EEN DURE GRAP

De plaatselijke visboer, die zijn kar op de haven van Hindeloopen had staan, kwam in verband met de bevoorrading vele malen per dag langs de plaatselijke supermarkt en de naastgelegen bar.

Deze visboer, altijd wel in voor een geintje, dacht op zekere dag eens grappig te zijn. In het voorbijlopen nam hij de merkvlag van de supermarkt mee en plaatste deze in de vlaggenstandaard op het terras van de bar.

Wat deze visboer echter niet wist was dat de eigenaar van de bar juist bij de politie geklaagd had over kleine pesterijen in en rond zijn zaak. Ook had onze brave visboer niet opgemerkt dat de politie net op dat moment voorbij reed.

De politie, gebrand op een succesje, sprak de visboer die spontaan een grapje uithaalde, op deze wandaad aan. De visboer kon uitleggen wat hij wou maar hij kreeg een boete. Deze spontane grap koste hem 75 gulden.

Historisch

DE MACHT DER GEWOONTE

Tegenwoordig weten we niet beter dan dat de elektriciteitskabels, net als gas- en waterleiding, in de grond worden gelegd. Uit opnames uit andere, vaak minder ontwikkelde landen, ziet men echter deze elektriciteitsleidingen ook nog wel bovengronds op palen. In vroegere jaren was dat ook in Hindeloopen het geval. Nadeel van dit bovengrondse leidingnet was de veelvuldige storingen. Als er dan bij harde wind of ijzel zo’n draad gebroken was of er spontaan een zekering in paal stuk raakte moest er altijd iemand met klimijzers in de paal klimmen om de storing op te heffen.

Zo gebeurde het in het verleden ook eens in Hindeloopen. Er was een storing in één van de elektriciteitspalen op de Nieuwstad. De plaatselijke storingsagent moest dit euvel even verhelpen. Uiteraard moest, voor hij de paal in klom, de stroom uitgeschakeld worden. Dit moest gebeuren in het transformatorhokje dat vooraan in Hindeloopen stond (iets voor de huidige voetbal kantine). Om dit euvel snel op te lossen zonder dat de hele Nieuwstad te lang zonder stroom zou zitten had hij twee collega’s ingeschakeld. Eén stond bij het transformatorhokje om de stroom af te sluiten. De andere stond op de z.g.n. Weeshuisbrug vanwaar hij zicht had op de persoon die in de paal zou klimmem en de man die bij knoppen van aan en uit stond. Afgesproken werd dat zodra het probleem in de paal verholpen was en de man in de paal weer beneden was, de tussen persoon op de brug dit door zijn hand op te steken kenbaar zou maken aan de man bij de knoppen.

Goed geregeld zoals het leek. Maar helaas op een gegeven moment zag de tussenpersoon op de Weeshuisbrug een bekende lopen. Uit de macht der gewoonte groette hij deze door middel van zwaaien. Maar de man bij knopen zag deze groet als teken dat de klus geklaard was en de stroom weer ingeschakeld kon worden. Nu het gevolg laat zich raden. De man in de paal overleefde deze catastrofale fout niet.

Waar gebeurd.

HOE BEPAAL JE DE WINDRICHTING IN HINDELOOPEN

De uitgang van de haven (‘de mûnt’) loopt nagenoeg precies naar het Noorden. De kerk met de toren aan de Westkant van de kerk. Ook de Horn (uitstekende hoek) wijst nagenoeg naar het Westen. En Molkwerum ligt redelijk ten zuiden van Hindeloopen. Met deze gegevens zijn praktisch alle winderichtingen zonder kompas vrij redelijk vast te stellen.

HALT, POLITIE!

Naast de weg naar Hindeloopen loopt een fietspad. Dit is een zogenaamd toeristisch fietspad. Dit houdt in dat op dat fietspad alleen maar fietsers mogen en de brommers op de rijweg moeten rijden. Bij de weg staat dan ook het ronde bord met een rode rand met daarin een fiets. Dus verboden voor fietsers. Keurig geregeld zou men zeggen.

Helaas was er in die tijd vaak een misverstand over het feit of de brommers nu op het fietspad moesten of op de weg mochten rijden. Maar men zou toch zeggen dat de politie wel moest weten hoe de verkeersregels in elkaar zitten. Maar schijnbaar is ook de politie niet alwetend en altijd op de hoogte van de plaatselijke situatie.

Zo reed een Hylper op een mooie zomerdag op zijn brommer rustig om zich heen kijkend over de bedoelde weg. Zich van geen kwaad bewust groette hij de hem achterop komende politie. Maar deze was iets minder vriendelijk. De politieauto reed hem enige meters voorbij, stopte en de agenten hielden de brommerrijder staande. Volgens hen mocht hij niet op de weg rijden en maanden hem in het vervolg via het fietspad naar Hindeloopen te rijden. De brommerrijder, goed op hoogte van de regels en de situatie ter plaatse betwiste deze stelling van de agenten echter. Hij verwijst hen naar het bord wat 100 meter verderop bij de weg stond. Hier gezamenlijk aangekomen moesten de agenten tot hun schaamte erkennen dat zij fout zaten en de persoon in kwestie gelijk had.

Nu zou men denken dat de agenten hen excuseerden en bromfietser zijn weg zou kunnen vervolgen. Maar oom en tante agent waren natuurlijk niet gelijk uit het veld geslagen. Zij liepen een paar maal om de brommer heen en constateerden dat het achterspatbord niet naar behoren wit was en de handrem niet voor 100% correct functioneerde. Gevolg geen bekeuring voor het op een verkeerde weg rijden, maar wel 75 piek betalen voor een ondeugdelijke handrem.

