Archief

Nu hebben jullie wel heeeeeel veel geduld moeten hebben voor er hier een ander muziekje te beluisteren viel hè! Maar ik had er een goede reden voor.Wat die reden is kunnen jullie lezen op mijn ander blogje. Mocht je daar al goesting in hebben of curieus naar zijn dan.
Het verklaard alvast de reden waarom ik er vandaag een beetje met mijn klak naar gooi. Geen fut meer over en daarom ook geen inspiratie om hier een verhaal neer te zetten.

Maar het gaat hem tenslotte om de muziek, nietwaar?! En ik weet voor een feit dat ik met mijn liedje van vandaag alvast een iemand blij ga maken.
Al hoop ik natuurlijk op meer. Want de zanger in kwestie is een heus fenomeen en niet weg te denken uit onze jonge jaren.
Rock ’N Roll, ballades, gospel, country, hij had het allemaal op zijn repertoire staan.

En uit zijn country album laat ik jullie vandaag een liedje beluisteren.
Het lied is een verhaal op zich en dus hoef ik het niet te doen.
Ik hoop dat jullie genieten van:

HIS LATEST FLAME
(1961)

Voluit luidt de titel van het lied “Marie’s the Name Of His Latest Flame”. Het lied werd geschreven door Doc Pomus en Mort Shuman.
Doc Pomus was een Amerikaanse bleus-zanger, maar wasj beter bekend als tekstschrijver van vele Rock n roll hits.
Mort Shuman was eveneens een Amerikaans zanger, pianist en co-tekstschrijver van vele ’60-er jaren rock ’n roll hits, waaronder o.a. het bekende “Viva Las Vegas”.

”His Latest Flame” werd oorspronkelijk opgenomen in juni 1961 door Del Shanon op zijn album “Runaway with Del Shanon”. Het kende echter veel meer succes toen het twee maanden later werd gebracht door Elvis Presley.
Elvis bereikte er de 4e plaats mee op de Billboard top honderd en een nummer 2 op de Easy Listening grafiek.

Merkwaardig feit is ook dat het singeltje van Elvis in feite twee A-kanten had. Want “Little Sister” dat aanvankelijk als B- kant bedoeld was, kende een even groot succes als de A-kant.

Vandaag vond ik mijn inspiratie op het blog van ANI.
Zij schreef over “oude liefdes”. En uiteraard gaan dan je gedachten naar vroegere tijden en je eigen vroegere liefdes. Ik kan het dan niet laten om te vergelijken met de tijd van nu.
Lieve deugd, wat zijn de tijden toch veranderd!

Onlangs zag ik een tv programma over tienermoeders. Meisjes van amper veertien jaar met een baby. Moeders die zelf nog bemoederd moeten worden.
Was ik nu zo dom, of was ik simpelweg naïef, maar op die leeftijd dacht ik er nog niet aan om met een jongen het bed in te duiken. Op die leeftijd had ik al wel de klok horen luiden maar wist ik de klepel niet hangen.
Onze voorlichting ging al wel zo ver dat we wisten waar de kinderen vandaan kwamen, maar naar de techniek hadden we het raden. Die know how liet men over aan onze fantasie.
Natuurlijk kenden we onderzoekende jongens en natuurlijk werd er al eens gefrunnikt. Maar veel meer dan dat werd het toch niet, dat kwam pas enkele jaren later.
En dan vraag ik mij af of al die openheid en uitgebreide voorlichting niet aanzet tot experimenteren? En dit met alle gevolgen van dien.

Nee hoor, geef mij maar de romantiek van vroeger!
Waar een jongen nog aarzelend je hand vast nam en met je meewandelde tot aan je deur. Waarna je door de afscheidskus met blozende wangen naar binnen liep.
De tijd waarin een jongen nog vroeg of je verkering met hem wilde en waarna je dan beide verwachtingsvol naar de climax toe leefde.
En daarom weer mijn vraag: Waren wij naïef, dom of preuts? Of hadden wij meer besef van normen en eigenwaarde?

