Zand als beschoeiing in grote meander van de Maas, langs de Geulerweg in Lanaken

De werken aan de Maasboord in Smeermaas en Hochterbampd, zijn bijna voltooid. De boothelling, die gegraven werd aan de grens met Maastricht, werd gekozen, omdat daar de betonnen rand begint, die als hoogwaterbescherming aangebracht is in de vorige eeuw .Vanaf daar overgaand in een aarden wal, opgeworpen aan Nederlandse zijde met eveneens het doel de aanliggende huizen te vrijwaren van hoog water.

Vandaag 18 augustus werd de boothelling verhard met hellingbeton. Hiervoor werd een bijzonder voertuig van de Fa. Drion ingezet, uitgerust met een groot aantal trilnaalden. Deze vernuftige machine, legde  een drie meter brede baan van onbewapende beton aan met een dikte van 20cm  Van af nu kan ook de kajakverhuurder gebruik maken van deze boothelling, die in eerste instantie aangelegd werd om boten van de hulpdiensten in de Maas af te kunnen laten.

Herman Gielen van de Nv de Scheepvaart: “ de oeverwerken vanaf de Hochterbamd, vallen niet onder het geplande Grensmaasproject, maar zijn kosten die wij in België zelf dragen. Het was nu gelukkig mogelijk om vanaf de Maas via een werkweg de oevers te verstevigen en de diepe kuilen te vullen, het is voor het eerst dat wij zo'n  ingrijpende werken uitvoeren in de Maas”.

De grond en grind, die voor dit bijkomende werk aangevoerd werd, kwam van de weerdverlaging in het zomerbed van de Hochterbampd, die volgens plan verlaagd werd tot op de grindlaag. De laatste werkzaamheden in de Hochterbampd zijn daarmee voltooid. De Maas zal nu weer zijn gang kunnen gaan op een zo natuurlijk mogelijke manier en dat is het doel van de levende Grensmaas.

Ook  werd in de Geulerweg in Herbricht, de in januari bij hoge Maas weggeslagen asfaltweg, met dezelfde machine vernieuwd, maar nu in beton.

Om de werken te kunnen uitvoeren aan de hoge oever van de Maas in Smeermaas, werden alle bomen en struiken verwijderd. Ook de laatste aardpeer legde bij deze laatste oeverwerken het loodje. De oevers van de Maas zullen zeker dit jaar dus niet meer groen en geel kleuren, zoals dat decennia lang vanaf augustus het geval was. Het is nu maar afwachten hoe de oeverbegroeiing zich gaat herstellen. De tijd zal het ons leren.

Ook aan Nederlandse zijde is men al heel goed opgeschoten, Borgharen is nu al weer in zijn geheel te zien vanaf de zijde van Smeermaas, het grootste deel van de aarden geluidswal is nu afgevoerd en opgenomen in de lichtglooiende oever . Met zijn lichte glooiing zal het bij begroeiing,  veel weg hebben van een Maasstrand . Heel wat fietstoeristen, langs de rivier in Smeermaas, gaan even zitten of blijven staan, om de werken in zijn geheel gade te slaan. Als bewoner mag je dan aan de mensen op hun vragen  uitleggen wat daar allemaal gebeurt. De vreemdste vraag hierbij was of hier werken bezig zijn voor de A2 in Maastricht, doch dat is een ander paar mouwen. Voor die ingrijpende werkzaamheden zal er wel heel wat van dit hoogwaardig grind gebruikt gaan worden.

