De posten in het schepencollege Lanaken zijn herverdeeld.

Zojuist ontving ik een mail waarin Hendrik Stevens vanuit de Filippijnen laat weten hoe schrijnend de toestand is van  de arme bevolking in zijn werkgebied. Al jarenlang doet Hendrik aan welzijnswerk en juist nu hij er aanwezig is doet zich deze ramp voor. De totaal verraste bevolking werd bedolven onder grote overstromingen die heel wat dodelijke slachtoffers telt maar ook mensen die nu zonder woonst verkeren en hun hebben en houden verloren.

Leerlingen kleuters van basisschool 'Aan de Basis’ in Smeermaas, verbeeldden hun eigen kerstverhaal in de parochiekerk Sint-Jozef.

Het volledig verhaal, vanaf de boodschap door de Engel aan Maria, de reis naar Bethlehem en het verhaal van de herders en de drie wijzen uit het Oosten, passeerde de revue. 

Stap in het licht was de bedoeling van deze uitvoering waar het derde kaarsje, in de advent, onder de aandacht werd gebracht van de leerlingen, waaraan 13 lezers en 11 toneelspelers actief deelnamen. 

Een lichtje aansteken voor kinderen:

Die niet meetellen of het moeilijk hebben, voor hen die arm zijn, geen thuis hebben, zich vreemdeling voelen, die eenzaam zijn, die ‘s nachts wakker worden en piekeren, die op de vlucht zijn voor geweld, die zich ellendig voelen omdat er thuis vaak ruzie is en voor kinderen die ziek zijn. 

De viering werd afgesloten met een bezinningstekst voorgelezen door juf Sandra.

“Als ik voor sneeuw kon zorgen, gaf ik je een witte kerst.

Als ik oorlog kon doen stoppen, gaf ik je een vredige kerst.

Als ik kon rijmen, gaf ik je een kerst als gedicht.

Ik geef je warmte, ik geef je liefde, ik geef je dromen,

ik geef je licht”.

Niet alle kleutertjes wisten wat er allemaal gebeurde en er viel er wel eentje rechtop in slaap in die lekker warme kerk...

Al de andere foto' s van dit kerstverhaal in de rechter kolom bovenaan bij foto's nol

De winning van kiezel/grind maar ook de verplaatsing van grote hoeveelheden teelaarde en onderliggende leemgronden, zoals nu langs de Grensmaas plaatsvinden, levert heel wat gegevens op, over de historie van mens- dier- en planten.Archeologen volgen de werken op en brengen het gebied in kaart. Naast het paardengraf in Borgharen zijn er ook artefacten gevonden uit de steen- brons- en ijzertijd maar ook uit de Romeinse-(Villa en resten brandgraven) en Merovingenperiode.(eveneens grafresten). Ook in Smeermaas deed men in de jaren 50 van vorige eeuw een ontdekking van de overblijfselen van een Romeinse Villa die werd onderzocht in de jaren 90 (Creemers Tongeren) alvorens er het industrieterrein Europark aangelegd werd, waar men net als in Borgharen hypocaustumrestanten aantrof. De beide villae lagen zo kort bij elkaar aan weerszijden van de Maas, dat er wel onderling contact moet zijn geweest. 

Een tijdje geleden vond men het dierlijk overblijfsel van een Mammoet. Het betrof een deel van een mammoetslagtand van een meter lengte. Het archeologisch adviesbureau RAAP schatte de vondst op 20.000 tot 30.00 jaar oud. (bron Consortium Grensmaasproject) 

Niet ver van deze vindplaats in Nederland, maar wel in het jaar 1888, werd er in België, tijdens werkzaamheden aan de oevers van de Zuid-Willemsvaart te Smeermaas, ook al eens een Mammoettand gevonden. Zo stond er in de Maas en Roerbode van 16 juni 1888 een artikel over de vondst van een opmerkelijke Paleontologische vondst te Smeermaas.

….”de slagtand van den mammoet, die men voor enige dagen bij het verbreden der kanaalboorden (Zuid-Wllemsvaart) te Smeermaas, bij Maastricht, heeft gevonden, heeft in de laatste dagen een groot aantal nieuwsgierigen, hierheen gelokt. Men is genoodzaakt geweest de plaats, waar hij zich bevindt, van een omheining te voorzien, wilde men niet dat hij beschadigd zou worden. De Belgische regering heeft den heer Jos. Russel, letterkundige en uitgever te Smeermaas, met de zorg daarvoor belast; onder toezicht van dezen heer zal men trachten den tand die een lengte heeft van ongeveer 2 meter, in behouden toestand naar het koninklijk Museum te Brussel over te brengen.”.