Ja, ja, en dan zegt men “de politie is uw vriend”. Nu, ik denk of dat weet ik wel zeker, dat deze bromfietser uit Hindeloopen daar nu inmiddels anders over denkt.

DE MÚLE VAN SJOERDJE

Der seet in gat yn de bal, hy wied tróchslyten. Otte, Titte en Fóppe tôten, in niien bal sit der naat oen. Der mut mar in lapjen op.

Jê geengen dermei nei de búrkerii fan Jelle Sjoerdje. Nó môsten jê fansem ek in stikjen lear hewwe. Op ‘e koestal stooch een múle; dot dot leek skoan, jê knipten der handich in stikjen út. Otte hee inmiddels in piktree mei op beide eenden in bargebórstel bij Anne de skoenmekker weihelle. Nó jette in els en oent ’t siien      

Mar oa wea! Alles wie slagge, de bal wied heel, mar dê kôm Sjoerdje en rôp: “Jûnges, he jimme soms myn múle ek siend?”.

Bron: Jubileumboek voetbalclub
Sjoerdtje was mijn Ame(Oma)

HET VEULEN DORIEN

Dorien was een klein jong veulentje van amper twee maanden oud. Ze had mooi donker bruin haar. Precies midden op haar kop, nee pardon haar hoofd, had zei een prachtige mooie witte bles. Dat gaf haar zo de kenners zeiden een intelligent uiterlijk. Maar dit was nog niet alles. Ook werden haar vier benen gesierd met vier prachtig mooie witte sokken. Ja werkelijk Dorien was een heel mooi veulentje. Ons veulentje Dorien werd geboren op de boerderij aan de Nieuwe Weide in Hindeloopen. Dorien genoot daar volop van haar jonge leventje. In de warme stal had zij samen met haar moeder een mooi groot hok. En als moeder aan het werk moest mocht zij altijd mee. Doorgaans liep ze dan vrij en blij naast moeder naar het weiland waar het werk moest gebeuren. En eenmaal in de wei kon ze natuurlijk naar hartelust spelen. Ook wat het eten en drinken aanging had Dorien niets te klagen. De boer zorgde er voor dat als ze met moeder in de stal was er een gevuld voerrib was Ook in de wei was natuurlijk voldoende eten voor de kleine Dorien voor handen En ja, ook was moeder met haar gevulde uier natuurlijk dag en nacht in haar nabijheid. Als ze dorst kreeg was daar altijd wel wat lekkere warme melk te halen. Ja werkelijk, het ontbrak Dorien aan niets. Helaas was onze mooi en dartel veulen Dorien af en toe ook wel eens nieuwsgierig. Als de boer met moeder voor de wagen huiswaarts ging was zij spijtig genoeg niet altijd even gehoorzaam. Ze wist, zo had de boer haar vaak genoeg verteld, dat het verstandig was altijd dicht in de buurt van de wagen en haar moeder te blijven. De eerste weken van haar jonge leventje hield ze zich ook aardig aan deze regel. Maar hoe ouder ze werd hoe vaker zij achterbleef en dingen op eigen houtje ging onderzoeken.

Zo ook op zekere dag in Juni. De boer was de gehele ochtend met moeder paard in de wei aan het werk geweest. Om twaalf uur keerden ze huiswaarts. Moeder paard uiteraard de wagen trekkend en de boer op de wagen om het paard te mennen. Dorien liep, moe van het spelen, een eindje achter de wagen aan. Langzaam maar zeker werd de afstand tot de wagen met moeder paard er voor echter groter en groter. Ja, uiteindelijk bleef ze zover achter dat ze moeder noch de boer meer zag. Maar och, dat deerde ons kleine veulentje niet. Zij was dat pad al zo vaak gegaan dat ze zelf ook wel wist hoe ze thuis moest komen. Moeder was dan ook al lang en breed op het erf toen Dorien de Nieuwe Weide op huppelde. Nieuwsgierig om haar heen kijkend liep Dorien alleen richting boerderij en erf. Net voor ze het erf zou oplopen zag ze echter iets bijzonders. Het hekje in het stek bij de buren stond open. Achter dit smeedijzeren hek met scherpe punten stond zo was haar al vaak opgevallen lekker mals gras en kleurige bloemen. Ondanks dat ze wist dat ze naar moeder toe moest kon ze, nu dit hekje open stond, de verleiding niet weerstaan om even bij de buren te kijken Voorzichtig liep ze door het openstaande hekje en verkende daar al snuffelend de omgeving. Plotseling hoorde ze echter haar moeder achter op het erf van de boerderij hinniken ten teken dat ze nu eindelijk snel moest komen. Geschrokken realiseerde ons lief veulentje zich dat ze in overtreding was en besloot snel gehoor te geven aan moeder haar geroep. Door de schrik vergat ze echter dat ze daar door het openstaande hekje gekomen was. In een reflex besloot ze maar over het hek heen te springen. Helaas, helaas, ons veulentje Dorien vergat hierbij dat ze nog maar twee maanden oud was en het springen nooit had geleerd.

Het droeve einde van dit verhaal is dat Dorien de sprong niet haalde Ze bleef steken in de scherpe ijzeren punten van het hek. Ondanks de hulp van de boer en de toegeschoten buren kwam er op die dag een noodlottig einde aan het jonge leven van Dorien.

Bron: Een fantasie naar aanleiding van een ware gebeurtenis