Zo maar....

Hopelijk is de Sint jou ook niet vergeten.
Heel fijn weekend

Ik wil een broertje, en een mooie rooie fiets
En een hele grote teddybeer maar meestal krijg ik niets
Ik wil een racebaan en een nieuwe toverdoos
Hoewel ik snel tevreden ben wordt m'n vader altijd boos
En hij wordt rood, en hij wordt rooier, hij spat bijna uit elkaar

Ons 5de kleine wondertje laat op zich wachten!
Ons kleinkindje wil liever nog wat
in de warmte van mama's buik blijven
Wij wachten EN verwachten...
Wat is geduld een schone deugd!

Ik heb een doosje vol met mooie dingen
dat is onvoorstelbaar veel waard
veel heb ik gekregen
ook heel veel zelf gespaard.

Telkens als ik in dat doosje kijk
ligt er weer iets anders bovenaan.
En doe ik het doosje dan weer dicht
kijk ik tegen veel dingen anders aan.

De ene schat wordt telkens mooier
de ander vervaagt na lange tijd.
De ene roept rust en vrede op
de andere weer spijt.

Zonder dat doosje zou ik “ik” niet zijn
ik hou het bij me, mijn hele leven
want er zitten zelfs dingen in
die ik aan anderen zou kunnen geven.

Zo'n "schat"heeft gelukkig iedereen
een doosje vol met mooie dingen
want in dat doosje zitten
je ervaringen en herinneringen...

auteur onbekend

Geert*
 Al weet ik dat je veilig bent

Geborgen bij de Heer

De lege plaats blijft onvervuld

Ik zie je hier nooit meer

Al weet ik dat je veilig bent

Verlost van alle pijn

Ik kan mijn vragen niet meer kwijt

Kan nooit meer bij je zijn

Al weet ik dat je veilig bent

Ik zoek en vind je niet

Ik vraag het aan een lege lucht

Of je mij hoort en ziet

Al weet ik dat je veilig bent

Mijn hart wil er niet aan

Dat je, die ik niet missen kan

Voorgoed bent heengegaan

Al weet ik dat je veilig bent

Ik zie je hier nooit meer

Maar als het donkert, zeg ik zacht

Tot ziens, we zien elkaar weer !

Zovele jaren reeds ging je van ons heen.
We missen je Geert*, elke dag meer en meer.

Hele fijne Zondag
geniet ervan!

Klaproosje1

Hoe komen twee mensen zo dicht
bij elkaar dat ze stil bewogen
of wild enthousiast elkaar
door het leven willen dragen?
Dat is het grote mysterie.

Je kunt niet zeggen
wat je zo zeer bekoorde in die ander.
Een blik, een haarlok, een lach,...
Bij elk contact ging je hart sneller slaan.
Je droomde van elkaar
en ging wonen bij elkaar.

Je ging elkaar bewonen
als een huis en je voelde je thuis,
thuis in dat grote mysterie
dat de mensen “liefde” noemen.

Je bent in elkaars leven binnengegroeid
zoals twee takken in de stam
en de wortel van het leven.

Maar de weg is lang.
Niet elke dag luiden de feestklokken.
Het eerste enthousiasme gaat voorbij
en er komen vele eentonige dagen.

Men begint te merken dat de ander
 niet alleen goede kanten heeft.
Je ergert je soms en dan denk je:
“ik heb me vergist”.

Maar je hebt je niet vergist.
Ieder mens is maar een mens
gelijk alle andere mensen.

Alle leven heeft een eigen ritme
van dag en nacht,
hoog en laag, eb en vloed.
Ieder jaar wordt het lente en zomer,
herfst en winter.

Heb geduld, veel geduld met jezelf
en nog meer met de ander
en verlaat nooit het huis van je liefde en trouw.

Als de storm opsteekt,
geraak dan niet in paniek
en laat niet alles los.
Hou je vast aan de wortels
van de liefde en wacht.
De storm gaat voorbij,
WANT...
Echte liefde blijft.

Vrijdag...
 het begin van een  heerlijk weekendje
niks doen, want we trekken er even tussenuit.

Maar niet...
zonder jullie eerst een lieve groet te brengen.

Klaproosje1

Het treurend ouderpaar in Vladslo  





ja 't is den oorlog da 'j hier were vindt
en 't graf van duizend soldaten
altijd iemands vader, altijd iemands kind
duizend en duizend soldaten
duizend en duizend soldaten
duizend en duizend soldaten

uit het lied : Duizend soldaten van Willem Vermandere



Vandaag 11 november 2009
herdenken wij het einde van de Eerste Wereldoorlog,
 nu 91 jaar geleden.
Vandaag gedenken wij ook
de zovele slachtoffers
die hun leven lieten in deze horror.

In Flanders Fields

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
      In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
      In Flanders fields.

