Publiek genoot van de 'Rx4' show van Raymond van het Groenewoud

Het is 8 oktober en de temperatuur is in deze herfstperiode iets aan de hoge kant. Meer dan 20 graden en de jas kan al gauw aan de kant.

Op de Maas bij Herbricht zijn een 20 tal Canadese ganzen neergestreken en een aantal witte zwanen zwemt per koppel rond in de Maas. Een einzelgänger wordt door een koppel met opgezette vleugels gemaand uit hun buurt te verdwijnen.  
Aan de overzijde van de Maas in Itteren staan enkele graafmachines die de oeverwal aan het herinrichten zijn en aan de Hochterbampd rond de vijver, zijn de werken reeds in de laatste fase.
In Café Maasvallei is het gezellig druk in de verranda. Iets verderop bij de laatste boerderij staat een graafmachine op de verlaagde oever.
Grenspaal 108 staat nu op een terp omdat de grond eromheen weggehaald is. Aan de overzijde op Nederlands grondgebied staat eveneens een grenspaal no108 omdat het midden van de Maas -de thalweg genaamd- de rivier de grens vormt tussen België en Nederland. Het ziet vreemd uit zo’n grenspaal op een terp. Of dat zo blijft is mij niet bekend. (dat zoeken we op).
De boerderij, waar nog enkel een hoogbejaard echtpaar woont, zal mettertijd afgebroken worden, net zoals reeds eerdere huizen en de naastliggende boerderij met mestkalverenstallen afgebroken werden om uiteindelijk te resulteren in een natuurgebied waar galloway runderen in rond zullen lopen. Herbricht telt nog maar een handje vol gebouwen.

In Pietersheim, aan de ruïne van de 12^e eeuwse burcht, worden schijnwerpers opgesteld die een deel van de restanten van het bouwwerk van de Heren van Pietershein verlichten.

In de vijver voor het kasteel, ligt een dode eend op haar (zijn) rug. Een krioelende massa maden doet zich te goed aan het lijk. “De een(d) zijn dood is de ander zijn brood” is hier letterlijk te nemen.
De natuur reageert op het jaargetijde en verandert het kleed. Prachtig roodbrons, lichtgroen en geel verschijnt er nu en het zal niet meer lang duren eer je verder het bos in kan kijken, omdat de bladeren nu massaal aan het vallen zijn.. Tussen al die bladeren steekt een grote verscheidenheid aan zwammen de kop op, eetbare, niet eetbare en giftige staan er in het bos.
Het echtpaar Biesmans -dat tegenover de kinderboerderij woont-, is vaak terug te vinden in het bos. In het bos vinden zij heel wat eetbare paddestoelen en zwammen.” Heel veel zijn er eetbaar” zegt de man, “maar  sommige kan je maar een keer eten” grapt hij.

Het water in de tweede ringgracht heeft een groene kleur doordat het zonlicht er niet goed door kan dringen door de bomen.

Als het duister intreedt is het beschijnen van de burcht pas goed te zien. Het blijkt een proefopstelling te zijn, waarover de vrienden van Pietersheim nog hun zegje zullen doen.

We mogen wel zeggen dat Lanaken de mooiste poort heeft tot het Nationaal Park Hoge Kempen met de Ruïne, Jachtslot (kasteel voor de Lanakenaren), de kinderboerderij en het prachtige voormalige prinsendomein van de Merodes..

Hoe de dieren op de wereld kwamen

Een scheppingssprookje van de Amerikaanse indianen

Lang geleden, toen de wereld nog jong was, leefde het opperhoofd -de Zon- in een tent in de lucht. De hele dag scheen hij en verwarmde de wereld onder hem. De krachtige Napi hielp hem hierbij. Op een dag was Napi eerder klaar dan de Zon. Hij ging bij de bron zitten en rookte rustig zijn pijp. Om de tijd te doden pakte hij een stuk klei en begon het te kneden. Even later had hij een diertje in zijn handen. Hij maakte er nog een en nog een tot hij alle dieren had die nu op aarde leven.

Napi zette de dieren op een platte steen om te drogen. Toen ging hij weer zitten en rookte zijn pijp. Na een poosje pakte hij het eerste dier, blies erop en zei: "Ga mijn zoon, je bent een bizon en je zult in de bergen leven."

Hierna pakte hij één voor één de kleidiertjes op, blies erop en zo kwam er een antilope, een hert, een bever, een bergschaap, een das en alle andere dieren. Hij gaf elk dier een naam en vertelde ze waar ze moesten wonen.

