Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

akke.beakke.be

Archief

Donderdag 20 oktober 2005

dag





een druppel valt
het is mijn
laatste traan
bij het koude
witte laken
 
de spitse neus
prikt een landschap
in het uitgestrekte
 
oog in oog
met verleden tijd
bevroren in een
verloren strijd
 
mijn gevoel lift op;
hij was een echt mens
mijmer ik
dat zeg ik altijd
bij het overschrijden
van de aardse grens
 
ik draai om
verlaat wat eens was
richt nog één blik
 
dag... zeg ik
niet dat hij het hoort
maar toch...
 
ik hoop dat hij
in zijn droomloze slaap
nog eenmaal,
door mij,
mag worden gestoord


dag...........


 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 20:51
Donderdag 20 oktober 2005

een gang naar binnen




schuifelend dwaal ik
door de schier
eindeloze gang


zie schaarse
houten beelden
de schepping danken


de marmeren plavuis
hier dof door schaduw
elders nog plooiend
naar de dalende zon
vormt de hemelse weg
naar Latijnse klanken


de hoge bogen
met eeuwigheid gevuld
laten de stilte zingen
over alles wat
de mens niet weet


een gang naar binnen


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Maandag 17 oktober 2005

ik nodig jou



kom
kijk toch
je bent zo welkom
in mijn ogen

ervaar de milde blik
die jou aanschouwt
en kleurt
met kristallen bogen



kom maar
geef even je hand
dan zal ik hem
vluchtig raken

mijn vingers
zullen je huid
bespelen

voel dan
het ritme van
de melodie
die we samen
maken



luister
hoor een stem
die het zwijgen
bezingt

geen klank teveel
maar slechts,
ons,
met adem omringt


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:40
Zaterdag 15 oktober 2005

zicht op glas



het is koud
om me heen
als de dageraad
daagt


ik draai de lamp
boven mij hoger
en voel
de verlichtende
warmte


mijn gezicht spiegelt
in de ruiten
van de tuinkamer


als het hoofd
zich wendt,
naar welke kant ook,
is mijn
bleke gezicht
op het glas
geplakt,
zie mijzelf zitten


ik ben niet alleen



Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 09:40
Vrijdag 14 oktober 2005

zittend zinnebeeld



op het balkon
van mijn fantasie
aanschouw ik
heimelijk
van achter mijn
mannelijk masker
het groeiend genot


puilend en buigend,
zacht rustend
op haar dijen
scheppen
haar borsten een brug
met tere pijlers


het hoofd
met lang getouwd haar
neigt voorwaarts

de spreidende draden
verbergen deels haar
aanzuigend roze


met zuchtende
meewarige ogen
ziet zij naar het verre
dichtbij
alsof de eeuwigheid
ongrijpbaar spiegelt


langzaam
schuiven haar handen
dalend
met scharende
slanke vingers
langs gladde wegen
en rusten
ten einde
op kleine vlakke velden


de geronde rug
blinkend in een enkel
schemerlicht
telt stippen

rimpels in de schaduw
gelijnd van boven naar benee
waar twee ronde
doch gerijpte vruchten
haar universum dragen.


het spaarzame licht
verdwijnt,
neemt haar op in
mijn afgedwongen
vergetelheid
als een smeltend beeld


zij was even


Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00
Donderdag 13 oktober 2005

groeiend blauw



in mijn ochtendrijk
ben ik alleen
zo mooi alleen
 
donker is nog
het gordijn
naar het licht
 
maar toch
geluiden van mijn kippen
of nabije hond
kleuren de
bevalling van de dag
 
dit is rust
na slapen
 
stilte
 
balanceren
tussen zwart en wit
nog niets moet
zo luister ik
nog in mijzelve
 
zie langzaam
de contouren
van de geboorte
 
het beeld
van de dagelijkse
schepping
omrand met
groeiend blauw
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 09:28
Dinsdag 11 oktober 2005

verlichting



ik schenk mezelf iets,
door het jou te geven,
zachte woorden van satijn
als eeuwige momenten
van even
zij komen uit
overdadig niets



de eigen pijn verlichten
door de ander
het goede toe te dichten



waar tranen drogen
door een milde lach
zo groeit een droomwens
langs rozenbogen
tot een mooi en
bloeiend mens
en raak ik opgetogen









Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten