Laatste loodjes rond grensmaasproject in Lanaken

"De schermbloemigen" staan de hele zomer lang in bloei en zijn in trek bij wespen en andere insecten. Verschillende soorten wespen bezoeken deze planten en houden af en toe een gevecht met soortgenoten. andere wespen gaan er wild vliegend omheen zonder dat ze er op neerstrijken. De solitaire sluipwespen komen er ook veelvuldig fourageren, maar ook op wespen lijkende zweefvliegen.
Van de Tijgerspinen, die laag bij de grond hun web maken, om daar hun prooien (veelal sprinkhanen) te vangen, zijn er dit jaar tientallen aangetroffen, op de plaats langs de Zuidwillemsvaart, waar er verleden jaar rond deze tijd maar enkele te zien waren. Oorspronkelijk kwam de spinnensoort voor in het middelandsezeegebied maar steeds meer komen ze richting noorden opzetten.
Deze spin steekt niet en een eventuele beet is ongevaarlijk voor mensen. Het is een van de grootste spinnen in Europa en ziet er vervaarlijk uit, met haar op een wesp lijkende tekening. Dat is net de bedoeling,  Haar predatoren worden op die manier misleid, want die hebben een afkeer van wespen. Het mannetje is vele malen kleiner dan het vrouwtje. Feitelijk hebben beiden maar een taak, de voortplanting en als er een paring heeft plaatsgevonden belandt het mannetje meestal op het menu van vrouwlief. Ze wikkelt hem in en zal hem verorberen. Ook het vrouwtje dat de wacht houdt bij haar, in een cocon gelegde eitjes zal na het uitkomen sterven.
Wat een leven!!

Meer dan 1200 vrienden begeleidden Erika Thijs naar haar laatste rustplaats in het haar zo geliefde Rijkhoven.. Premier tot partijlid en bevriende leden van alle andere partijen brachten haar een laatste groet met maar een gedachte, waarom?

Een uitvaartdienst die meer dan 2 uur in beslag zou nemen. Een dienst die door de overledene zelf tot in de details was voorbereid.

De woorden van  afscheid  uitgesproken door Jo Vandeurzen, Myriam Thijs en haar metekind Ann-Sophie beroerden niet alleen de sprekers zelf, maar ook de aanwezigen.

Toen er een stilte viel, tijdens de consecratie, gebeurde er iets dat de politica niet had kunnen voorbereiden. Een spierwitte duif vloog van het dak van de kerk en vloog een rondje om vervolgens weer tussen de bonte duiven op de nok van het dak neer te strijken.

Een van de toepasselijke liederen, gezongen door het parochiaal zangkoor, ging over een stad in de wolken.  ".....Ook al is hier mijn weg soms vermoeiend, maar het gaat naar omhoog en naar huis...."

De parochiale kerk bleek veel te klein met 200 zitplaatsen, daarom had men een tent buiten op de binnenkoer geplaatst voor 600 personen en konden de mensen plaatsnemen in de gallerijen. Ook naast en achter de tent stonden er dan nog mensen die de dienst staande bijwoonden. Eerbetoon aan een geliefd en gewaardeerd politica.

Aan het eind van de uitvaart van Erika Thijs stond in de tent een sterke vrouw die, voor al haar aanwezige familie en vrienden, een toespraak hield over haar ontmoetingen met Erika. Haar belevenissen ten huize Thijs en de vele gesprekken die zij, 'Farah de Aquire', zielsverwant en lotgenote, had met Erika,.  

Farah besloot haar toespraak met een gedicht en heildronk en er werd  geklonken “met bubbels” op uitdrukkelijke wens van Erika, na dat Farah nog het volgende gedicht voorlas.

Ik drink op de vrouwen die bergen verzetten,

Die door blijven gaan met de kop in de wind.

Ik drink op de vrouwen die risico’s nemen, met

Vallen en opstaan en het geloof van een kind.

Ik drink op de vrouwen die dingen beginnen,

Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn.

Ik drink op de vrouwen van wagen en winnen,

Die niet willen weten van water en wijn.

