Berichten van 1 januari 2009 tot 31 december 2009

.

.

.

.

.

.

.

Rosanna en haar kantdames hebben niet stil gezeten ...

Reis rond de wereld langs 10 kantwerken

Oeuvre collective :

Le monde - De wereld

Verschillende kantklossters uit Frankrijk en België hebben, op vraag van Rosanna, meegewerkt om dit project te verwezenlijken en ik moet toegeven dat ik fier ben op het resultaat !!!

Dit weekend is het
"kant-hoogdag"
 in Sebourg !!!

Honiton kant

1760-1770

Honiton kant, kant met afgeknoopte draden, is “familie” van onze Duchessekant.

Deze kantsoort was het paradepaardje van het Engelse Devonshire.

Deze kraag is een perfect voorbeeld van recyclage. De oorspronkelijke kraag dateert van de 18^de eeuw maar de goede delen werden in de 19^de eeuw hergebruikt om een nieuwe kraag samen te stellen. 

Point de gaze

Brusselse naaldkant- 19^de eeuw

Collectiestukken van het museum van Argantan

Het is uitzonderlijk om een kantwerk in zijn originele verpakking te vinden, zeker omdat de fabrikant het prestigieuze huis Lefébure uit Parijs is.

Zulke kantwerken behoorden meestal tot de uitzet van een bruid. 

Marie-Antoinette (2^de helft van de 18^de eeuw) en haar vriendin La Princesse de Laballe brachten de zwarte Chantilly kant in de mode.

Tot de Franse revolutie produceerden de kantwerksters van de stad Chantilly alle zwarte kant voor de adel.

Met het uitbreken van de revolutie stopte de productie omdat vele kantwerksters werden geëxecuteerd omdat ze “de adel gediend hadden” !!!

Vanaf 1830 werd er in het Normandische Bayeux weer Chantilyy geklost.

De heropleving kwam er onder de regering van Napoleon III.
(Second Empire 1852-1870)

Keizerin Eugénie, van Spaanse origine en  gehuwd met Napoleon III, was gek op zwarte kant en onder haar impuls werd de productie terug gestart in de Belgische steden Enghien en vooral in Geraardsbergen.

De kant was van uitstekende kwaliteit en de ontwerpen prachtig.

Oorlogskant

1914-1918

Wapenschild van België

naaldkant.

Gedurende de oorlog, werden commissies opgericht die opdracht gaven tot het vervaardigen van “oorlogskant”.

Het garen, dat schaars was, werd door de commissieleden aangekocht, de kantwerksters werden betaald voor hun werk en hadden zo toch een beetje inkomen gedurende de oorlog.

De afgewerkte kanten werden per boot, door het Rode Kruis, meegestuurd naar de USA waar ze werden verkocht ten voordele van de oorlogsslachtoffers en getroffen gezinnen.

De ontwerpen van Chantilly kant bestaan uit verschillende delen omdat de kantwerken, zoals jurken en stola’s, zo groot zijn.

Men tekende de ontwerpen op een soort patroonpapier.

Eens het ontwerp uitgewerkt, gebruikte men het papier om …het houtvuur aan te steken.

Men stak het patroonpapier in het midden van een zak hout en het vuur brandde zonder moeite.

In 2000 werd een pand verkocht en de nieuwe eigenaar heeft een tiental zulke zakken gevonden en buiten gezet voor de papierslag.

Door een gelukkig toeval,

heeft een “brocanteur” de zakken meegenomen en heeft er 2 verkocht aan de stad Cabourg. De overige zijn in het bezit van de familie Le Délézir.

In het prachtige stadhuis van Cabourg waren collectiestukken oude Chantilly kant te bezichtigen.
Naast de "koninklijke toiletten" stonden er ook enkele moderne creaties.

Ook Olga, uit Estland, was weer van de partij.



Nu viel het mij op dat het kussen uit Estland véél eenvoudiger is dan de Franse kussens uit de Alpen.
Ik moest even glimlachen met dat plastieken mandje waar het kussen in rust!!



