Archief

Toeval

Hoe groot kan toeval zijn?  Heel groot, zoals blijkt uit volgende gebeurtenissen, die ik vandaag meemaakte, en dit is geen grap.

Toen ik gisterenmorgen de keuken binnenkwam, werd mijn aandacht direct getrokken door de wandklok.  De wijzers bleven constant snel ronddraaien zonder te stoppen, het sein dat de batterijen bijna op waren en tijd om ze te vervangen.  Nieuwe pillen erin en de klok liep weer als vanouds. 

In de voormiddag wilde ik wat boodschappen doen maar toen ik de auto wilde starten, gaf die geen kik meer.   Ik was al een tijdje gewaar geworden dat de batterij aan het slabakken was en precies vandaag had ze haar definitieve zegen gegeven.  Met haar laatste restje energie gaf ze nog een flauwe draai aan de startmotor en dan was het definitief afgelopen. 

Thuisgekomen van de garage voor een nieuwe batterij,  waren twee kennissen me aan het opwachten om me nieuwjaar te wensen.  Gezien het bijna middag was, genoten we van een aperitiefje.  Plots stelde ik vast dat mijn polshorloge was stilgevallen, precies om kwart voor twaalf.  Het kon dus nog niet lang geleden zijn dat het batterijtje het begaf.  Na de middag een nieuw laten plaatsen door de juwelier en de tijd kon weer vooruitgaan.

Drie batterijen die het begeven op één voormiddag, straffe toeren.

Na de middag reden we even langs bij de apotheek en toen die wou afrekenen, was het rolletje op om het kasticket af te drukken.  Nieuw rolletje geplaatst en we kregen onze rekening.  Geen solden hier. 

Ik had al wat moeite gedaan om er onderuit te geraken, maar dan was er geen ontkomen meer aan, ik moest mee op soldenjacht.  Overvolle winkels, nerveuze klanten, broeken en jassen aan en uit,  er zijn plezierigere  dingen in het leven.  Na de zoveelste winkel kwamen we tot de conclusie dat het type jas dat mijn vrouw voor mij voor ogen had, niet voorradig was in de solden.  Iets wat ik van bij het begin van de soldentocht al had gevreesd en haar tevergeefs trachtte duidelijk te maken.   Toch nog een allerlaatste winkel aangedaan en een paar afgeprijsde schoenen gekocht, zo waren we toch niet voor niets uren onderweg geweest.  Bij de kassa haperde het apparaat voor het afdrukken van het kasticket, papierrolletje op.  Even extra wachten en we hadden ons ticket.  Eindelijk terug naar huis, weg van de drukte.

’s Avonds keken we naar het jaaroverzicht op TV.  Een uur gevuld met beelden van natuurrampen, hongersnood, corrupte regimes, moorden, de geblokkeerde politiek in België,  massale volksverhuizingen door natuurfenomenen, vluchtelingen, hopeloze asielzoekers … Het kon niet op.

Niettegenstaande het al laat werd, nog gekeken naar de Allerslimste Mens ter Wereld-quiz.  Kwestie om na al dat onheil, ook de lachspieren even aan het werk te zetten.

Voor de tv af te sluiten, keken we zoals gewoonlijk nog even naar de hoofdpunten op teletekst.  Daar lazen we dat wereldwijd duizenden vogels dood uit de lucht vallen.  Oorzaak onbekend.  Vroeger namen de mijnwerkers een kanarievogel mee in de diepe koolmijngangen.  Regelmatig waren er ontploffingen door mijngas, dat licht ontvlambaar is.  Mijngas was lichter dan lucht en daarom hingen de mijnwerkers dat kooitje boven in de gangen.  Als het vogeltje van zijn stokje viel, was er groot alarm onder de mijnwerkers, want het was een teken van naderend onheil.  Ze maakten zich zo snel mogelijk uit de voeten.  

Is er ook bij de wereld iets aan de hand?  Kunnen de dode vogels, die zomaar uit de lucht vallen, ons iets vertellen?  Moeten we ons uit de voeten maken, maar waar naartoe?  En wat te denken van mijn twee uurwerken die vandaag stilvielen?  Is het nog steeds kwart voor twaalf, of al vijf na?