Ik drink op de vrouwen die blijven vertrouwen,

Die van te voren niet vragen: voor hoeveel en waarom?

Ik drink op de vrouwen die door blijven douwen,

Van doe het maar wel en kijk maar niet om.

Ik drink op het beste van vandaag en van morgen.

Ik drink op het mooiste waar ik van hou,

Ik drink op het maximum wat er nog in zit,

In vandaag en in morgen, in mij en in jou.

Laten we drinken op Erika

vandaag en morgen en de rest van ons leven.

De open omloop voor nieuwelingen werd in Lanaken verreden onder gunstige weersomstandigheden. 31 Nieuwelingen schreven zich in voor deze wedstrijd , voor de vierde maal, georganiseerd door Fitniss Trafic Lanaken. De open omloop in Lanaken gaat over een afstand van zestig-km oftewel 14 ronden met als begin en eindpunt het kerkplein. Lang bleven de renners in groep bij elkaar, af en toe een kleine groep vooruit, maar deze werden snel weer gegrepen. Tot in de 11^e ronde, toen ging Yente Clauw ervandoor om per ronde meer voorsprong op te bouwen en bleef tot aan de meet de groep vooruit. Aan de eindstreep had hij  42 seconden voorsprong op een groep van 9 renners. Van deze 9 kwam Koen Aerden als tweede en Boy Sanders als derde over de streep. Deze drie mannen zouden de bekers en bloemen, maar vooral de kussen van de missen, in ontvangst mogen nemen.

Yente Clauw “ het is niet zo’n gemakkelijke omloop, met de vele haakse bochten”. “ik heb onderweg geen tijden doorgekregen en wist niet hoever ik voorop lag, met al die bochten kon ik mijn achtervolgers niet zien”.

Het is inderdaad zo, dat je geen zicht hebt op de achtervolgers in deze omloop met zijn vele bochten, maar dat telt ook voor de achtervolgers die de vluchter niet kunnen zien.

De familie Clauw was maar wat blij met de overwinning van Yente. Vader Clauw die door een ongeval in de mijn, rolstoelgebonden is, zegt dat zijn zoon met zijn fiets steeds met hem meeging als hij meedeed aan een rolstoelrace.

Yente stond in mei  al op het podium, toen haalde hij, bij het Prov. Kamp.voor nieuwelingen, dat doorgang vond op het zelfde traject in Lanaken, de eerste plaats bij de eerstejaars nieuwelingen. Hij kwam toen als 12^e over de streep.

Koen Aerden (nu tweede) won toen nipt van de gedoodverfde winnaar Quinten Hermans, de prov. Titelstrijd in een fotofinish.

Je maakt het niet alle dagen mee, als je aan het vissen bent, dat er een boot vol Noormannen in een Vikingschip voorbijvaart en aan wal gaan. In de 9e eeuw gevreesd, maar nu vredelievend

In de vroegere kom van de Zuidwillemsvaart te Smeermaas,  legde  een heus Vikingschip aan, voor een overnachting aan de wal.
De mannen en vrouwen (de jongste 10 en de oudste met de baard 57) hadden hun kamp opgeslagen aan de wal onder de brug. Zo zouden ze, bij onverhoopte regenval, droog de nacht kunnen doorbrengen. Terwijl zij onder zeil gingen werd er door twee van hen wacht gehouden op de boot. Op een houtvuur in een grote pan werd een poging ondernomen om pudding te maken voor de hele bemanning. Doch een eerste proef van dit brouwsel was een aanslag op de smaakpapillen. De pudding belandde dan ook  in het kanaal.

De boot of het schip draagt de naam Fenrir en is een boot die door jongeren, van Jeugdbeweging Gigos in Genk Zuid, eigenhandig in elkaar is gezet. Vanzelfsprekend met intensieve begeleiding en samenwerking. Drie maanden lang werd er vorig jaar, na een grondige voorbereiding, gewerkt aan dit staaltje van scheepsbouwkunst, door  80 jongeren, tussen 6 en 26 jaar, in afwisselende groepen..

Hun grote waterdoop beleefden de jongeren verleden maand. Toen werd hun schip vervoerd naar Givet in Frankrijk, deplaats waar de Maas Belgie binnenstroomt. Van daaruit zouden zij gedurende 12 dagen een afvaart maken. Om vervolgens 140 km of  86,99  mijl later,via  Luik en Maastricht terug aan te meren in de thuishaven Genk.

Dit product van noeste arbeid en een staaltje van samenwerking tussen jeugdbegeleiders en jongeren, wordt ook verhuurd aan jeugdverenigingen. Dit was ook nu het geval. Een groep waterscouts (140^e FOS Seascouts) huurde het schip voor drie dagen. De verhuur gaat steeds onder begeleiding van twee mensen van Gigos met als kapitein Stefanie. De scouts stonden onder leiding van de Voortvarende Wever Hugo.

Voor heel even mochten Martijn, Jasper en  Isa plaats nemen in het Vikingschip met de drakenkop.
Na hun overnachting, zullen de mannen en vrouwen hun tocht voortzetten naar Genk.

Ze hebben er lang op moeten wachten de mannen in de bouw. Maar na een verdiende vakantie, waar de temperaturen meer van die in de herfst weg hadden, was de eerste echte zomerdag precies op hun eerste werkdag. Ook de mannen die aan de Grensmaas werken, hervatten hun werkzaamheden. De dumpers die af en aan reden deden dat met de nodige stofwolken. De tractor, met de waterton om de rijweg te besproeien, stond werkeloos onder de bomen naast de witte villa.  Drie vissers uit Tienen, hadden na acht jaar niet meer in Smeermaas gevist te hebben , nog maar eens besloten hier een hengel uit te gooien. Zij kregen op een gegeven moment genoeg van het af en aan rijden van de bumpers. Toen een van deze mastadonten hun plekje achteruit opreed, besloten ze alles in te pakken en huiswaarts te rijden. Een dag zonder een visje aan de hengel. Ze zullen beslist terug keren als het een beetje rustiger is langs de Maas.
De kajaks waren allen, zonder uitzondering, te water en ook morgen zal dat niet anders zijn. Over de Maasdijk reden de hele dag groepjes fietstoeristen en waren wandelaars getuige van de werken langs de maas. Bij de rustplaats Maaszicht was het terras de hele dag bevolkt.
En een oeverbewoner, die reed  gewoon zijn gras af met een hoofdbedekking.
Of die voor de zon of voor de stof was heeft hij niet laten weten.

Het ongeval van heden morgen, in de haakse bocht op de grens tussen Maastricht en Lanaken waarbij van de vier inzittenden twee mensen door de brandweer bervijd moesten worden uit hun netelige situatie, geeft maar weer eens aan, hoe gevaarlijk deze bocht is voor automobilisten,  fietsers en voetgangers.

Noch op de Nederlandse, noch op de Belgische zijde is deze bocht aangegeven met het waarschuwingsbord A1a, Scherpe bocht naar links, hetzij rechts, A1b en snelheidsbeperking.
De paaltjes die voor en in deze bocht geplaatst zijn, worden met regelmaat omver gereden zoals op de foto enkele dagen voor het ongeval. Andere omvergereden paaltjes werden niet vervangen.

Mensen die daaglijks op de bankjes bij de Maas zitten, houden met regelmaat hun hart vast, als ze zien hoe deze bocht genomen wordt.
Het is nu rond twintig minuten na vijf uur 's morgens  gebeurd en dat is een geluk bij een ongeluk. Soms zien ze mensen met hun voertuig,  net  voor ze de bocht in gaan, nog een voertuig voorbijsteken. Dan moet je geluk hebben dat je daar op dat moment niet zelf rondrijdt. Heel wat van de weggebruikers snijden hier de bocht af en rijden hoge snelheden in deze haakse bocht. In het verleden zijn er al heel wat wagens uit de bocht gegaan met de nodige kwetsuren voor de inzittenden.
Sinds er op Nederlandse zijde, enkele jaren geleden, een verkeersdrempel aangelegd werd is dat nog maar éénmaal gebeurd, voordat déze auto uit de bocht ging.
En wat ook de oorzaak is van het ongeval, als ouder krijg je niet graag de mededeling dat je kinderen betrokken werden bij zo'n zwaar ongeval.