Ook de klosjes zijn "fantasieloos" maar dit doet niet af aan het feit dat het werk van Olga technisch perfect is !

Dit was een stand " om in te bijten " !!!!!

Een heus buffet, van voorgerecht tot dessert.

Het moet niet altijd goud of zilver zijn...



Ook hier worden dikwijls parels of Swarowski Kristal verwerkt.

Uit Duitsland :



Mevrouw Gudrun Borck met heel, speciale naaldkant.



Zo iets had ik nog nooit gezien. Zij ontwerpt met hart en ziel en haar creaties stralen perfectie uit !




Het was een inspirerende "kantbabbel".



Ook altijd leuk als tijdens het gesprek blijkt dat men wederzijdse "kant kennissen" heeft.
Gudrun heeft nog cursus gevolgd bij wijlen Irma Boone in Zele.

Stand met KANT en KANTKUSSENS uit de Alpen.



Volgens mij zijn de kussens mooier dan de kant ...

Er was niet alleen de traditionele kant te zien maar ook prachtig borduurwerk.





De heer  Manuel Rodriguez  borduurt volgens de techniek van de Lierse kant. Hij verwerkt parels, pailletten, stukjes zijde, tule, half edelstenen of Swarowski kristallen en bekomt zo een schitterend resultaat. Zijn werken zijn bestemd voor de
"Haute Couture" !!!


De kant waarop gewerkt wordt is de achterzijde en hij was zo vriendelijk om het werk eens om te draaien zodat ik het resultaat kon zien.

Queyras - Maurienne

Plioirs :
plankjes om de geklosste meterkant rond te winden zodat de kant proper blijft en niet kreukt.

Deze plankjes zijn typisch voor het Centraal Massief.



In plaats van een "staander" te gebruiken, kan men het kussen ook in een mandje leggen. Dit is natuurlijk veel goedkoper dan zo'n kunstig, uitgesneden staander.

Queyras – Maurienne

Onze kantkussens zijn gebruiksvriendelijk, onze klosjes liggen goed in de hand. Maar als je deze Franse klossen en kussen ziet …

Dan is ons kantgerief “Saai” !!

Op de stand van het Franse Queyras waren echte kunstwerkjes van houtsnijwerk te zien. De klosjes zijn echte juweeltjes maar wij zouden er niet gemakkelijk mee werken. Ze zijn té zwaar, té grof en nemen té veel plaats in op het kussen. Wij werken  gewoonlijk met een groter aantal klossen dan zij en ze klossen ook op een totaal andere manier.

Hun kantjes zijn smal en er wordt dikwijls zonder prikking gewerkt.

Een hele collectie poppen, altijd vertederend om zien.



Maar een waar "collectors'item" was wel dit Italiaanse popje uit de 17de eeuw.



Het kostuum in zijden veloers is versierd met kloskant in gouddraad en zilveren knopen.

Het gilet, in zeer fijn kalfsleer, is ook afgeboord met goudkant.

Zelfs de schoentjes zijn van kantwerk.

Er was volk ...veel volk !!! 

Het was een overrompeling aan de verschillende standen met kantbenodigdheden en vooral aan de kantboeken was het “drummen” geblazen !

Op iedere beurs is er wel een nieuw "klosje" te koop !!



Even checken of de uitleg wel klopt !

Cabourg

Gisteren om 4u45 zijn we vertrokken naar Cabourg in Frankrijk.

“Rencontre Internationale

Dentelle et Broderie”

Het was natuurlijk wel een hele trip, zo’n 475 km enkel, maar een “bezeten” kantliefhebster moet het er voor over hebben. Het was prachtig weer en langs mooie Franse dorpjes is het aangenaam rijden.

s’Avonds rond 22 uur waren we terug thuis, beladen met een schat aan foto’s, nagenietend van de kantsfeer.

Ter gelegenheid van 175 jaar België mocht ons vorstenpaar, op 14 mei 2005, een drieluik in naaldkant ontvangen.