Witte Kerstmis

Ik droomde van een witte Kerstmorgen

een Kerstmorgen met hoopvolle berichten

een heel gewone morgen zonder zorgen

en rondom mij veel blijde gezichten

Ik droomde van een witte Kerstdag

een Kerstdag zonder tierlantijntjes

van plezante dingen en gelach

versgebakken brood met rozijntjes

Ik droomde van een witte Kerstavond

vuur in de haard en een glaasje wijn

aan mijn voeten onze lieve trouwe hond

verhalen vertellen, gezellig samenzijn

Ik droomde van een witte Kerstnacht

een Kerstnacht zo stil, heilig en volmaakt

gaan slapen met het vredige gedacht

dat er een engeltje over me waakt

Sneeuwvlokje

Wat is er kwetsbaarder, zachter, romantischer of lieflijker dan een sneeuwvlokje.  Vederlicht en van een wonderbaarlijke schoonheid.

Aan dat alles moest ik deze morgen denken toen ik de buitendeur open deed en geconfronteerd werd met een wit deken van wel 15 cm dik.  Op plaatsen lag de sneeuw opeengehoopt en verhinderde hij de normale doorgang.  Hem ruimen kost enorme inspanningen en stelt je armspieren en rug danig op de proef.  Op de radio hoorde ik berichten van onberijdbare wegen, omgevallen bomen door het gewicht van de sneeuw, vooral in Wallonië.  De grootste wegreuzen staan geblokkeerd langs de weg, geen doorkomen aan.  In heel Europa zijn luchthavens gesloten, treinen worden geschrapt of hebben grote vertragingen.

En dat komt allemaal door dat kwetsbare, zachte, romantische, lieflijke, vederlichte sneeuwvlokje.

                                     Tentsletje

Volgens Van Dale is een tentsletje een meisje dat bijvoorbeeld op een festivalweide met verschillende mannen seksuele betrekkingen heeft in haar tentje. 

Als deze stelling juist is, zouden er meer van die mannen moeten zijn dan tentsletjes, want één tentsletje doet het met meerdere mannen, wordt gesteld.  Nu was ik wat gaan surfen op internet om te zoeken naar een specifieke verzamelnaam voor die mannen.  Nergens iets van te vinden.   Dat is toch spijtig.  Als we 'tentsletje' horen, kan iedereen zich direct een beeld vormen van wat met het woord wordt bedoeld.  Voor de bezoekers van de tentsletjes, of hun klanten, hebben we geen naam, alleen maar “mannen,” volgens Van Dale.   Allemaal verdwijnen die na het bezoekje terug in de anonimiteit, onder de algemene noemer 'mannen.'  Dat is toch een gat in onze taal,  dat dringend moet worden opgevuld.

We zouden die mannen ook moeten kunnen typeren met een woord.  Wordt dat misschien het Woord van het Jaar 2011?  Het zou bijvoorbeeld “Tentbokje” kunnen zijn.   Van Dale zou de betekenis van tentbokje kunnen omschrijven als “een man die bijvoorbeeld op een festivalweide seksuele betrekkingen heeft met een meisje in haar tent.”

Van tentsletje is het simpel te verklaren hoe het woord tot stand kwam, van tentbokje eveneens.  Tent, van tent, die staat op een weide.  En wat zit er op een weide?  Juist, een bok.  En wat doet een bok, naast grazen?  Hij zorgt voor nakomelingen bij de geitjes.   Zorgen voor nageslacht, zal wel niet direct de bedoeling zijn van een tentbokje op een festivalweide, integendeel.  Maar bokkenmanieren zijn hem niet vreemd.  En drie dagen op een festivalweide, veelal in warm weer, zonder zich fatsoenlijk te kunnen wassen of douchen… Je weet wat ze zeggen van een bok, vandaar….

Zullen we “Tentbokje” meteen nomineren als Woord van het Jaar 2011?