Nu ja, wat er ook van is, het bracht een liedje in mijn hoofd.
Een liedje waar ik altijd vrolijk van wordt. Ook omdat ik vind dat de zangeres een blijheid uitstraalt die doorklinkt in al haar liedjes.
Luister en geniet van:

A GUY IS A GUY
(1952)

DORIS DAY

Doris Day heeft haar grote populariteit te danken aan haar rollen in romantische komedies: Zij zong mooi, danste mooi en was mooi. Maar vooral was zij een ster zonder allure, The girl next door zeg maar.
Doris Day had altijd een zonnige glimlach op haar snoet en dat klonk door in haar licht en zilverige stem. Men zei dat ze speciale knobbels op haar stembanden had wat haar timbre uniek maakte. Maar ook jazz kon ze aan. Ik denk dan vooral aan het lied, “Lullaby of Broadway” waarop ze moeiteloos naar mijn idee heel ingewikkelde noten zong.

Doris Day zal altijd vereenzelfigd worden met het lied “Que sera, sera” uit Alfred Hitchcocks “The man who knew too much” uit 1956.
Maar zij heeft zoveel meer op haar repertoire staan. Teveel om op te noemen voor mij.

In 1975 verschenen haar memoires onder de titel “Doris Day: her own story”.
Van 1968 tot 1973 speelde ze in de televisieserie “The Doris Day Show”, die in de jaren zeventig ook in Nederland op het scherm kwam.

Wanneer ik zo zit te snuffelen in mijn koffertje met 45-toeren plaatjes, dan valt het me op dat er vaak eendagsvliegen tussen zitten.
Zangers, zangeressen of groepen die slechts een monster hit hebben gescoord en waar je nadien niets meer van hoort. Althans toch niet in onze contreien.

Zo iemand is ook de zanger waar jullie vandaag kunnen naar luisteren.
Het lied schopte ons een geweten en waarschuwde ons jaren geleden al dat we onze natuur naar de verdoemenis aan het helpen waren. Het lied vertelde ons dat door ons toedoen de wilde dieren zouden uitsterven door hun habitat in te palmen, of door hen te doden voor grof geldgewin.

Het is helaas een gegeven dat ook vandaag, zesendertig jaar later, ook nog van kracht is, en misschien zelfs nog meer dan toen.
Luister maar naar de woorden van:

THE ELEPHANT SONG
(1975)

KAMAHL

Door een ontmoeting met Nat King Cole tijdens een van diens concerten besloot Kamahl zijn droom om artiest te worden waar te maken. Hij maakte kennis met zowel popmuziek als klassieke muziek.
Al snel viel hij op door zijn donkerbruine warme stemgeluid (barriton) en tekende zijn eerste platencontract bij Phonogram.

Zijn doorbraak kwam in 1969 met het lied “Sound of Goodbye” dat naar de top van de Australische hitlijst steeg.
In 1972 vertegenwoordigde hij Australië op het internationale songfestival in Rio de Janeiro en bereikte hij met “Nothing More” de finale.

Het was in 1975 dat Kamahl doorbrak in Nederland met “The Elephant Song.
Het lied was te horen in een tv-documentaire over het Wereld Natuur Fonds. Producer Hans van Hemert (vice-president van Polygram) schreef het lied voor Kamahl en de tekst is van Gregor Frenkel Frank.
De opname werd een enorm succes in Europa en de plaat stond 5 weken op de eerste plaats van de Top 40 en de Nationale Hitparade.

Weetjes: In Amsterdam trad Kamahl op voor Prins Bernhard en Prinses Juliana.
Voor zijn vele liefdadigheidswerk kreeg hij in 1994 een hoge onderscheiding. Hij werd geëerd tot lid van de Orde van Australië.
In 1998 kreeg hij de Australian Father Of The Year award.
Frank Sinatra werd benaderd door Van Hemert om “The Elephant Song” te zingen, maar die sloeg het aanbod af.

ENJOY LIFE,
ENJOY THE MUSIC!

Als er iets is dat in mijn vege lijf niet aanwezig is, dan is dat een reismicrobe. Niet dat vreemde culturen of mooie plaatsen mij niet interesseren, maar ik bekijk ze liever vanuit mijn luie zetel.
En toch…er zijn twee plaatsen die ik heel graag had bezocht. Wat het tweede is vertel ik jullie wel eens op een andere keer. Wat het eerste is kunnen jullie misschien al wel raden wanneer je weet wie mijn supergroot idool is.