Mevrouw Agnes Stevens stond in voor de drie ontwerpen :

Het wapenschild van België
Het wapenschild van Zele
De initialen van koning Albert en koningin Paola

Enkele dames van Kantatelier
"Het Eikeltje"
aan het werk.





Juweel in naaldkant waar deze dame heel fier op is !

Moderne naaldkant ontwerpen van mevrouw Agnes Stevens.

In alle ontwerpen van haar hand vindt men een "eikeltje" terug, verwijzing naar de naam van het kantatelier !

 




 

Naaldkantatelier “Het Eikeltje”

Zele is reeds jaar en dag bekend om zijn “blommenwerk”. Zo werd naaldkant vroeger in Zele genoemd omdat er meestal bloemmotieven werden uitgewerkt.

Op 18 september 1986 startte mevrouw Agnes Stevens met

Naaldkantatelier Het Eikeltje.

Genoemd naar de straat waar het atelier gevestigd is namelijk in de

Eikenlaan te Zele.

Op 1, 2 en 3 mei was het opendeur naar aanleiding van de

Week van de Amateurkunstenaars  = WAK

Kant in Vlaanderen vzw heeft met het stadsbestuur en de zusters het engagement aangegaan om in deze locatie, die “Kantsite Ursulinen” werd gedoopt, een levendige ontmoetingsplaats rond Kant tot stand te brengen, met een culturele uitstraling voor heel Vlaanderen en tot ver over de grenzen.

Kant in Vlaanderen zal daarbij nauw samenwerken met het Museum van de Vlaamse Minderbroeders.



Detail

Bron : Filum1/2008.

De zusters Ursulinen dragen de kant nog altijd een warm hart toe en ze hopen dat het kantpatrimonium, dat ze gedurende verschillende decennia opgebouwd hebben, in hun klooster zou bewaard blijven en dat het kantonderricht er zou geconcentreerd worden.

Burgemeester Ludwig Vandenhove en het stadsbestuur van Sint-Truiden, bleven niet ongevoelig voor de wens van de zusters en deelden de zorg voor het behoud van een eeuwenoude kanttraditie in Sint-Truiden.

Vele inwoners van Sint-Truiden herinneren zich nog de heropleving van het kantklossen in de  jaren ’70 van vorige eeuw.

Twee religieuzen van Sint-Truiden, de zusters Jacqueline en Clémence, volgden van 1962 tot 1964, de “normaalcursus kant” te Brugge.

Het verzameld werk van beide zusters is te zien in het plaatselijke museum.

Dank zij Erfgoeddag en Kant in Vlaanderen heb ik deze prachtige kantverzameling kunnen bewonderen en fotograferen maar een bezoek aan de kantsite is een aanbeveling waard.

Het gebouw deed gedurende decennia dienst als schoolgebouw en er werd meer dan 100 jaar kantonderwijs gegeven.

Momenteel is in het gebouw een kantmuseum gevestigd waar men een collectie oude kanten, getuigen van het rijke kantverleden, kan bewonderen.

Het klooster van de zusters Ursulinen,  te Sint-Truiden, is gevestigd in het geklasseerde Refugehuis van de Paters Norbertijnen van Averbode.

Het klooster ligt in het hartje van Sint-Truiden namelijk in de Clockhemstraat.

Hier werd al voor de tweede keer een evenement georganiseerd naar aanleiding van Erfgoeddag.



Bron: Filum 1/2008

Een volwerk in stropkant is en blijft een blikvanger !!

Voor elk wat wils !

Een origineel bruidsboeket !!!



Geklost met liefde en veel geduld !!!

.

Prachtige waaiers !

Een waaier staat op het verlanglijstje van menige kantklosster en op iedere tentoonstelling vind je dan ook één of meerdere "pracht" exemplaren.

Kantwerken van de verschillende kantclubs.

Erfgoeddag te Sint-Truiden

Zondag,25 april heb ik, naar aanleiding van Erfgoeddag, een bezoek gebracht aan “Kantsite Ursulinen” te Sint-Truiden.