Eén stuk klei bleef liggen op de platte steen. Napi bekeek het en zei: "Ga maar mijn zoon, jij bent een mens en je zult bij de wolven leven!" En zo kwamen de dieren op de wereld en met hen de mens.

Toen alle dieren een naam en een huis hadden, dacht Napi dat iedereen tevreden was. Maar dat was niet waar. Na een paar dagen kwam Napi weer naar de bron om te rusten. Hij zat net toen alle dieren naar hem toe kwamen gehold om hem te vertellen dat ze niet tevreden waren.

De eerste die sprak was de bizon en die zei: "Napi, je hebt het niet goed geregeld, we zijn niet gelukkig!" - "Waarom zijn jullie dan niet gelukkig?" vroeg Napi, "ik begrijp het niet, na alles wat ik voor jullie gedaan heb!"

"Ik kan niet leven in de bergen," zei de bizon, "ze zijn zo steil dat ik niet kan lopen en zo hard dat mijn hoeven pijn doen. Er is ook te weinig gras in de bergen, Napi, daarom kan ik er niet leven."

Het bergschaap zei: "Napi, ik kan niet leven op de vlaktes, ik kan er niet klimmen en er groeit geen mos om te eten."

Napi luisterde naar alle dieren, de bizon en het bergschaap, de antilope en de beer, de geit en de wolf. Toen zei hij: "Ik begrijp het, mijn kinderen. Ik zal de wereld opnieuw verdelen tussen jullie. Alle dieren die gelukkig zijn op de vlaktes gaan met de bizon mee, alle dieren uit de bergen gaan met het bergschaap mee. En jij mens, jij mag ook in een gebied leven."

En zo had Napi de wereld opnieuw verdeeld onder de dieren en ze waren allemaal gelukkig.

Alleen de mens nog niet, hij wandelde maar rond en ging naar elk hoekje op de aarde. Daarom kun je nu overal op de aarde mensen vinden.

Een moeder uit Kesselt die haar 5 jarig kindje naar school bracht, koos voor haar en het kindje de veiligste weg. Zij nam de landweg van Kesselt naar ons Schooltje in Lafelt om zo de gevaarlijke weg tussen Lanaken en Vroenhoven te vermijden. Aan het begin van de landweg –in Kesselt- staat een verkeersbord, dat snelverkeer verbiedt, deze weg te berijden met uitzondering van aangelanden en landbouwvoertuigen.

Als ze op een splitsing van deze landweg komt met die naar Lafelt, neemt ze deze weg en rijdt richting Lafelt.

Aan de weg Lanaken-Vroenhoven, komt ze aan de drukke weg, die zij vermeed. Hier, aan het eind van deze landweg verliest zij door een aanrijding met een auto het leven.  Het kindje van vijf dat zij aan de overzijde van de weg naar school zou brengen overleeft het ongeval. 3 Kinderen verliezen die dag door dit bizarre ongeval hun moeder.

Op de plaats waar het ongeval gebeurde ontbreken de borden die het inrijden van snelverkeer verbieden.

Hoe kan het dat in de ene gemeente een verbod geldt en in de andere gemeente dit verbod niet geldt, voor een en dezelfde weg?

Jean Vrijens wonend in Vroenhoven (geboren in Kan), die de plaats van het onheil regelmatig met de fiets passeert, vindt het vreemd dat op deze landweg, die deel uitmaakt van het fietsroutenetwerk, auto’s mogen rijden. Hier kunnen sowieso geen twee auto’s langs elkaar en voor fietsers is het gevaarlijk.

Op de kruising richting Heukelom zijn er al heel wat ongevallen met dodelijke afloop voorgevallen, volgens een inwoonster van Lafelt. Als er een fuif is en er een affiche hangt aan het bushokje, dan trek ik ze er altijd vanaf want je hebt dan geen zicht op de weg, iets verder staat ook nog een dikke boom die het zicht belemmert. Als er wagens voorgesorteerd staan, komend uit de richting van Vroenhoven, om in te slaan naar Lafelt, dan worden ze aan de rechterkant gepasseerd over het fietspad, dat is levensgevaarlijk.

Blijft natuurlijk de vraag of dit gruwelijke ongeval voorkomen had kunnen worden door een en dezelfde weg, in beide gemeenten enkel voor landbouwvoertuigen en langzaam verkeer toegankelijk te maken.

Begin van de week stopten twee vrachtwagens van de rioleringsfirma Helma in de Brugstraat. Aan het eind van de straat stelden zij zich op en begonnen met de reiniging van het rioleringsstelsel. Het is een Nederlandse firma die deze werken uitvoert. Een van de mannen zegt nog dat er over een paar dagen een inspectievoertuig komt die de riolering met camera zal inspecteren. Inderdaad, enkele dagen later (vrijdag) stopt een busje van de firma Oomes, om de riolering met camera te inspecteren. Weer betreft het hier een Nederlandse fa.

In de wagen mag ik mee volgen wat de man precies doet. In ons gesprek dat volgt legt de man -Frans Vincent -, uit Eindhoven uit waarom het hier Nederlandse fa’s betreft. Het is op grond van een Europese aanbesteding dat Oomes deze diensten uitvoert voor Infrax. Het zou ook een Belgische en zelfs een andere Europese firma kunnen zijn zegt Frans, waarbij hij een Belgische firma uitsluit omdat zo’n firma niet in België bestaat.

We krijgen regelmatig de vraag waarom een Nederlandse fa. dit werk doet en dan moeten wij steeds hetzelfde zeggen.
In het begin, nu drie jaar geleden, reed er één busje voor de inspecties . Nu rijden we met vier busjes rond en komen wij langzaam op schema voor wat betreft de inspecties en reiniging. Eens in de tien jaar moet een riolering gereinigd en geïnspecteerd worden.

Negen-negen-negen. Een warme dag en ik besluit met kleinzoon Martijn nog eens over de `Hochterbambt´te gaan wandelen. Eerst even langs de Maas waar we zien dat een hybride Sneeuwgans zich tussen de Canadese Ganzen heeft genesteld. De Sneeuwgans komt maar zelden voor in onze contreien. Ze hoort meer zuidelijk te vertoeven, maar komt hier als dwaalgast voor. Ergens heeft er een minnespel plaats gevonden tussen een sneeuw- en een andere ganzensoort en het product daarvan zwemt nu hier op de Maas bij Smeermaas.

Als wij in de ´Hochterbambt´aankomen zien wij dat de werken aan de vijver bijna voltooid zijn. De afgraving van de Maasuiterwaarde, die valt onder het Grensmaasproject,  is verlaagd en de vijver heeft een doorlaat naar deze verlaging. Bedoeling is dat door de afgraving de Maas eerder in haar winterbed zal overvloeien alvorens de vijver overvloeit wordt. We merken er een aantal vlindersoorten op waaronder de dagpouwoog, een witje en enkele blauwtjes.

Bij toeval zien wij een merkwaardig vliegend insect. Ik dacht eerst een oranjekleurige mot. Toen ik dichterbij ging bleek het een kolibrievlinder te zijn, die al vliegend de nectar aan het opzuigen is in de bloemen. Dit is voor het eert dat ik het wezentje in levende lijve zie en het is prachtig om te zien dat dit nachtvlindertje op zo´n handige manier de zoete vloeistof tot zich neemt.

Er zijn meer mooie dingen te zien als je er tenminste oog voor hebt en niet aan voorbij fietst of wandelt.

Voor de tweede maal en na meer dan 20 jaar werd er in de leemgroeve van steenfabriek Nelissen, een cross gereden. Net zoals verleden jaar wordt deze verreden over twee dagen. De eerster dag is het de beurt aan de jongeren. In een van de manches waarbij de piloten rond de 10 jaar zijn valt nummer 8 in het gele pak vanaf het begin op. De piloot gaat er als een speer vandoor en blijft vanaf het begin van de wedstrijd aan de leiding rijden en met grote voorsprong de eindstreep passeren.

Als ik de piloot volg tot aan de caravan van de ouders blijkt de piloot een pilote te zijn. Everts Amber is een tienermeid, die een stempel drukt op deze van oudsher mannenwereld. Everts is geen onbekende naam in de motorcrosswereld, papa blijkt dan ook een neef te zijn van de bekende crosser. Peetoom Peter  Everts die ook crosst (eveneens met het nummer 8), heeft de kleine Amber gepusht om, evenals haar 13 jarig broertje Robin, deel te nemen als crosser  (crosster?) in dit mannenwereldje.  
Zou er een toekomst zijn voor vrouwen in de Crosswereld? Als het aan Amber ligt in ieder geval wel, maar voor mama Everts is dat nog niet zo zeker in deze harde sport. De toekomst zal het uitwijzen.

