TAAL VAN HET HART - LANGUAGE OF THE HEART
GEERT*
Nooit meer jouw stem horen
Nooit meer jouw lach
Nooit meer jouw gelaat zien
en die helderblauwe ogen
Neen, niet in dit leven
In een ander leven misschien
In mijn hart blijf ik je dragen
In mijn hart blijf je bestaan
Die plaats in mijn hart
ja, die blijf ik koesteren
Die plaats in mijn hart
Daar komt niemand aan
je mama
Gisteren,
zaterdag 8 november 2008
huwden Ann en Maarten.
Voor al de aanwezige familieleden
met als bijzondere gasten én getuigen,
hun kinderen Paulien en Toone,
spraken zij tegenover elkaar hun huwelijksbelofte uit.
Getrouwd,
dat is met je hele wezen blij en warm,
koud en moe,
groot en klein zijn bij elkaar.
Dat is van top tot teen, met huid en haar
volop mens zijn, bij elkaar.
Getrouwd,
dat is zwijgend moe zijn,
onbegrepen,
niet in staat een weg te banen naar elkaar.
Dat is vragend, plagend,
lievend, gevend,
stil wachtend bij elkaar.
Getrouwd,
dat is getweeën groeiend als mensen
ieder naar zijn aard.
En daarin elkaar steeds weer boeien,
JIJ, bent mijn leven waard.
En ik eindig hier met de mooie woorden van Paulien...
dat mama en papa elkaar elke dag
even graag blijven zien.
Dat ze Toone en mij nog vaak laten zien
hoe mooi liefde kan zijn in duizend kleine dingen :
een lach, een lief woord,
een bloem, een verrassing,
een dankbare kus, een spontane knuffel
Ann en Maarten,
Een hele dikke proficiat met jullie Huwelijk
en dankjewel
dat wij bij dit prachtig feest aanwezig mochten zijn.
Blijf verder de weg gaan die jullie tot nu toe
gegaan zijn.
Beleef heerlijke mooie dagen,
tesamen met jullie kinderen.
Ann, is de dochter van de jongere broer van mijn man.
Sientje en Vik, nen dikke proficiat met het huwelijk van jullie kinderen
De dag
waarop je moeder sterft
De dag
Die al je dagen
Van dan af aan
Iets grijzer verft.
ikke en mijn papa in lang vervlogen tijd...
Papa, lieve papa
7 juni 2001
Een dag die levendig in mijn hoofd zit.
Begin januari 2001 werd je voor de eerste maal opgenomen in het ziekenhuis, en je verbleef er toen tot begin maart.
Enkele weken later, we schrijven april 2001, zou dit voor de tweede maal gebeuren, en zou het ziekenhuis voorgoed je thuis worden.
Het was hard, je daar zo te zien, afhankelijk van alles en iedereen !
Ik weet nog..op een dag deed je teken om korter bij je te komen zodat ik je beter kon verstaan en je fluisterde...goesting...op aardbei.
Wij zijn er direct gaan halen en ook al mocht je geen fruit eten, vonden wij dat jouw wens moest vervuld worden. Ik zie het nog voor me..1 aardbei...in misschien wel 10 kleine stukjes verdeeld, en jouw ogen zoooooo blij toen je dat ene kleine stukje in je mond kreeg. 3 kleine stukjes heb je op gegeten, dus nog niet eens een halve aardbei...maar je was er zo gelukkig om.
Telkens toen we jou een bezoek brachten, samen met mama, zagen we dat het steeds meer en meer de slechte kant met je ging.
De dokter probeerde mama zo goed mogelijk in te lichten dat jij nooit meer naar huis zou kunnen én mogen komen, en mama was van dat ogenblik echt radeloos. Ze liet het zo weinig mogelijk aan je merken, en was erg moedig, maar...had zo'n verdriet.
Er was reeds lang van tevoren over gepraat door de dokters om u te laten overplaatsen naar het rustoord., omdat je al té lange tijd verbleef in het ziekenhuis, maar wij vonden dit geen goede zaak en vroegen dan ook alsjeblieft om uitstel.
Het mocht echter niet baten, papa, je moest en je zou op 7 juni overgeplaatst worden naar het rustoord.
Het zou zo ingrijpend voor jou zijn. Die verhuis van het ziekenhuis en met een ziekenwagen overgebracht worden naar het rustoord. Vreselijk...en dat in jouw toestand.
Wij, mama, mijn zus en ikzelf, wilden je dan ook graag verwelkomen toen je daar met de ziekenwagen aankwam, zodat je niet alleen in die nieuwe omgeving zou geweest zijn.
Verbazing alom toen wij in de kamer bij je waren. Daar waar je een maand niks meer gezegd had, zei je nu klaar en duidelijk onze naam, je lachte naar ons en zei dat je goed in je bed lag.