In vorige berichten heb ik al verschillende werken getoond die gemaakt werden door twee religieuzen namelijk zuster Jacqueline en zuster Clémence.

 Meer uitleg over “Kantsite Ursulinen”binnen enkele dagen.

Op de tentoonstelling waren ook werken van kantclubs uit de omgeving.

Dank aan de dames die zo bereidwillig waren om een woordje uitleg te geven.

Maar de geschiedenis herhaalt zich…

Ingevolge oorlogen, 1848 Franse revolutie en 1870 de Frans-Duitse oorlog, kende de kantproductie ook hier een gevoelige terugval.

Bij het overlopen van alle verzoekschriften (archieven) komt men tot de slotsom dat
Sint-Truiden omstreeks 1800 vrij belangrijk was voor de kantnijverheid en de kanthandel. Luidens een rapport van 26 maart 1802 telde Sint-Truiden ongeveer 800 kantwerksters.

Het garen, gebruikt bij het vervaardigen van de kantwerken was afkomstig uit
Frans-Vlaanderen, maar werd te Antwerpen,

’s Gravenbrakel en Zinnik aangekocht.

Jaarlijks werd er te Sint-Truiden ongeveer 12000 el “goede” kant vervaardigd. Een goede kantwerkster verdiende 50 tot 60 centiemen per dag.

Kant uit Sint-Truiden vond een afzetgebied in Holland en op de markt in Frankfurt.

Kantwerken van de zusters Ursulinen.

Dergelijke verzoekschriften waren schering en inslag tegen het einde van de 18^de eeuw.

Toch werden heel wat kantscholen geopend zonder de vereiste toelating van de abt. Bovendien waren er ook “meesteressen” die met hun leerlingen niet meer naar de zondagse catechismuslessen gingen.
Daarom vaardigde abt Remigius Mattaer (+1789) op 29 november 1788 een reglement uit dat door het onderwijzend personeel en door de leerlingen moest worden nageleefd. Van december 1788 tot Maart 1789 vroegen 15 kantscholen een aanvraag om hun school te erkennen.




Kantwerken van de zusters Ursulinen.

Bron : Filum 1 /2008.

Nog een ander verzoekschrift werd gericht aan Prelaat Jozef van Herck (+ 1780), abt van Sint-Truiden.

Deze keer schrijft Anna Clercx :

“ dat sy nu al over eenige jaren het kanten werck oft spellewerck gedaen heeft ende sich int selve soodanig geperfectionert heeft (sonder sigh te willen flatteren), dat sy in staet is on selve bij publieke schole de jonckheijt te instrueeren”.

Tevens vroeg zij de vereiste machtiging om de kantwerkschool te mogen voortzetten:

“dat sy den geseyden stiel by publieke schole magh exerceren, leerlingen engageren ende met de selve dan gewonelycken Cathechismus frequenteren”.

De abt stemde hiermee in op 11 augustus 1769.

Kantscholen te Sint-Truiden in de 18^de eeuw

 

In de 18^de eeuw was Sint-Truiden een belangrijk kantcentrum. Er bestonden verschillende kantscholen waar de kunst van het kantklossen werd aangeleerd.

De archieven leren ons dat er verzoekschriften gericht werden aan de abt van de Benediktijnenabdij, met het oog op de erkenning van de kantscholen.

In 1742 vroeg Joanna Maria Cluckers de toelating om :

“Te moghen hauden openbaere schole ende de meijskens te leeren

’t spelde oft kantewerck, alsmede de selver te onderwijsen in de Catholieke Leeringhe ende Godtsvruchtigheijt”.

Prelaat Amandus vander Eycken verleende op 12 februari 1742 de gevraagde toelating.

 

PS Deze kantwerken van de zusters Ursulinen werden tentoon gesteld te Sint-Truiden tijdens de Erfgoeddag.

Bron : Filum 1 / 2008

Vanaf morgen :

Kantwerkscholen in Sint-Truiden in de 18de eeuw.

Een "reuze" oefenkussen !!!
Een leuk bedenksel.