"De schermbloemigen" staan de hele zomer lang in bloei en zijn in trek bij wespen en andere insecten. Verschillende soorten wespen bezoeken deze planten en houden af en toe een gevecht met soortgenoten. andere wespen gaan er wild vliegend omheen zonder dat ze er op neerstrijken. De solitaire sluipwespen komen er ook veelvuldig fourageren, maar ook op wespen lijkende zweefvliegen.
Van de Tijgerspinen, die laag bij de grond hun web maken, om daar hun prooien (veelal sprinkhanen) te vangen, zijn er dit jaar tientallen aangetroffen, op de plaats langs de Zuidwillemsvaart, waar er verleden jaar rond deze tijd maar enkele te zien waren. Oorspronkelijk kwam de spinnensoort voor in het middelandsezeegebied maar steeds meer komen ze richting noorden opzetten.
Deze spin steekt niet en een eventuele beet is ongevaarlijk voor mensen. Het is een van de grootste spinnen in Europa en ziet er vervaarlijk uit, met haar op een wesp lijkende tekening. Dat is net de bedoeling,  Haar predatoren worden op die manier misleid, want die hebben een afkeer van wespen. Het mannetje is vele malen kleiner dan het vrouwtje. Feitelijk hebben beiden maar een taak, de voortplanting en als er een paring heeft plaatsgevonden belandt het mannetje meestal op het menu van vrouwlief. Ze wikkelt hem in en zal hem verorberen. Ook het vrouwtje dat de wacht houdt bij haar, in een cocon gelegde eitjes zal na het uitkomen sterven.
Wat een leven!!

Meer dan 1200 vrienden begeleidden Erika Thijs naar haar laatste rustplaats in het haar zo geliefde Rijkhoven.. Premier tot partijlid en bevriende leden van alle andere partijen brachten haar een laatste groet met maar een gedachte, waarom?

Een uitvaartdienst die meer dan 2 uur in beslag zou nemen. Een dienst die door de overledene zelf tot in de details was voorbereid.

De woorden van  afscheid  uitgesproken door Jo Vandeurzen, Myriam Thijs en haar metekind Ann-Sophie beroerden niet alleen de sprekers zelf, maar ook de aanwezigen.

Toen er een stilte viel, tijdens de consecratie, gebeurde er iets dat de politica niet had kunnen voorbereiden. Een spierwitte duif vloog van het dak van de kerk en vloog een rondje om vervolgens weer tussen de bonte duiven op de nok van het dak neer te strijken.

Een van de toepasselijke liederen, gezongen door het parochiaal zangkoor, ging over een stad in de wolken.  ".....Ook al is hier mijn weg soms vermoeiend, maar het gaat naar omhoog en naar huis...."

De parochiale kerk bleek veel te klein met 200 zitplaatsen, daarom had men een tent buiten op de binnenkoer geplaatst voor 600 personen en konden de mensen plaatsnemen in de gallerijen. Ook naast en achter de tent stonden er dan nog mensen die de dienst staande bijwoonden. Eerbetoon aan een geliefd en gewaardeerd politica.

Aan het eind van de uitvaart van Erika Thijs stond in de tent een sterke vrouw die, voor al haar aanwezige familie en vrienden, een toespraak hield over haar ontmoetingen met Erika. Haar belevenissen ten huize Thijs en de vele gesprekken die zij, 'Farah de Aquire', zielsverwant en lotgenote, had met Erika,.  

Farah besloot haar toespraak met een gedicht en heildronk en er werd  geklonken “met bubbels” op uitdrukkelijke wens van Erika, na dat Farah nog het volgende gedicht voorlas.

Ik drink op de vrouwen die bergen verzetten,

Die door blijven gaan met de kop in de wind.

Ik drink op de vrouwen die risico’s nemen, met

Vallen en opstaan en het geloof van een kind.

Ik drink op de vrouwen die dingen beginnen,

Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn.

Ik drink op de vrouwen van wagen en winnen,

Die niet willen weten van water en wijn.

Ik drink op de vrouwen die blijven vertrouwen,

Die van te voren niet vragen: voor hoeveel en waarom?

Ik drink op de vrouwen die door blijven douwen,

Van doe het maar wel en kijk maar niet om.

Ik drink op het beste van vandaag en van morgen.

Ik drink op het mooiste waar ik van hou,

Ik drink op het maximum wat er nog in zit,

In vandaag en in morgen, in mij en in jou.

Laten we drinken op Erika

vandaag en morgen en de rest van ons leven.