Inderdaad! Het is de Cimetière Pere-Lachaise, de begraafplaats van Parijs. En dan meer bepaald het graf van Edith Piaf.
Nu ben ik veertig jaar geleden wel in Parijs geweest maar de tijd ontbrak ons om tot daar te geraken. Ik vind het nog altijd een spijtige gemiste kans en sindsdien droom ik ervan om er ooit nog eens terug naartoe te gaan. Al vrees ik dat het bij een droom zal blijven.

Nu is het zo dat verleden weekend mijn schoondochter naar Parijs is geweest en daarbij wel de tijd vond om het graf van die grote dame te bezoeken. Zij heeft in mijn naam een roos op haar graf neergelegd. Dat moment werd vastgelegd met de camera en zo was ik toch een beetje aanwezig.

Nu graf of geen graf, voor mij blijft Edith Piaf onsterfelijk.
En om die reden vandaag nog eens een lied van haar op mijn blog. Mijn keuze valt vandaag op een lied dat ik bij dit alles toepasselijk vind. Omdat het verhaalt over de vergankelijkheid van het leven.
Ik hoop dat jullie zullen genieten van:

LES TROIS CLOCHES
(1946)

De groep werd gevormd tijdens de tweede wereldoorlog in 1941 te Lyon, Frankrijk.
De groep bestaat uit negen jonge mannen onder de leiding van Louis Liebard die tevens ook de oprichter is.
De zangstemmen zijn netjes verdeeld in, drie tenoren, drie baritons en drie bassen.
De mannen zingen folkloristische oude Franse liedjes. Zij zingen ook voor de Franse soldaten en trekken mee met het leger.

Hun grote doorbraak komt er wanneer zij in 1946 Edith Piaf ontmoetten op een gala in Parijs.
Datzelfde jaar nemen ze samen met Piaf het nummer “Les Trois Cloches” op van de Zwitserse componist Jean Villard , beter bekend onder het pseudoniem Gilles. Met dit lied toeren zij vier jaar lang samen met Piaf.
Het grote succes dat zij met dit lied behalen geeft hen de mogelijkheid om overal ter wereld op te treden.
Ook maken zij een muzikale film samen met Piaf, “Neuf Garçons, Un cœur”.
In de V.S. maken zij een Engelstalige versie van “Les Trois Cloches” (The tree Bells) met Frank Sinatra.

In totaal heeft de groep meer dan 350 opnames gemaakt waarvan 50 opnames ongepubliceerd bleven.
In de loop der jaren veranderde de bezetting van de groep meermaals door ziekte en/of overlijden van de leden, maar zij bleven actief tot het midden van de jaren ’80.

’k Heb vandaag mijn eigen muziek koffertje met 45-toeren plaatjes nog eens boven gehaald. Kon ik meteen ook mijn pc-platendraaier nog eens aan het werk zetten.
Goh, lieve deugd, wat daar nog allemaal tussen steekt! Ik geloof het zelf niet! Maar vooral begrijp ik bij sommige liedjes niet waarom ik ze ooit gekocht heb? Nu ja, ooit zal ‘k er wel eens plezier aan beleeft hebben zeker.

De keuze was wederom niet gemakkelijk. Want buiten enkele draken zitten er ook pareltjes tussen. Althans, volgens mij dan.
Eén van die leuke melodietjes is mijn liedje van vandaag. Van de tekst moet je niet veel verwachten. Maar het heeft wel een swingend ritme en dat past wonderwel bij ons huidige mooie lente weertje Ik kan enkel hopen dat jullie het met mij eens zijn.
Luister en geniet van:

LOVE A RAINY NIGHT
(1981)

FIJN WEEKEND!

Telkens wanneer ik in de muziekkoffer van pa duik, ben ik voor enkele uren zoet. Ik ontdek dan liedjes uit lang vervlogen tijden waar steeds weer een herinnering aan vast hangt. Zo ook aan mijn liedje van vandaag dat thuis hoort in de categorie: “One of Us”.

Pa was een hevige muziekliefhebber; zoals jullie ondertussen al wel weten, Ma daarentegen was minder opgezet met al dat “geblaat” zoals zij het vaak noemde.
En toch had zij ook enkele favorieten die ze tolereerde. Zoals deze charme zanger die jullie hier vandaag kunnen beluisteren.
Haar commentaar was dat hij van een goed jaar was, een jaar waarin zij zelf ook geboren werd. Ze waren beide praktisch even oud, het scheelde maar enkele dagen.