Waarschuwingsborden zijn dan ook aangewezen op deze plaats.

net voor de bocht, einde inhaalverbod.

De terreinen van AA Rekem werden nog eens goed getest alvorens het nieuwe seizoen een aanvang neemt. Het Fusietornooi werd, zoals gebruikelijk is, over twee dagen beslist. De uiteindelijke finale werd gespeeld door de ploegen Lanaken en Gellik. Na de stand 3-0 voor Lanaken scoorde Gellik tweemaal stand 3-2. de score 4-2 en 4-3 volgden en van dan af ging het naar de eindstand 7-3. Hierdoor ging de wisselbeker, geschonken door schepen van Sport Michel Stevens, terug naar titelverdediger Lanaken.
(foto links: De middelste is de begeerde trofee)
Ook de dames speelden hun wedstrijd en omdat dit de enige damesploeg in Grootlanaken is, werd er gespeeld tegen gastploeg Standaard Luik. De utislag hier, na een sportieve wedstrijd, was 0-3. Toch was trainer Benny tevreden over zijn ploeg die in het vorige seizoen promoveerde naar 2e nationaal. "Ik heb goeie dingen gezien' zei de man, die bij het sluiten van vorig seizoen de volgende uitspraak deed ´Verliezen op zich is niet zo erg, als ze er maar uit leren´.
Even op een rijtje de uitslagen van de twee sportieve dagen in Rekem:
Zaterdag; Smeermaas- Rekem 2-0, Veldwezelt -Lanaken 0-1, Gellik -Smeermaas  4-1, Veldwezelt -Kesselt 1-0, Kesselt - Lanaken 0-3, Rekem - Gellik 0-5.
Zondag; Rekem -Kesselt 2-2 (Kesselt wint met penalty''s), Veldwezelt -Smeermaas 0-7, Lanaken -Gellik 7-3.
Aldus de volgende einduitslag, 1e Lanaken, 2e Gellik, 3e Veldwezelt, 4e Smeermaas, 5e Kesselt, 6e Rekem.
Al deze wedstrijden werden geleid door de bekende scheidsrechters; Opsteyn Bert, Napoletano Angelo en Di Guiseppe Angelo.

de bekende scheidsrechters; Napoletano Angelo, Opsteyn Bert, en Di Guiseppe Angelo.

De werken aan de Maasoevers zorgen dag na dag voor een veranderend beeld vanuit Smeermaas.

De mannen aan de overzijde zijn nog niet in vakantie dus zal dat nog een tijdje doorgaan.

Aan de Belgische zijde is dat anders. Hier heeft men een werkweg aangelegd nog net voordat de mannen gingen “genieten’ van hun verdiende vakantie. Duidelijk in een periode waarin regen een prettige vakantie uitsluit, tenzij ze naar zonnige oorden vertrokken.

Bij het aansnijden van de Maasdijk bij het meethuisje van de dienst der scheepvaart, heeft men nu een stuk blootgelegd waar ooit een overloop werd aangebracht naar de Zuid Willemsvaart.

Deze overloop is er gekomen in de periode dat België zich afscheidde van Nederland. Maastricht lag daardoor als een enclave in België, want rondom de vestingstad was toen Belgisch gebied. In het ‘ene Limburg van toen’ wapperde in de periode van 1830 tot 1839 de Belgische vlag. In dat memorabele jaar werd Limburg gescheiden van elkaar en kwam er een Nederlandse en Belgisch Limburg.

Een gevolg van de afscheiding was dat, het in 1826  in gebruik genomen kanaal ‘De Zuid Willemsvaart’ van Maastrichtse zijde, geen of onvoldoende water meer verkreeg vanuit de Maas, ondanks verdragen daar rond zoals de conventie van Zonhoven gesloten op 18 november 1833. Dit bemoeilijkte vanzelf de scheepvaart.

