa mee mocht naar de cinema om een film te gaan zien waarin Al Jolson als zwarte speelde.
En waarbij ik hysterisch werd van angst zodat wij halverwege de film de zaal hebben verlaten.

Heel zeker lag de oorzaak van mijn toenmalige schrik voor negroïde mensen bij Zwarte Piet van Sinterklaas, waarvoor ik als kind bang werd gemaakt.

Ik herinner mij de mooie maar schaarse momenten dat pa voor ons zong. Net omdat die momenten zo schaars waren, koester ik vandaag die herinneringen nog steeds.

Een lied dat hij heel vaak zong, omdat het ma’s favoriet was, is dit wat ik jullie vandaag laat beluisteren.

Ik moest daarvoor in de collectie van pa duiken, maar wist dat ik niet tevergeefs zou zoeken. Ik heb hem namelijk zelf de CD ‘The Best of Al Jolson’ cadeau gedaan.
Binnenin heeft pa dan ook de vermelding geschreven: Gekregen van Lulu/Nieuwjaar 1998.
Zo lang geleden weeral!

En om al die redenen, vandaag het mooie en onvergetelijke:

“SONNYBOY”
(1928)

A L JOLSON

Toen mijn grote liefde naar de eeuwige jachtvelden vertrok volgenden er vele Valentijn-loze jaren. Pas bij mijn tweede huwelijk kwam hij weer even om de hoek piepen.
Helaas veranderde mijn ‘roze wolken hemel’ al vlug in een -alle liefde vernietigende hel- en kreeg dat lieve engeltje rode horens op zijn kop en een verschrikkelijk lelijke grijns op zijn snoet.
Ik schopte hem dan ook naar de verste en donkerste hoek die ik maar bedenken kon.

'Maar het kan verkeren' zei Bredero, en weer vele jaren later schoot Cupido opnieuw rake pijlen op me af en volgden er vele jaren waarin de liefde centraal stond.
Helaas bleef ook dat niet duren, zoals jullie van de week konden lezen.

Ik hecht in wezen beduidend weinig belang aan Valentijnsdag.
Veel belangrijker vind ik de kleine attenties die men elkaar elke dag van het jaar toebedeeld. Die kleine streling over je handen of langs je wang, zijn mij meer waard dan het duurste blink-blink cadeau of ruiker bloemen.

En toch….
Ik zal Valentijn dit jaar missen! Die eerste Saint Amour of liefdekesdag zonder hém.
Híj, de man waarmee ik dacht samen oud te worden, waarvan ik dacht dat deze liefde voor eeuwig zou zijn.
Díe man, díe liefde, is uit mijn leven!

Gedane zaken nemen geen keer en ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat het beter is zo.
Maar de hopeloze romanticus in mij droomt van een telefoontje en een diepe warme stem die me zegt, “ik mis je!” En dan zou ik hem vragen:
“ARE YOU LONESOME TONIGHT?”
(1960)

T HE S ONG

Als eerste speelde de componist dit lied op de piano, terwijl zijn zuster Edith de woorden zong.
Vaughn DeLeaith vertolkt het ietwat later eerst als solo artiste, daarna als zangeres bij het, ‘The Colonial Club Orchestra’.
In 1927 wordt het dan weer succesvol vertolkt door de beroemde tenor, Henry Burr.

Al Jolson op zijn beurt vertolkt het in 1950.
In 1959 wordt het gezongen door de zangeres, Jaye P. Morgan.
Zij bereikt er de 65e plaats mee in de Amerikaanse hitparade.

Maar het lied krijgt pas wereldbekendheid in 1960 wanneer het wordt opgenomen en vertolkt door, The king of Rock’n’ Roll die het uitbrengt op single met op de B-kant, "I Gotta Know"
Sindsdien staat het op het repertoire van heel veel artiesten.

Op een dag is ‘de moemoe’ gestorven, uiteraard.
Ik heb echter geen herinnering aan haar begrafenis, hoewel ik toch al acht moet geweest zijn. Waarschijnlijk ben ik die dag gewoon naar school toe gegaan.

Waarom ‘moemoe’ zo plots in mijn gedachten opduikt is me niet helemaal duidelijk.
Misschien ligt de oorzaak bij een liedje dat al een ganse morgen in mijn hoofd speelt. Trouwens, en dit gaat misschien raar klinken, maar ik word elke dag wakker met een liedje in mijn hoofd.

Het liedje waar ik vandaag mee opstond gaat als volgt: “Moeder mag ik es piepen achter de gordijn of die zwarte mannekens al gewassen zijn.” Het is een oud volksliedje dat in het Antwerpse dialect wordt gezongen.
Nu zou dat meteen geklasseerd worden onder ‘racisme’maar wij als kinderen vonden het gewoon leuk. Behalve dan wanneer we het op de speelplaats van de school zongen want daar was dialect taboe en kregen altijd straf wanneer de juf het hoorde.
Dat maakte het voor ons natuurlijk eens zo begeerlijk en spannend om te doen.

‘De Strangers’ hebben al die volkse liedjes verzameld en op plaat gezet (ondertussen ook op cd) echter met nog een ondeugender tekst dan die ik ken.
En de associatie met ‘moemoe’? ’t Is waarschijnlijk “die gordijn” die het hem gedaan heeft!

Vandaag op mijn blog:

‘STARS ON 45’
(????)

D E STRANGERS

De groep werd op 8 mei 1952 opgericht door Gust Torfs, Alex Boeye, Pol Bollansee en John De Wilde, al zongen ze toen nog in het ABN.
Hun eerste optreden vond plaats op 7 januari 1953 in Hoboken.
Tegen 1965 hadden ze al 1000 keer opgetreden.

Ze dankten hun populariteit vooral aan het feit dat iedereen de oorspronkelijke melodieën kon mee neuriën.
Hun nummers waren nooit letterlijke vertalingen, maar altijd volslagen nieuwe teksten over vaak compleet andere onderwerpen.

Ze zongen ook spotliederen tegen allerlei politieke strekkingen en wetten, over allerlei maatschappelijke en sociale thema's en schuwden ook minder politiek correcte boodschappen niet.
Een voorbeeld van zo een lied is, "De Gastarbeider" uit 1971 en "De Ziekenkas".
De enige duidelijke ideologie die door hun teksten heen klonk was een soort Vlaams engagement.

In 1997 kreeg de groep een ster in het Antwerpse bioscoopcomplex Metropolis.
Het laatste optreden van de groep vond plaats op 14 mei 2002 in de Koningin Elizabethzaal te Antwerpen, ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de groep.
In 2006 vond een éénmalig herenigingconcert plaats ter ere van het Bal van de Burgemeester in Antwerpen, waarbij burgemeester Patrick Janssens aanwezig was.

Heel af en toe treden ze nog op om een goed doel te steunen.
Zo ook heel onlangs nog voor de getroffen van de aardbeving in Haiti.

Ook nog heel herkenbaar waren de zware bakelieten telefoontoestellen met draaischijf, de formica keukentafel, het radiotoestel, de bandopnemer en de platendraaier. Allemaal heel modern toen, nu bijna collector item’s.

Bij het terugzien van al die spullen moest ik gelijk terugdenken aan onze eerste stereo draaitafel. Wat waren we fier op dat logge inbouw meubel met zijn twee ‘Lenco’ platendraaiers, indirecte licht en de vele blinkende knopjes!

Van de verkoper kregen we een stereotest lp cadeau om door onze twee loodzware mastodont muziekboxen van ‘Grundig’ te laten schallen.
Het eerste lied dat op de lp stond, was dat wat ik hier vandaag laat horen.
Het was machtig om die paarden van de ene box naar de andere te horen trappelen. Het leek net alsof ze door de kamer kwamen gelopen.

Alle gesofistikeerde technische muziek snufjes ten spijt, ze hebben mij nooit meer zoveel geïmponeerd dan onze eerste stereo installatie.
Dus puur uit nostalgische overpeinzingen, vandaag op mijn blog:

‘7 HORSES IN THE SKY’
(1968)

T HE P EBBLES

Toen ze in 1965 in contact kwamen met producer Norman Petty, die productiewerk deed voor Buddy Holly, stonden ze dicht bij een internationale doorbraak.
Petty wist de groep te overreden om de naam van de groep te veranderen in ‘The Pebbles.’

In 1967 bracht de groep de single ‘Get Around’ uit die frequent door Radio Veronica werd gedraaid.
Het werd hun eerste hit.
De daaropvolgende single ‘Seven Horses in the Sky’ (1968) wordt door velen als de beste Belgische popsong ooit beschouwd.

Hun eerste LP, ‘The Pebbles’ bracht niet het verhoopte succes en leidde tot meningsverschillen.
Er volgden een aantal wijzigingen in de bezetting van de groep en vanaf dan ging het langzaam bergafwaarts met hun populariteit.

In 1974 hield de groep op te bestaan.
Af en toe treden The Pebbles nog gezamenlijk op.