Geschiedenis van de Zeelse naaldkant 1

Dit heeft natuurlijk niets met kant te maken…

Reeds meer dan een maand heb ik heel veel pijn in mijn linker knie. Ik heb moeite met stappen en ik kan ook niet té lang zitten klossen.

 Op 22 juni mocht ik eindelijk op consultatie bij de specialist en inderdaad…de meniscus is gescheurd en er is een stukje afgebroken.

Op 4 juli volgt de kijkoperatie. Dus nog tot deze namiddag de pijn verbijten en mijn klosjes ook een beetje rust gunnen!!!

Dit is geen les biologie,

maar pure nostalgie.

Want in de tuin van mijn oma,

verspreidden ze een heerlijk aroma.

Nu zijn ze iets origineels

deze erwtjes geurend en speels,

slingerend en koloriet

fleuriger dan een Margriet…

Gisela

Fuchsia

Speels en dartel in de wind,

Soms precies een “windekind”.

Hanging basket

Heel koket

’t Klokje zwierig

en heel tierig.

Gul met kleur

Als een charmeur

Een duet

Als een wiegend bloemballet.

Gisela

Hilde en Filip

Als ik er van overtuigd ben dat het jonge paar van kant houdt, geef ik soms een kantwerk als huwelijksgeschenk.

Zeelse naaldkant

Zondag, 24 juni 2007 was het naar jaarlijkse gewoonte, weer “Kantmarkt in Zele”.

Zoals gewoonlijk waren er talrijke handelaars in kantgerief aanwezig maar voor de kantliefhebsters is deze markt de ontmoetingsplaats bij uitstek!!

Er wordt getaterd, gesnuffeld in kantboeken, gekozen, garens vergeleken  en vooral vriendschappen gesmeed en vernieuwd.

Zonder afspraak kwam ik mijn kantvriendin Jeanine tegen die , omdat ze zeker was dat ik er ook ging zijn, 2 nieuwe postzegels voor mij bij had!

Gaat men een tas koffie drinken dan is het leuk om zien dat er aan de meeste tafels allerlei kantboeken en materiaal de revue passeert.

Spijtig dat de weergoden het lieten afweten maar een bui af en toe kon ons niet deren.

De bevolking van de Aalterse parochie Sint-Maria-Aalter, genoot vroeger geen al te beste reputatie.De inwoners van de gemeente Aalter zelf keken er op neer en behandelden deze mensen zeer laagdunkend!!

In het eerste kwart van de 20^ste eeuw leefde de bevolking van Sint-Maria-Aalter in armoedige omstandigheden. Rond 1900 verdienden de meeste mannen hun inkomen met de seizoenarbeid in Frankrijk (bieten, jenever stoken…) en de vrouwen verdienden een cent bij met kantklossen.

Als eerbetoon aan deze “trimards” of “Fransmans” en de “spellewerksters” staan er nu op het kerkplein in Sint-Maria-Aalter twee monumenten.Het ene stelt de werktuigen van de seizoenarbeider voor namelijk een bietenvork en –mes, het andere is een reuzenklos.

Spiegeltje, spiegeltje

Aan de wand

Wie is er het mooiste madammeke

Van ’t land ?

De laatste jaren worden de bermen minder gemaaid en overal zie je nu  speelse klaprozen bloeien!!

Prachtig volwerkje in Binche kant.

Een werkje van mevr. Gudrun De Coninck

Deze oude postkaart met de afbeelding van een mooie, jonge kantwerkster is “boerenbedrog”!!!

“Vlaemsche kantwerkster” staat er onderaan.

 Maar het is onmogelijk om zulk een brede kant te maken met zo’n klein aantal klosjes. Men legde gewoon een stuk kant op het kussen en spelde er wat klossen bij.

Het is weeral bewezen dat “papier verduldig is”!!!

Détail van het kleed met een boord in Vieux Flandres.

In de derde eeuw na Christus (dus nog in de tijd dat Christenen werden vervolgd) vaardigde Keizer Valerianus een bul uit die inhield dat geestelijken, die geen afstand wilden doen van hun overtuiging, werden onthoofd.

Ook Sint Laurens, diaken (ook nu nog heeft een diaken de verantwoording voor de Kerk financiën) te Rome en vertrouwensman van paus Sixtus II, kon niet ontsnappen aan deze fanatieke heksenjacht. Hij werd opgepakt en volgens de overlevering berecht in de tempel van Antonius en Faustina op het Forum Romanum.

Bij zijn gevangenneming eiste de rechter dat hij het vermogen van de kerk, dat hij beheerde, zou afstaan. Daarop toonde Laurens de armen en de zieken voor wie hij als diaken zorgde met de woorden:

Zie daar de ware schatten van de kerk

Op de prent een Middeleeuwse voorstelling van de Marteldood van Sint Laurens, gedood door de hitte van het vuur.

Een intrigerend, maar zeer humoristisch gedicht uit 1658:

Daer staet den grooten martelaer
Tot voorbeeld van de Christenschaer,
Die voor sijn Heer de dood versmaet
En leven om het leven haet,
Vol moeds riep hy den rechter toe:
Maek u niet meer met woorden moe,
Keer om 't gebraed, maek saus gereet,
Ic ben haest gaer, hoor, bloedhond, eet.
Heyls brand verbrande eerst sijn hert,
Dies gaff den rooster weynig smert,
En branden onse herten niet,
Wanneer men sulke mannen siet?