Dat muziek de zeden verzacht kon ik reeds als kind al merken wanneer deze man op de radio klonk.
Ma stond dan telkens mee te neuriën met zijn liedje en voor mij was dat steeds een teken dat ze blij van zin was. Even een rustpunt in mijn turbulente kindertijd.

Voor mij dus een goede reden om vandaag nog eens te luisteren naar die zanger van weleer.
Ik ben benieuwd wie van jullie hem nog kennen? En vooral welke herinnering er voor jullie aan vast hangt?
Stap even met mij terug in de tijd en geniet van:

ROMANTICA
(1954)

RAY FRANKIE

Kort na de tweede wereldoorlog begon hij aan zijn succesvolle zangcarrière. Hij heeft, (waaronder nog veel 78-toerenplaten) meer dan honderden nummers op zijn repertoire staan!
Ze allemaal opnoemen is onbegonnen werk maar de meeste nummers waren in de jaren '50 grote hits.
De allerbekendste zijn vast wel, Oh Heideroosje en Zing Signorita.

Hij was trouwens in 1959 de éérste Vlaamse zanger die een gouden plaat in ontvangst mocht nemen ter ere van zijn 10-jarige zangcarrière, al stond hij toen al langer op de planken!

Ray Franky baatte bovendien (naast zijn dagelijkse optredens) indertijd een zeer goed draaiend café uit aan het Zuid-Station in Brussel
Een gezellig volkscafé, gekend door alle 'facteurs' en andere postmannen!

Ray Franky is altijd, zelfs ten tijde van zijn grote successen, een eenvoudig mens gebleven.
Hij overleed op 7 juli 2002 in Vilvoorde.

Ondanks ik een beetje versuft lag te wezen in mijn relax wegens een verkoudheid, sprongen mijn gedachten als vlooien door mijn hoofd. Ik ga proberen om ze voor jullie op een rijtje te zetten.

Ik geniet dezer dagen enorm van The Tudors, een Canadese serie op Eén. Het is een historisch drama genoemd naar de Tudor-dynastie en vertelt over het leven van de Britse monarch Hendrik VIII van Engeland.
Zulke historische romans heb ik in boekvorm verslonden in mijn jonge jaren. Dus jullie begrijpen dat ik in mijn nopjes ben met deze serie.

Omdat in deze serie Sam Neil mee speelt, moest ik denken aan die andere serie waarvan ik genoten heb. Namelijk, Reilly, Ace of Spies. En van daar was het maar een kleine stap naar nog meerdere onvergetelijk mooie series zoals, Who Pays The Ferryman, Mistral’s Daughter, The Thorn-Birds…om er maar enkele op te noemen.

Die feuilletons hadden ook nog eens mooie thema muziek gemeen, en zodoende dacht ik dat het hoge tijd werd om nog eens aan dit muziek-blogje te werken. Dat heb ik de laatste tijd wat verwaarloost wegens geen fut, geen zin, geen tijd, maar ook door geen inspiratie.
Daarom dook ik in de muziek koffer van pa omdat ik wist dat zich daarin een cd bevond met thema muziek van lang geleden uitgezonden tv feuilletons.

Hoera, gezocht en gevonden! Maar groot was mijn verbazing toen ik op die bewuste cd een lied aantrof gezongen door de hoofdrolspeler uit The Thorn-Birds. Een man waar ik graag een doodzonde had mee begaan.
Ja ja dames, hij had het mij geen twee keer moeten vragen, zo ontzettend knap en charmant! Helaas voor mij, en nog velen anderen vermoed ik, is hij homoseksueel.
Maar of hij nu ook kan zingen is een andere vraag.
Ik laat het oordeel aan jullie.
Luister maar naar:

TIMELESS LOVE

Op mijn favoriete radiozender hoor ik de laatste tijd vaak een cover gezongen door Willy Sommers, ofte Willy De Gieter. Maar met zo’n naam breek je natuurlijk niet door.
Het lied in kwestie heeft een leuk tempo dat maakt dat je vanzelf gaat mee neuriën of meeseinen, of toch minstens met je voet gaat schommelen. De melodie is vrolijk en maakt je vanzelf blij. Enfin, dat doet het althans met mij.

