Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

akke.beakke.be

Archief

oud in heden





mijn trillende telelens
zoemt jou dichterbij
wil wel eens zien
hoe vergrijsd jij oogt

zag zo al, gaandeweg,
de kleur verbleken
hoe jouw hoofd
het doorleefde vel
nog kennelijk gedoogt



ik denk zowaar terug
aan mijn ouden van dagen
waar de zoete babbelaar
uit het vierkante blik
dat de schoorsteen sierde,
mijn kinderhart deed opjagen

het was somber in de kamer
van het haast uitgezeten
levenspaar
de eeuwige stilte leek nabij
slechts wachten op de dood,
onderbroken door de gong,
ze waren er voor klaar



ik zie ze graag komen,
kruipen op mijn knie
en omarm hun
onbewuste dromen

zullen zij later nog
mijn schaduw zien
verhalen van wat was

moet haast wel
dacht ik zo
het is de overgave
die ik in hun ogen las





Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

getijden






zoeken
over de grens
van de schaduw
is een wens
 
het blijft bij een
schuchtere verbeelding
van ravijnen
die ik vul met goden
of te zoete rozijnen
 
soms
schep ik een
verduisterd einde,
opgaan in niets
van al het zijnde
 
zo bewegen
mijn getijden
als liefde en
verlies
van vermijden
of bezitten
 
het is maar net
hoe het gemoed vaart,
ik ongewild kies
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 15:45

verlate vlinders

 

ik zag verlate vlinders
dichtbij maar ook ver weg
ze hadden op mij gewacht
had ze ver verbannen,
uit mijn denken gedacht

had het pad verengd
zag nog weinig licht
sloot mij verkrampt
voor ander goeds
het bleek, uiteindelijk,
niet echt gedicht

heb die fladderaars
bij me geroepen
mijn ramen weer
wijds open gezet

dat heb ik nodig
met meerdere te gaan
over mijn levensstoepen

kan mijzelf
aan anderen
niet onthouden
dat is wat ik zo
van het leven leer

ik laat me daarom
opnieuw roepen



één kostbare vlinder
koos voor de nacht
hij is mijn ziel vergeten
vloog voorbij
de innerlijke spiegel

ik word nu veracht








Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:13

hijgende vlucht

 
 
 
als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen
 
dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid
 
zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen
 
een afdruk van
voorbij verleden
die vergeefs
de vermeden gebeden
van uitzichtloze hoop
tracht af te tasten
 
maar zwalkend door
de ijle lucht
gaat het kwetsbare,
onweerhoudbaar,
op de loop
in een hijgende vlucht
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

ik laat je gaan

 
 
 
mijn hand rust
op je schouder
ik kijk je aan
schenk warmte
van een mens,
deze mens
het raakt je niet
het ontwijkt
die bevroren wens
 
 
je ogen staan flets,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplintert geboortelicht
uit een redeloze reden
 
je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf
 
jij bent de dood
in levenden lijve
het genadebrood
gebakken met
ongewenst zaad
 
ik laat je gaan
als mijn hand
jouw schouder verlaat
 
 
 
 
 
 
 
Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

luchten




vandaag een dag
van rechte lijnen
ik zie voorwaarts
met oogkleppen
die mijn kijkers
in een strakke blik
laten schijnen


mijn gedachten
beperken zich
tot een en een
is drie
dat u mij nu
zult verachten
is iets dat ik
thans niet zie


mijn beeld van u
is ook vrij saai
u bent een oen
zo duidelijk,
kant en klaar
nee, mijnerzijds,
heden,
geen enkel gedraai


daarbij bent u
een van die vrouwen
die van de privé of libelle
een zondags
kleurloos hoedje vouwen


of een man
van een ding tegelijk
slechts oog voor
werk of ronde bal
dan heb ik het
nog niet over seks
ik vind u gewoon
een zure kwal


deze helderheid
geeft ruimte
aan mijn gemoed
ik raad aan
dat u bij tijd en wijle
het ook eens doet




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 00:00

verstild graf





als het
omhullend hout
langzaam zakt
en de gedachten
ver reiken
voel ik de
onoverbrugbare
afstand
zo dichtbij


ook al raak ik
naast mij
jou en jou
het is slechts
zwevend daar zijn
een speelfilm zonder titel
flitsend zonder beeld


als het zand
de holle klank bezingt
en echo in de
gegraven diepte
stervend verzinkt
denk ik

het was goed

na het In Pace
spreekt de zwarte hoed




Geschreven door julius dreyfsandt zu schlamm om 13:28

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : gedichten 2

↑ Terug naar de berichten