In 1837 besloot België om , ter hoogte van Hocht een overlaat aan te brengen, van de Maas naar de Zuid Willemsvaart. In het kanaal zelf kwam er een sluis. Deze sluis kreeg het nummer 19 toebedeeld. .Ingenieur van Scheepvaart U.N. Kümmel, adviseur van Koning Leopld, had de leiding in de aanleg van dit vernuftige waterwerk. Hij kwam wonen in Smeermaas met personeel en koetsier in een van de  huizen langs de Maas, richting Maastricht. Later zou hij een nieuwe villa betrekken in de nabijheid van de sluis, op de plaats waar nu de witte villa staat.

Men koos een laag punt in de Maas waar de Keukelbeek in de Maas aan Belgische zijde en de Kanjel aan Nederlandse zijde uitmondde.

Sluis en overlaat deed dienst tot het jaar 1867, nadat er op 12 mei 1863  een handels en scheepvaartverdrag kwam tussen beide landen.

In 1867 werd, de in Smeermaas afgebroken Sluis19, in gebruik genomen in het zuidelijker gelegen Bosscherveld. Een heel karwei zoals oude foto’s van destijds te zien geven.

Na het bouwen van een geheel nieuw sluiscomplex,  iets verderop in Bosscherveld, kwam Sluis19 weer stil te liggen en verzande door dichtslibbing. Enkele jaren geleden werd de sluis onder handen genomen en maakt ze deel uit van de Historische vaarroute in verbinding met het Bassin in Maastricht, een vaarroute voor pleziervaart vanaf de Maas bij sluis20 en het Bassin in Maastricht via sluis19, richting Vlaanderen.

Nu in juli 2011, is tijdens de grensmaaswerken het resultaat van de watertwist tussen Nederland en België weer bloot komen te liggen.

Samen met Jasper nemen we de maten van de eens zo belangrijke werken voor de kanaalvaart tussen Smeermaas en het noorden.

sluis19 in Bosscherveld

25 geheide palen begrenzen de Maas en de overlaat. 16 meter breed op 'n hoogte van +/-42m T.A.W.



De kleine archeoloog Jasper aan 't inmeten



Armen net iets te kort
onder: de huidige inlaat van maaswater ter bosscherveld de drie kronen van WillemI met het jaartal 1867

In januari stond de Maas nog de mensen in Herbricht te bedreigen en ging tot aan de kritische grens bij Cafe Maasvalei. Nu staat deze meanderende dame, al sedert meerdere maanden rond de laagste stand, schommelend rond de 39 meter.

Werken in de Maasoevers geven aan de Maas een totaal ander beeld, dagelijks worden er meerdere tonnen met grote dumpwagens vervoerd naar de grindwasplaats in Itteren.

Nadat aan de Belgische zijde een werkweg op de oever aangelegd is ziet men meer en meer vissers een stekje uitzoeken.

Na de vangst deze  week van een snoekbaars, konden wij nu de vangst van een barbeel digitaliseren.

Kine- en acupuncturist Kris Elsen, uit Zonhoven was samen met zijn vriend Benny Bos en diens zoon Jordy, afgereisd naar Smeermaas om er zijn vishengel, die hij gratis ter beschikking verkreeg, te testen. Visserskaart (te verkrijgen bij de vvv kantoren voor 3 euro) en surfen op internet (ook op deze site) leidden hem naar Smeermaas. Toen wij ter plaatse kwamen, kreeg Kris beet op zijn werphengel. Het bleek een snoek te zijn volgens Benny, die hem aan de kant van het water goed kon zien en tussen zijn handen de lengte aangaf . Zeer tot teleurstelling van Kris, kon deze knaap zich losrukken van haak en hengel. Niet lang daarna begon de nieuwe hengel, die hij moest testen, krachtig te bewegen. Het scheelde niet veel of hengel en haak waren verdwenen in de Maas.

Nu liet Kris zich niet meer verschalken en rolde mee en mee deze vangst naar de kant, waar Benny hem in het schepnet kon vangen.

De vangst bleek een barbeel te zijn van 3.170 gram minus schepnet en 67 cm lang. Niet zonder enige trots liet hij zich met vis en vrienden fotograferen. Het was voor Kris de eerste barbeel die hij aan de haak kon slaan. Benny  moest het stellen met een brasem.
De mannen keerden tevreden terug naar Zonhoven maar komen gegarandeerd terug naar de Grensmaas.