Echter ons geluk was van korte duur. Je was amper anderhalf uur in het rustoord toen je voor onze ogen overleed.
De reis was voor jou té veel geweest.
7 juni 2001 - 7 juni 2008...
Lieve papa, vandaag is het reeds 7 jaar dat je er niet meer bent, in ons hart echter leef je voor eeuwig, en blijven we de toffe herinneringen aan U, met ons meedragen.
Papa, morgen is het Vaderdag...en straks brengen we bloemen bij Jou, want daar hield je zo van.
Mijn zoon
Vandaag, zovele jaren geleden
werd ik voor het eerst mama
Vandaag, zovele jaren geleden
mocht ik jou voor het eerst
in mijn armen nemen
Mijn zoon
Vandaag, zovele jaren geleden
mocht ik je koesteren en liefhebben
en kreeg je een onuitwisbare
plaats in mijn hart
Mijn zoon,
Vandaag, na zovele jaren
heb ik jou nog altijd lief
en koester ik je diep in mij
Lieve Geert*
Vandaag, zou het jouw verjaardag zijn
maar…je bent er niet meer
want je hebt voor altijd
een plaats gevonden bij de Heer.
(foto : Geert bij de geboorte)
Geert* werd net geen 20 - zie foto bij bericht van 21/11/2007
Geert*
Het is zo stil hier in huis
Ik zie je foto staan
Jouw helderblauwe ogen,
kijken mij
zo liefdevol aan
mijn ogen branden
er vloeit een traan
Ik sluit mijn ogen
droom even weg
en hou mijn adem in
waarom moest je toch gaan
Je had nog een leven voor je staan
lieve Geert*
Ik mis je zo
ik mis je stem, je lach
ik mis die lege plaats aan tafel
elk uur
elke dag
Ik open weer mijn ogen
en kijk je foto aan
Jouw ogen lachen
mijn ogen branden
er vloeit opnieuw een traan.
Onze zoon Geert*, overleed op 21 november
reeds meer dan 10 jaar geleden
maar...
elke dag, elk moment, zijn we met ons hart en gedachten bij hem.
Geert* werd net geen 20
Langzaam
parelt een traan
langs jouw gedachte
De regen aanschouwt
mijn gelaat
en zachte wind
droomt het weg
Ogen mijmeren
in stille verten,
Verloren voeten
slenteren sporen
Ik zwijg
Smekende woorden
en zoekende handen
fluisteren mee:
Ik mis je
je nicht, Elke©
GEERT*
Nooit meer iets van je horen
Nooit meer iets van je zien
Niet in dit leven
In het hiernamaals misschien
In mijn hart blijf ik je dragen
In mijn hart blijf je bestaan
Dat plekje in mijn hart
dat blijf ik koesteren
Daar komt niemand aan
je mama
Mijn zoon
Vandaag zou ik je
een gelukkige verjaardag willen wensen
Maar…
Je bent er niet meer
Mijn zoon
Vandaag zou ik jou
een tedere knuffel willen geven
Maar…
Ik zie jou nergens
Mijn zoon
Ik zie jou niet… en toch
voel ik jouw aanwezigheid
in zovele dingen
Mijn zoon
Vandaag…en alle andere dagen
heb jij
Een grote plaats in mijn hart
Voor altijd!
Lieve Geert
Vandaag…
Zou het jouw verjaardag zijn!
En eens…ja eens…zal ik jou die knuffel kunnen geven.
Geert werd net geen 20 - én deze foto heeft hij niet meer gezien, hij werd genomen enkele dagen voor Geert overleed.
Nog één keer…
Kon ik nog maar één keer zeggen
Ik hou van jou,mijn kind
Kon dat nog heel even
Kon ik nog maar één keer zeggen
Wat mis ik jou,mijn kind
Kon dat nog heel even
Zonder afscheid te nemen
ben jij gegaan
Met jouw laatste adem
Zag ik een traan
die, langzaam langs je wang gleed
terwijl het verdriet door mij heen sneed
Was die traan jouw afscheid van mij ?
In plaats van woorden…
iets wat je zei
Betekende die traan – dag mama
voor je verdween uit dit leven ?
Nog één keer kunnen vragen
Zoon…Geert
zei je mij echt met die traan, dag ?
Die traan zal ik nooit vergeten
Al zal ik nooit weten
Of het jouw afscheid was van mij
En of je mij echt op die manier gedag zei.
Nog één keer zou ik je willen zeggen
Dat ik je zo mis en dat ik van je hou
En dat ik willen zou,
Dat ik je kon vertellen
Dat het maar niet went
Nu je niet meer bij ons bent.
lieve Geert, we missen je allemaal heel erg
"handen", eigen tekening van Geert,
hij studeerde aan de kunstacademie -
hij werd net geen 20 - Geert was jarig op 28 december