Wat doen “kantdames” als ze op verlof zijn in het buitenland ???

Hun ogen de kost geven natuurlijk en uitvlooien waar er een stukje kant te zien is.

Zo kreeg ik een foto toegestuurd van een “kantkennis” die op verlof in Malta dit beeld van Sint Laurens met zijn rooster, ontdekt heeft. Het kleed van de Heilige Laurens heeft onderaan een prachtige boord “Vieux Flandres”.

Vieux Flandres is een gemengde kant : kloskant en naaldkant.
De linten zijn geklost en de vullingen zijn met de naald gemaakt.

Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld en ik heb eens opgezocht waarom Sint Laurens een rooster bij zich heeft.

Morgen het vervolg…

Het masker toont zijn “ware” gelaat!!!

Naar een ontwerp van mevr. Martine Bruggeman, mits enkele wijzigingen van mijzelf.

Uitwerking : Gisela

Ik heb de tekening verkleind zodanig dat ik met fijner garen kon klossen. Voor de nuances gebruikte ik hele, fijne zijde en metaaldraad met een aflopende kleur.Ook dit masker heb ik geklost volgens de techniek van de Milanese kant met een grote verscheidenheid aan versieringen.

Ik heb het masker een masker opgezet !

Morgen toont het zijn ware gelaat!

Maskers af

Voor jou zet ik mijn masker af  
Met jou speel ik geen spel  
Je mag me zien zoals ik ben  
Maar bang maakt het me wel  
 
Voor jou zet ik mijn masker af  
En hoop dat jij dan ziet  
Dat ik gewoon een joker ben  
Die lacht om zijn verdriet  
 
Voor jou zet ik mijn masker af  
Ik heb geen muren meer  
Omdat jij net zo kwetsbaar bent  
Leg ik mijn wapens neer  
 
Voor jou zet ik mijn masker af  
Aan jou geef ik mij bloot  
Ik werp mijn ziel en zaligheid  
Uit liefde in je schoot  
 
Want niemand hoeft te weten  
Hoe kwetsbaar en hoe klein  
Hoe angstig en verlegen  
Ik af en toe kan zijn .

Mijn sterkte en mijn zwakte  
Je krijgt ze allebei  
Ik wil ze met je delen  
Wil jij dat ook met mij . 
 
Geen leugen die bescherming biedt  
Bij mensen zoals jij  
Jij hebt mijn masker nooit gezien  
Je zag alleen maar mij .

Naar een lied van Marco Borsato 

Het tweede masker is klaar en zoals beloofd komt het op mijn blog maar ik laat jullie nog eventjes in spanning tot ...

In Engeland is men gek van speciale klosjes en sommige Engelse klosjesfabrikanten laten hun verbeelding dan ook de vrije loop.

Klosjes met Delfts blauw, vlaggen, kraanvogel,
Lieveheersbeestje etc.

Wij houden het soberder maar ik mag niet ontkennen dat dit echte juweeltjes zijn !!!

Janyag, Armeense naaldkant, bestaat uit kleine knoopjes gemaakt met behulp van een naald en fijne katoenen draad.

De motieven zijn dikwijls bloemen, ranken, bladeren. De Armeense vrouwen staan bekend om hun ingewikkelde kanttekeningen en fijn vakmanschap!

Vrouwen, uit alle lagen van de bevolking, maken kant voor eigen gebruik en voor de kerk.

Omdat Armeniërs een onderdrukt volk waren, zonder thuisland, droegen ze de kledij van het volk waartoe ze op dat ogenblik behoorden. Bijvoorbeeld, in gebieden waar veel Koerden woonden, droegen de Armeense mannen kostuums die sterk geleken op die van de Koerden.

De vrouwen daarentegen, hadden weinig contact met de omgeving. Daardoor is hun klederdracht Armeens gebleven en zijn de traditionele motieven overgegaan van moeder op dochter.

Zelfs nu nog vindt men in de meeste Armeens huizen prachtige stukken van dit zeer fijne handwerk!

Armeense naaldkant

Reeds eeuwen zijn Armeense vrouwen bedreven in het vervaardigen van naaldkant.

Meisjes begonnen op al op jonge leeftijd met het samenstellen van hun uitzet.De bruidschat bestond uit kant, geborduurde handdoeken, bedlinnen en kleren die ze de rest van hun leven zouden dragen.

Armeense “JANYAG” (naaldkant) was een ambacht dat ieder meisje leerde van haar familie.

Een detail van de kraag bij vorig bericht. Hier is duidelijk te zien dat Armeense naaldkant iets heel anders is dan de naaldkant die wij kennen.

Door de gespannen draden te knopen krijg je allerlei motieven. Toch een mooi resultaat, vind ik.

In den beginne

Oorspronkelijk werd Armeense naaldkant geknoopt of geweven met de vingers. Later gebruikte met visgraten of vogelbeentjes om de draad te geleiden.

Maar de Armeense bodem was rijk aan ijzererts en van zodra men in staat was ijzer en staal te bewerken, waren zij de eersten die gebruik maakten van gereedschap in ijzer en staal zoals
                          de naald van metaal !!

De uitvinding van de naald en de schietspoel, bracht een explosie teweeg in het vervaardigen van kant, borduren en weven.

Daar waar de Armeniërs reeds in 1000 V.C. gebruik maakten van naalden van ijzer en staal, begon men in Europa pas in 1370 met het produceren van stalen naalden!