Voor de vijfde maal met succes, ging dit Event door op het domein van Pietersheim, voor het Kasteel en waterburcht. Omdat de toeristische trekpleister ‘de Waterburcht’  veel bezoekers over de brug krijgt, konden deze als toemaat, gratis het showterrein bezoeken.

Met rede mogen wij in Groot Lanaken trots zijn op dit Event, waarbij deze raspaardjes voor enkele dagen onderdak vinden. Fokkers en eigenaars laten, hun  sierlijke en pittige paarden jureren op verschillende kenmerken van dit ' edele dier uit de Woestijn' .

In Pietersheim gaat het enkel om de Egyptische bloedlijnen in tegenstelling tot de Events van het Arabische paard,  zoals dat komende week doorgaat in Alden Biesen te Bilzen.

Trainer en hulptrainers brengen hun showpaard in de Paddock, daarbij de dieren ophitsend met plasticzakken aan de smik gebonden. Soms steigerend, dan weer rustig strekkend op commando van de trainer. Type, hoofd, nek en schouder, body en toplijn,benen en beweging maken deel uit van de prijskamp. Daarnaast gaat er een prijs uit voor het beste paard, gekozen uit de vier kampioenen. Wat beloond werd met 'the best straight Egyptian Horse of 2011'. En toebedeeld werd aan:

SIMEON SEHAVI

10-08-1999 - Chestnut 

Hengst ASFOUR x   Merry SIMEON SHEBA

Fokker MARION RICHMOND

Eigenaar DUBAI STUD

Een vreugdesprong van de trainer volgde op deze uitroeping reeds eerder deed hij hetzelfde en die sprong konden we vastleggen..

Vis en ‘schoon en zuiver water; zijn onafscheidelijk. Zo zijn ze ook (op enkele uitzonderingen na) een graadmeter voor de zuiverheid van het Maaswater. Vismonsteringen die gedaan worden geven een duidelijk beeld van de aanwezigheid van vissoorten die in eerste instantie vermeend ontbraken in de lijsten van voorgaande jaren. Nu komen er een aantal terug voor in de maas. Niet alleen vis, maar ook water- en watergebonden vogels die van vis leven, geven een indicatie van de visstand in de Maas.

Vissen in de grensmaas is een ware belevenis. Onlangs kwam de visserskaart in drie talen uit en is verkrijgbaar bij  V..V.V. kantoren.

Steeds meer vissoorten in Grensmaas, volgens nieuwsbrief Consortium Grensmaas.

Vissen voelen zich lekker in hun vel in de Grensmaas. Het aantal soorten blijft stijgen. Onderzoek in het kader van de Actieve Vismonitoring Rijkswaterstaat Waterdienst (Nl) heeft vorige maand zelfs uitgewezen dat er momenteel een record aantal soorten vis in de Grensmaas rondzwemt; om precies te zijn dertig soorten. Daaronder ook de gestippelde alver, (in de afvoer Bosscherveld waargenomen) een van de zeldzaamste vissen in Nederland. Die zijn tot nu toe alleen in de Geul gesignaleerd.

Een greep uit de overige vissoorten: de zalm, de sneep, de kopvoorn, de serpeling en de rivierdonderpad.

De serpeling is een visje van stromende wateren. Voor een geslaagde paai zijn schone waterbodems met zand en grind nodig waarover onvervuild water stroomt met een matige snelheid. De serpeling kwam gedurende de referentieperiode voor in de grote rivieren en de uitmondingen daarvan. Op grond van de vergelijking met vangsten uit de referentieperiode en vangsten uit de jaren zeventig en tachtig kan geconcludeerd worden dat de achteruitgang in aantallen ligt tussen de 90 en 99% (factor tien tot honderd). Sinds 1980 is de vis waargenomen in 101 uurhokken. De meeste vangsten komen uit de Grensmaas

De giebel en het vetje zijn twee vissen die niet eerder gesignaleerd zijn door de onderzoekers.