John Mc Crae




( treurend ouderpaar = eigen foto)

Men zegt: ieder huisje heeft zijn kruisje,
omdat men soms plotseling schrikt
van het leed bij anderen.

Maar niet elk kruisje is even groot.
Er zijn mensen die vertoeven
in een oase van rust,
anderen jammeren en klagen,
terwijl ze lopen van oase naar oase,
en dan zijn er diegenen die stil
verder lopen
in schijnbaar eindeloze woestijnen.
Ze jammeren niet altijd,
ze zoeken een glimp van licht,
een teken van U.

Geef hen dan, Heer
vooraleer ze verdwalen
wat liefde en kracht
om van te leven.

Want niemand weet wanneer
het kruisje een kruis wordt,
alleen dat liefde dan telt,
liefde van U
en van de mensen om ons heen.

 uit "even bezinnen"

Ik heb wat in een doosje
iets recht uit mijn hart.
Een groet, een lach
is waar ik nu aan dacht

Ik wil je dat wel geven
ook al is het misschien niet veel,
maar het verblijdt wel je leven.
Je krijgt van mij een bloemetje
omdat ik het echt wel meen.

Het gaat over mensen
die geven om elkaar,
en die dat laten blijken
door een heel klein gebaar.

Het vertelt ook over mensen
die steeds klaar staan voor elkaar
het zit boordevol warmte,
en een vriendschappelijk gebaar.

Dit is wat ze vriendschap noemen
het delen van lief en leed met elkaar.
En het is ontzettend fijn
dat we vrienden zijn.

Afscheid nemen

Er wordt zoveel over geschreven

Er wordt zoveel over gezegd

Maar de diepe leegte blijft leeg.

De leegte wordt de echo van het leven.

En in iedere weerklank

Komen beelden op je netvlies.

Het ene moment een beeld uit de kinderjaren,

Dan weer de weerklank van tedere verbondenheid.

Soms ook de pijn van wat niet lukte.

Dan weer tedere en zorgzame handen,

Ooit die van je eigen dierbaren

Later jouw handen om hen zo nabij te zijn.

Afscheid nemen is een nieuwe weg inslaan

Die geen einde kent

Omdat de volheid van het leven on-eindig is,

En de leegte ze nooit zal vullen.

- tekst van gedenkprentje op Allerheiligen -


Vandaag, op 1 November, 
staan we extra stil bij al onze dierbaren die er niet meer zijn
Het is en blijft moeilijk om naar het graf te gaan van onze zoon, 
naar  mijn ouders,
de papa van Willy en zoveel andere dierbaren.
Vandaag dragen we een extra bloemetje bij onze zoon Geert*,
mijn mama en papa, mijn schoonvader.
Zij blijven voor altijd heel diep in ons hart
"onuitwisbaar"!

© foto Kl@proosje1
Het Hallerbos in de herfst

Vandaag, 30 oktober 2009 was het knuffeldag!

Heb jij vandaag al iemand een dikke knuffel gegeven? 

Neen ??

Je hebt nog tot middernacht tijd om dit te doen!

 

© foto Kl@proosje1
de knuffels van Fee en Wannes
EN
knuffelende Fee en Wannes

Dag lieve blogvrienden,

De werken (buiten althans) aan ons huis zijn ten einde...
de voegen tussen de stenen werden uitgeslepen,
de gevels gezandstraald en nadien terug gevoegd...
je kan al denken dat wij enkele dagen stof
hebben "gegeten"...overal,
 maar dan ook overal  vond je stof en fijn zand.

De stofzuiger en stofvod hebben dan ook hard
moeten werken de laatste dagen...
er kwam maar geen einde aan...STOF
en hoe goed je ook poetst,
de dag nadien ligt er terug een pak 
en kan je overal je naam inschrijven...
het stof moet immers zakken en
 het duurt wel enkele dagen voor dit ok is. 

Ondertussen heeft het huis hier een
"herfstschoonmaak" gehad
(moet altijd geen lenteschoonmaak zijn nietwaar)
Laat ons zeggen dat het hier nu redelijk begint te gaan,
maar...de werklieden zijn nog bezig
aan het huis van de naaste buren
en ook daar vandaan krijgen we onze portie stof...
nog maar eventjes geduld zeker ?

Ik ben al blij dat ik mijn pc-ke
(hij was maar pas hersteld)
vandaag terug zonder problemen
onder de hoes kan te voorschijn halen  
en jullie goeiedag komen zeggen.

Dankjewel aan al die lieve medebloggers,
die...ondanks dat ikzelf niet op bezoek kon komen,
 hier regelmatig een bezoekje brachten
en een woordje kwamen schrijven
onder reageer of in het gastenboek.
Dat heeft me werkelijk deugd gedaan.

lieve groet

Kl@proosje1

deze foto vond ik op internet, zodoende kan je uzelf een idee vormen