Enige tijd geleden stond er aan de Maas in Smeermaas een personenauto met aanhangwagen, op de plaats waar vroeger de kajaks afvoeren.De aanhangwagen van Dave -zo heet de eigenaar- is uitgerust om er in te kunnen slapen, want Dave is een sportvisser, die toen voor het eerst in de Grensmaas kwam vissen.
Of hij toen iets gevangen heeft weet ik niet, maar gisterenavond was hij er weer en nu in het gezelschap van zijn vriend Kevin uit Diepenbeek, Dave is afkomstig van Genk en zijn beroep is elektricien, dat van Kevin is tuinier.

Ze vissen beiden met twee hengels, die aan de bovenkant van de maasboord vastgelegd worden, nadat ze tot ver in de Maas zijn ingeworpen.
Het aas,bestaat uit boilies dat zij zelf geprepareerd hebben. Er worden een aantal rond de haak vastgelegd aan de lijn. De haak is blank want de vis die zij willen vangen slikt al die bolletjes in waardoor zij aan de haak geslagen worden. Eigenlijk vissen zij op karper doch vandaag is het resultaat voor Kevin een brasem en een grote Barbeel van exact "4 KG", waar hij maar wat trots op is.

De vangst van de barbeel werd dan ook op beeld vastgelegd.

Gisterenavond om 22.00 zocht Kevin zijn slaapplaats in zijn auto al op, gewapend met een ontvangsttoestel dat verbinding heeft met een zendertje aan de hengels, dat het geluid van een bieper op de vislijnen verzend.

Hij zou de nacht door kunnen slapen en in de ochtend pas:,zijn Brasem en iets later zijn geweldige Barbeel binnen halen.
Ik ben rond 02.30u nog  eens gaan kijken maar toen waren de loze vissers beiden in volle rust, terwijl hun hengels nog opgesteld stonden. Rond 08.00u  werd dan de grote vangst binnengehaald, die na weging teruggezet werd in de rivier.

Naar verluid zou deze bodemvis de laatste jaren weer veel voorkomen in de Grensmaas en wordt daar dan ook regelmatig aan de haak geslagen .

Verleden week toen ze op hun stek aankwamen zaten daar twee andere visser. Ze besloten toen stroomafwaarts te gaan vissen, op de plaats waar er Maaswerken uitgevoerd worden. Hier haalde Dave een grote karper aan de wal van maar liefst “zeventien komma acht kilo”. ook Grrensmaasbewoner Jef Mullers komt een kijkje nemen. Jef is zelf een sportvisser die pal aan de Maas woont.
Er volgt dan ook een gesprek in Visserslatijn en merkwaardige vangsten in cm. en kilo´s.
De vissers keerden om 11,00u naar huis maar zullen zeker terugkeren naar deze wondermooie plaats in de Grensmaas.

De vistrap langs de Stuw van Borgharen bij Maastricht (NL) is reeds sedert maart 2008 voltooid.

De mogelijkheid voor migrerende vissen zowel stroomopwaarts als stroomafwaarts werd daarmee gerealiseerd. Deze vistrap was de laatste van negen te realiseren vistrappen (twee in België en zeven in Nederland), die overeengekomen was bij Benelux-beschikking  van 1996. 

De vissen die in het voorjaar naar de paaigebieden stroomopwaarts getrokken zijn en daar hun kuit geschoten hebben trekken nu in de maanden augustus tot november, stroomopwaarts naar hun overwinteringgebieden.

Zou het groot aantal Aalscholvers op de Maas bij Smeermaas te maken hebben met de migratie van de naar hun overwinteringgebieden vissen te maken hebben?

Twee mannen, uit Maaseik ,wisten te vertellen dat in de Maas rond Maaseik eveneens een groot aantal Aalscholvers te zien zijn.
Tot in de jaren 30 van vorige eeuw werd er Zalm op de grensmaas gevangen. De kanalisatie van de Maas zou de teruggang en het verdwijnen van deze vissoort zijn. Zouden de negen vistrappen die nu klaar zijn en het zuiverder worden van de Maas ervoor zorgen dat er weer Zalm de Maas optrekken. Een sportvisser aan de Maas, is van mening dat er dan eitjes uitgezet zouden moeten worden in de paaigebieden stroomopwaarts, om voldoende effect te krijgen van de migratie, “maar wie zal dat betalen”?