De giebel is een grondelaar, daardoor draagt hij bij tot de vertroebeling van het water hij is dus niet representatief voor schoon en zuiver water.  Het is een alleseter, hij eet zowel insecten als plantaardig materiaal. De giebel is een vis die tolerant is voor vervuild water; het is vaak een van de laatste vissoorten die in vervuild water gevonden wordt.

Het vetje is een karperachtig visje dat leeft in stilstaande en langzaam stromende wateren. Onderwaterplanten en begroeide oevers zijn belangrijk voor deze vis.

Het aantal vissoorten bleef tijdens soortgelijke onderzoeken in de afgelopen drie jaar steken op 22, 23 en 24.

Het "wilde dier" met zijn stekelige vacht liep op de brug van Neerharen over het asfalt. De trottoirband was te hoog om te trotseren en het diertje liep daardoor de kans om doodgereden te worden. Stoppen en redden was de enige optie. i.p.v weg te lopen kwam hij naar mij toe. Ik koos ervoor om het met enige dwang van mijn voet in de richting van het veilige gras langs de brug te dwingen. Oppakken was gezien zijn stekelige vacht al van bij het begin uitgesloten. Toen hij eindelijk in de graskant was, verdween hij tussen de brandnetels en kon ik mij begeven naar Pannestraat Kermis.

De Egel oftewel zoals in de volksmond "stekelvarken" genoemd.
In de paartijd zoeken dieren elkaar op op een grasveld. Als twee mannetjes hetzelfde vrouwtje op het oog hebben, zullen zij met elkaar vechten door te bijten en te stoten. Het paren is een langdurig  liefdesspel, dat omzichtig maar vooral ook voorzichtig gebeurt. Om het vrouwtje paarbereid te krijgen, doen de dieren een soort dans. De twee dieren gaan tegenover elkaar staan, met de snuiten tegen elkaar. Terwijl zij elkaar besnuffelen, urineren beide dieren. Het mannetje doet vervolgens pogingen om achter het vrouwtje te komen, maar die draait zich steeds van hem af. Het mannetje zal tegen het vrouwtje aan stoten met zijn snuit en poten. Vervolgens richt hij zijn hoofd op en opent hij zijn lippen ver uit elkaar. Dit spel kan uren duren en behoorlijk luidruchtig zijn.
Op een gegeven moment stemt het vrouwtje in met paring. Zij drukt zich tegen de grond, spreidt haar achterpoten en legt haar stekels plat. Het mannetje houdt vervolgens met zijn poten haar flanken vast en met zijn bek haar hals. De paring zelf duurt enkele minuten. Tijdens de paring maken de dieren luidruchtige snuffel- en niesgeluiden.

Een internationale actie voor levende rivieren werd dit jaar voor Limburg in het gehucht Herbricht gehouden, 100 Deelnemers hadden zich ingeschreven en liepen in groep de pas verbrede Maas in onder toezicht van de brandweer van Maasmechelen in en op het water.  Op de oever, in het winterbed stonden nog een 300tal toeschouwers de watergangers gade te slaan. Onder hen deputé Smeets, burgemeester Willen en gemeenteraadsleden van Lanaken. Clowns van Kokliko zorgden voor amusement ter plekke en gingen zelf ook het water in. Het trio Denis, Andre en Patrick, zorgden voor de muzikale noot voor, tijdens en na de watergang in de Maas. Zij traden op, onder de toepasselijke naam "Goe Beezig". Lambert van RLKM die de organisatie op een voortreffelijke wijze in goede banen heeft geleid, was tevreden over deze actie die nu voor de tweede maal gehouden werd. Vorig jaar ging deze waterhappening door in Stokkem.

Iets verder dan de inloop in de Maas, stonden Eli, Toin, Eddy en Patrick  vier vissers, die een demonstratie vliegvissen hielden en waar je zelf ook eens mocht inwerpen.
En de Elbuiter zag alles gebeuren en zal er in zijn mijmeringen wel het een en ander van vertellen in Attent.

U kunt klikken op foto's Nol in de rechterkolom voor een groot aantal foto's van deze actie van RLKM.