De open omloop voor nieuwelingen werd in Lanaken verreden onder gunstige weersomstandigheden. 31 Nieuwelingen schreven zich in voor deze wedstrijd , voor de vierde maal, georganiseerd door Fitniss Trafic Lanaken. De open omloop in Lanaken gaat over een afstand van zestig-km oftewel 14 ronden met als begin en eindpunt het kerkplein. Lang bleven de renners in groep bij elkaar, af en toe een kleine groep vooruit, maar deze werden snel weer gegrepen. Tot in de 11^e ronde, toen ging Yente Clauw ervandoor om per ronde meer voorsprong op te bouwen en bleef tot aan de meet de groep vooruit. Aan de eindstreep had hij  42 seconden voorsprong op een groep van 9 renners. Van deze 9 kwam Koen Aerden als tweede en Boy Sanders als derde over de streep. Deze drie mannen zouden de bekers en bloemen, maar vooral de kussen van de missen, in ontvangst mogen nemen.

Yente Clauw “ het is niet zo’n gemakkelijke omloop, met de vele haakse bochten”. “ik heb onderweg geen tijden doorgekregen en wist niet hoever ik voorop lag, met al die bochten kon ik mijn achtervolgers niet zien”.

Het is inderdaad zo, dat je geen zicht hebt op de achtervolgers in deze omloop met zijn vele bochten, maar dat telt ook voor de achtervolgers die de vluchter niet kunnen zien.

De familie Clauw was maar wat blij met de overwinning van Yente. Vader Clauw die door een ongeval in de mijn, rolstoelgebonden is, zegt dat zijn zoon met zijn fiets steeds met hem meeging als hij meedeed aan een rolstoelrace.

Yente stond in mei  al op het podium, toen haalde hij, bij het Prov. Kamp.voor nieuwelingen, dat doorgang vond op het zelfde traject in Lanaken, de eerste plaats bij de eerstejaars nieuwelingen. Hij kwam toen als 12^e over de streep.

Koen Aerden (nu tweede) won toen nipt van de gedoodverfde winnaar Quinten Hermans, de prov. Titelstrijd in een fotofinish.

Je maakt het niet alle dagen mee, als je aan het vissen bent, dat er een boot vol Noormannen in een Vikingschip voorbijvaart en aan wal gaan. In de 9e eeuw gevreesd, maar nu vredelievend

In de vroegere kom van de Zuidwillemsvaart te Smeermaas,  legde  een heus Vikingschip aan, voor een overnachting aan de wal.
De mannen en vrouwen (de jongste 10 en de oudste met de baard 57) hadden hun kamp opgeslagen aan de wal onder de brug. Zo zouden ze, bij onverhoopte regenval, droog de nacht kunnen doorbrengen. Terwijl zij onder zeil gingen werd er door twee van hen wacht gehouden op de boot. Op een houtvuur in een grote pan werd een poging ondernomen om pudding te maken voor de hele bemanning. Doch een eerste proef van dit brouwsel was een aanslag op de smaakpapillen. De pudding belandde dan ook  in het kanaal.

De boot of het schip draagt de naam Fenrir en is een boot die door jongeren, van Jeugdbeweging Gigos in Genk Zuid, eigenhandig in elkaar is gezet. Vanzelfsprekend met intensieve begeleiding en samenwerking. Drie maanden lang werd er vorig jaar, na een grondige voorbereiding, gewerkt aan dit staaltje van scheepsbouwkunst, door  80 jongeren, tussen 6 en 26 jaar, in afwisselende groepen..

Hun grote waterdoop beleefden de jongeren verleden maand. Toen werd hun schip vervoerd naar Givet in Frankrijk, deplaats waar de Maas Belgie binnenstroomt. Van daaruit zouden zij gedurende 12 dagen een afvaart maken. Om vervolgens 140 km of  86,99  mijl later,via  Luik en Maastricht terug aan te meren in de thuishaven Genk.