Hiermee ligt onomstotelijk vast dat de slagtand van Smeermaas een meter langer was dan die wat nu gevonden is tussen Borgharen en Itteren, ze lagen beiden in de directe nabijheid van de Maas.

In Smeermaas was het de reeds genoemde Jos. Russel die de directie van het Kon. Natuurhistorisch Museum van Brussel op de hoogte bracht, dat er tijdens werkzaamheden aan de oevers van het kanaal Maastricht-‘s Hertogenbosch, uitgevoerd door de Dienst Bruggen en Wegen, een slagtand van een Mammoet, ontdekt werd.

Vanaf de brug was men over een lengte van 400m de oever, over een breedte van 2.5m vertikaal af aan het graven tot op waterniveau. (was dit om een trekweg te creëren om de schepen voort te trekken, men spreekt namelijk over afgraven tot op waterniveau of om een gemetselde aanlegkade richting Maastricht te maken, die er nu nog is, tot aan de grens met Nederland). Het is niet duidelijk op welke oever de slagtand gevonden werd maar wel dat hij lag op 150 meter vanaf de brug. De tand werd zorgvuldig ter plaatse in een mal geplaatst, die volgegoten werd met gips om hem naar Brussel te transporteren, waar hij tentoon werd gesteld. (bron Kon GOSSU-Tijdingen Russel-Maenen)

Het moet voor de bewoners destijds een belevenis zijn geweest, die indruk op hen gemaakt heeft. Toch hebben ze het niet van generatie op generatie doorgegeven. Waarschijnlijk hadden de iets meer dan 400 bewoners van Smeermaas het te druk met het verkrijgen van de verheffing van de Succursale kapel naar parochiale kerk. Hierin deed de hierboven genoemde heer Jos Russel van zich spreken, als lid van de Kerkfabriek. In 1892 was het zover en was Smeermaas een zelfstandige parochie, maar toen lag de slagtand al in depot te Brussel. Of hij daar nog ligt gaan we proberen ui te vissen.

wordt vervolgd....

 

Afgelopen weekend was het weer zover. Voor de 33e maal ging de grandioze Pronkzitting door in het CC van Lanaken. De inkomkaarten waren op een vloek de deur uit. Zo kon de Raod van Laon tot Aoke met een gerust hart beginnen aan deze jubileumuitgave. 

Eindelijk heeft de' NV de Scheepvaart' de toegangspoortjes aangebracht in de prikkeldraadomheining langs de Maas in Smeermaas. Door de werken aan onze zijde, kan je nu gemakkelijk tot aan de waterkant komen, zowel om te wandelen als om te vissen.

Op 18 november is Miet Cops overleden, haar uitvaartplechtigheid zal a.s. vrijdag om 10.30uur plaatsvinden in de St Ursulakerk te lanaken.

Miet was voor heel wat mensen en verenigingen, steeds bereid om haar kennis te delen en over te dragen.

In mijn opzoekingen bijvoorbeeld, die ik deed op vraag van twee zussen (zie foto tijdens bezoek aan 'Miet van'de meule'), uit de familie Slangen, die op zoek waren naar hun roots en naar de omstandigheden van het verlies van hun grootouders met hun drie kinderen, tijdens WOII, kon ik steeds bij Miet terecht. Onze opzoekingen leidden tot de hereniging van de familie. 

Telkenjare heeft de familie nu een samenkomst en werd er in Therouanne (Frankrijk) een monument opgericht voor de gesneuvelde burgers uit Lanaken en Belgie. 

Waarvoor dank.

Miet, u was altijd bereid om uw kennis door te geven en te delen met anderen.

We verliezen met u, Miet van de Meule, een groot mens.

Aan de familie wil ik mijn medeleven betuigen.

Arnold Roberts

op deze link van Hbvl kunt u, indien u wenst, uw medeleven betuigen. 

http://www.inmemoriam.be/nl/2011-11-18/miet-cops/

Het is stralend weer en dat in de maand november.


'Dao zien zeker veer vrachwages beigekaome', zeet Mat

"Nog 'n sigaretsje en daan opstappe"



Bea mét Hollandse kiezel veur Belsj?