Maar zoals zo vaak gebeurt kan de cover niet tippen aan de originele versie. De tekst alleen al wijkt mijlenver af van het originele. En ik kan mij niet vereenzelvigen in het pseudo enthousiasme van Willy.
Nog steeds volgens mij, is het is net de tekst, samen met de muziek en het vrolijke gezang van de vertolkster, dat het lied compleet maakt. Die vrolijkheid en de gedachte die achter het lied zit zijn volkomen afwezig in de cover versie. En dat is heel jammer.

Ik geef jullie graag een kort stukje vrije vertaling van de originele tekst:

Bij het luisteren naar de radio vanmorgen, moest ik plots denken aan die radiozender van weleer, Radio Veronica.
Hun oorspronkelijke naam was "Vron" (Vrije Radio Omroep Nederland) maar uit deze afkorting ontstond al gauw de naam Veronica. Dit naar een gedicht van Annie M.G Schmidt: “Het schaap Veronica”.

Radio Veronica was een zogenaamde piratenzender. Zij zonden uit van op de Noordzee.
De uitzendingen gingen van start in 1960 en bleven in de ether tot 1974.

Al had je toen ook nog enkele andere piratenzenders, zoals o.a.: Radio Mi Amigo, Radio Caroline, en Radio Noordzee.
Radio Veronica was razend populair onder de jongeren en het was ook mijn favoriete zender in die tijd.

Als ik me niet vergis waren zij de eersten die een Nederlandse top-40 samenstelden. En hun Drive-in Shows mag je rustig legendarisch noemen.
Ik herinner mij Rob van out met zijn programma: “Goud van Out” . Ik herinner mij ook hun Yell die ging als volgt: “Herinnert u zich deze nog?” Ik herinner mij eveneens hun laatste uitzenddag waarbij zij uur na uur aftelden tot nul, en waarna er slechts geruis uit de radio kwam. Het voelde ietwat verweesd aan.

Wel, een lied dat 17 weken lang in die bewuste top-40 stond en dat je gerust een “Gouwe Ouwe” mag noemen, laat ik vandaag hier horen. Zing vrolijk mee met:

MEISJES MET RODE HAREN
(1972)

Het is nu al wel lang genoeg mooi geweest met die rollende stenen, hoog tijd dus voor wat romantiek. En vandaag wil ik het eens hebben over stille liefdes.

Wie is er al eens niet stiekem verliefd geweest?
Je zult misschien denken dat het hebben van een stille liefde alleen voor singles zou zijn. Maar niets is minder waar! 9% van de gebonden partners is in stilte verliefd op iemand anders!

Je wordt meestal verliefd op die goede vriend, of op een collega. En dit omdat je die van heel nabij meemaakt.
En net doordat je iemand zo vaak en zo regelmatig tegenkomt kunnen er bij jouw liefdeshormonen worden aangemaakt. Je gaat dan die persoon aantrekkelijk vinden en je wordt in stilte verliefd.

Heel is heel goed mogelijk dat je verliefd bent geworden op iemand die verboden is. Iemand die een ander toebehoort. Dat is dan een verboden liefde. Die moet kost wat kost geheim blijven wil jij je geen heibel op de hals halen.

Maar sommige stille liefdes blijven geheim omdat jij jezelf te min voelt voor die amdere. Je denkt dat je hem/haar niet waard bent en je houdt je liefde geheim en stelt je tevreden met de vriendschap die er tussen jullie beide is.

En over zulke stille liefde gaat mijn lidje van vandaag.
Het lied werd geschreven door Cindy Walker en Eddy Arnold in 1955 en door Arnold ook wordt opgenomen in datzelfde jaar.
De versie van Jerry Vale in 1956 kent echter meer succes.
Maar de meest verkopende versie is die van Ray Charles in 1962.

Het lied werd sindsdien al vele malen gecoverd door tal van artiesten.
Ik laat jullie vandaag luisteren naar mijn favoriete versie en ik hoop dat jullie zullen genieten van:

YOU DON’T KNOW ME

JANN ARDEN

ALS LIEFDE BLIND IS
HOE GAAT ZE MIJ DAN VINDEN...