Dit product van noeste arbeid en een staaltje van samenwerking tussen jeugdbegeleiders en jongeren, wordt ook verhuurd aan jeugdverenigingen. Dit was ook nu het geval. Een groep waterscouts (140^e FOS Seascouts) huurde het schip voor drie dagen. De verhuur gaat steeds onder begeleiding van twee mensen van Gigos met als kapitein Stefanie. De scouts stonden onder leiding van de Voortvarende Wever Hugo.

Voor heel even mochten Martijn, Jasper en  Isa plaats nemen in het Vikingschip met de drakenkop.
Na hun overnachting, zullen de mannen en vrouwen hun tocht voortzetten naar Genk.

Ze hebben er lang op moeten wachten de mannen in de bouw. Maar na een verdiende vakantie, waar de temperaturen meer van die in de herfst weg hadden, was de eerste echte zomerdag precies op hun eerste werkdag. Ook de mannen die aan de Grensmaas werken, hervatten hun werkzaamheden. De dumpers die af en aan reden deden dat met de nodige stofwolken. De tractor, met de waterton om de rijweg te besproeien, stond werkeloos onder de bomen naast de witte villa.  Drie vissers uit Tienen, hadden na acht jaar niet meer in Smeermaas gevist te hebben , nog maar eens besloten hier een hengel uit te gooien. Zij kregen op een gegeven moment genoeg van het af en aan rijden van de bumpers. Toen een van deze mastadonten hun plekje achteruit opreed, besloten ze alles in te pakken en huiswaarts te rijden. Een dag zonder een visje aan de hengel. Ze zullen beslist terug keren als het een beetje rustiger is langs de Maas.
De kajaks waren allen, zonder uitzondering, te water en ook morgen zal dat niet anders zijn. Over de Maasdijk reden de hele dag groepjes fietstoeristen en waren wandelaars getuige van de werken langs de maas. Bij de rustplaats Maaszicht was het terras de hele dag bevolkt.
En een oeverbewoner, die reed  gewoon zijn gras af met een hoofdbedekking.
Of die voor de zon of voor de stof was heeft hij niet laten weten.

Het ongeval van heden morgen, in de haakse bocht op de grens tussen Maastricht en Lanaken waarbij van de vier inzittenden twee mensen door de brandweer bervijd moesten worden uit hun netelige situatie, geeft maar weer eens aan, hoe gevaarlijk deze bocht is voor automobilisten,  fietsers en voetgangers.

Noch op de Nederlandse, noch op de Belgische zijde is deze bocht aangegeven met het waarschuwingsbord A1a, Scherpe bocht naar links, hetzij rechts, A1b en snelheidsbeperking.
De paaltjes die voor en in deze bocht geplaatst zijn, worden met regelmaat omver gereden zoals op de foto enkele dagen voor het ongeval. Andere omvergereden paaltjes werden niet vervangen.

Mensen die daaglijks op de bankjes bij de Maas zitten, houden met regelmaat hun hart vast, als ze zien hoe deze bocht genomen wordt.
Het is nu rond twintig minuten na vijf uur 's morgens  gebeurd en dat is een geluk bij een ongeluk. Soms zien ze mensen met hun voertuig,  net  voor ze de bocht in gaan, nog een voertuig voorbijsteken. Dan moet je geluk hebben dat je daar op dat moment niet zelf rondrijdt. Heel wat van de weggebruikers snijden hier de bocht af en rijden hoge snelheden in deze haakse bocht. In het verleden zijn er al heel wat wagens uit de bocht gegaan met de nodige kwetsuren voor de inzittenden.
Sinds er op Nederlandse zijde, enkele jaren geleden, een verkeersdrempel aangelegd werd is dat nog maar éénmaal gebeurd, voordat déze auto uit de bocht ging.
En wat ook de oorzaak is van het ongeval, als ouder krijg je niet graag de mededeling dat je kinderen betrokken werden bij zo'n zwaar ongeval.

Waarschuwingsborden zijn dan ook aangewezen op deze plaats.

net voor de bocht, einde inhaalverbod.