Fein peerdsje reije langs de Maos.

't Vies plestiekeilandsje in de Maos bei Smeermaos.

Niet de maan schijnt door de bomen maar de zon.


Een van de stralende ponypieten 

geen angst voor al die zwarte Pieten

Ze höbbe maonde heij op gewag en koste eindelik oet de bol goon. Veur de preense vaan groet Laoneke weurd 't noe aoftelle, mér dat kos hun op dee openingsdaag vaan de vastelaovend bitter wienig sjeele. Hei koste ze weer bei 't begin vaan de väöle bals die te verwachte zien (tot 19 fibberewarie),  de steek en de preensemötse weer opzette en ziech ins good de doorgoeie. En 't moot gezag 't waos mét die sjitterende zon 'n oonvergetelik fieske op 't plein veur de Kerrik.

Op het kruispunt Kerkstraat (nu Brugstraat) en Maaseikersteenweg, stond vroeger het handelspand van de familie Hustinx Roberti. Feitelijk woonde de familie in Maastricht waar ze tot de patriciersfamilies behoorden en ze eveneens een koffiebranderij en handel in Koloniale waren uitbaatten. Andere familieleden waren bierbrouwer.  

Eind 1700 vestigde zich de uit Lanaken komende familie Hustinx  te Maastricht. Het was bierbrouwer Lambert Hustinx, geboren te Smeermaas in 1741en overleden te Maastricht in 1808 die als eerste de grens overstak en daar huwde met Maria Anne Wouters eveneens in 1741 geboren te Maastricht. Het huwelijk vond plaats in het jaar 1768 op de 1^e mei, (toen nog geen feestdag van de Arbeid). 

De familie maakte de periodes mee, van Nederlands naar Frans (1792) en hun nazaten gingen van Frans naar Nederlands (1815) om in 1830, onder Generaal Dibbets, Nederlands te blijven en hun handel zowel in Nederland als in Belgie verder te zetten.

Een achterkleinzoon van dit echtpaar is Nicolas Clement Joseph gehuwd met Adriana Virginie Roberti die zowel in Maastricht als Smeermaas de koffiehandel en handel in koloniale waren opzette. Het hoofdkantoor was in de Kapoenstraat te Maastricht voor koffie en voor Koloniale waren in de Rechtstraat hun telefoon nummers waren 184 en 387 (niet meer bellen).

Er zouden 13 kinderen het levenslicht zien die allen in Maastricht geboren werden. 10 jaar na de laatste boreling vanaf 1900 begonnen de huwelijken.

Voor een gedetailleerde genealogie betreffende deze familie Hustinx allen afstammende van de familie Reinier Hustinx x Helena Paulussen uit Lanaken volg onderstaande link. 

http://genwiki.nl/limburg/index.php?title=Hustinx

November en nog heel wat kleurenpracht in de natuur. De bezoekers van het Nationaal Park Hoge Kempen genieten van deze prachtige kleuren. De temperaturen tijdens deze periode liggen nog steeds boven de 12 graden. Langs de dreef naar de Waterburcht staat de oude kastanjelaar nog grotendeels in blad en heeft er weer een jaartje op zitten. Langs de Maas in Smeermaas staan in een tuin de prachtige zwartpaarse stokrozen gewoon verder te bloeien terwijl de eerste bloei het zaad reeds verloor.

Ouders en grootouders wandelen in het Pietersheimbos in deze warme herfstdagen en beleven de laatste dagen van een geweldige herfstvakantie. Op maandag gaan de kinderen en kleinkinderen  weer terug naar de schoolbanken en mogen de opa’s en oma’s weer even op rust komen tot aan de kerstvakantie.

In Rekem was Jef een bekende. Maar wel meer een gekende dan een bekende. Heel wat mensen zagen hem dagelijks zitten op het bankje achter de Petronella-kapel.. De laatste keer dat ik hem daar zag, is zo'n drie weken geleden. Ik had daar op die bank een gesprek met Jef. Ik vond het mensonterend, dat iemand met een been geamputeerd en waarvan het andere been de tenen eveneens geamputeerd werden, zo zijn dag doorbracht. Het kunstbeen had Jef al een tijdje niet meer aan, omdat het te klein was geworden. 3 November zou hij een nieuw krijgen en dan zou hij weer kunnen lopen. Nu reed hij rond met een rolstoel.