Kerststal

Elke winkel met tuinartikelen of bloemen heeft tegenwoordig een uitgebreid assortiment rond Kerstmis.  Wat me opvalt is dat er weinig kerststallen te koop zijn.  Alle aandacht gaat naar de kerstboom, die niet genoeg kan flikkeren en blinken.  Bij ons is de kerststal wel belangrijk.  We hebben zo’n ouderwetse kerststal van houtwerk, boomschors en mos.  Voor het eerst hebben we dit jaar de kerstboom zelfs achterwege gelaten.  Een kerststal en een lichtkrans in een bussel rood snoeihout zal dit jaar bij ons voor de kerstsfeer zorgen.

Het plaatsen van de beelden in en rond de kerststal is een secuur werkje.  Je zou denken, je zet ze lukraak ergens neer, maar zo werkt dat niet.  Dan krijg je een rommelig en niet realistisch effect.  Een mooie, geloofwaardige kerststal, daar is werk aan. 

Ik begin altijd met Jezus in de kribbe, die krijgt de centrale plaats in de stal.  Maria, in geknielde houding, zet ik links, het gaat niet anders, want als ik haar aan de andere kant zou zetten, zou Maria de verkeerde richting uitkijken, weg van het kind.  Sint Jozef, de vader van Jezus - of hoe zat dat weer met zijn vaderschap - die komt aan de andere kant van Jezus.  Sint Jozef heeft een kromstaf vast en staat recht.  Dat is een probleem omdat hij daardoor bijna het plafond van de stal aanraakt, dus moet ik hem heel precies plaatsen, net voor de hooizolder waar wat meer ruimte is.  Achter de Kribbe plaats ik de os en de ezel.  De ezel links en de os rechts, zodat ze beiden in de goede positie liggen om hun warme adem op het pasgeboren kind te blazen om het te verwarmen. 

Dit alles was nog logisch en simpel, veel andere beeldopstellingen zijn volgens mij niet mogelijk, tenzij de waarheid geweld wordt aangedaan.  Het moeilijke werk begint nu.  De drie koningen en de herder.  In het bijbelverhaal waren er in de buurt van de grot meerdere herders, maar bij ons is er maar één.  Hij heeft een herdersstaf bij en in beide armen torst hij een lam, waarschijnlijk eentje dat ziek is geworden en speciale verzorging nodig heeft.  Naast hem zit een ander lammetje, ik veronderstel het broertje of het zusje van dat hij in zijn armen heeft.  De herder toont zijn nederigheid en bekijkt het hele gebeuren van op afstand.

Niet zo de drie koningen, eigenlijk waren het drie wijzen maar iedereen aanzag hen voor koningen, die op deze datum eigenlijk nog niet in het gebeuren horen te zitten.  Sommigen zetten ze pas op 6 januari, hun naamfeest, bij de stal, en de dag erna breken ze de kerstboom af.  Het zou zonde zijn om die drie mooie beelden zo lang in de doos verborgen te houden, van mij mogen ze er onmiddellijk bij staan. 

De eerste koning zit op zijn knieën, kort voor de kribbe en bij Maria.  De maker van de beeldjes had oog voor detail, want ik zie dat één van zijn schoenzolen onder zijn kleed uitkomt.  De tweede koning komt achter Sint Jozef aangelopen en steekt een geschenk voor hem uit.  Is het de wierook, het goud of de mirre?  Het is me niet heel duidelijk, maar volgens mij is het een koffertje met gouden voorwerpen in.  In elk geval heeft Sint Jozef dat nog niet in de gaten want hij maakt geen aanstalten om het geschenk in ontvangst te nemen, en Maria haar aandacht is volledig op het kind gericht.  De derde koning staat tussen de knielende koning en de herder en heeft ook een geschenk bij.  Hij steekt dat niet zo voor hem uit als de tweede koning.  Het valt me op dat alle figuren lange haren en velen zelfs een baard hebben, dat was mode in die tijd.

Boven aan de stal zweven twee engelen, de een in een roze kleedje, de andere in het blauw.  Vreemd, is het een jongen en een meisje?  Mij is altijd geleerd dat engelen geen geslacht hebben, maar deze beeldjes doen me daar weer aan twijfelen.   In de achtergrond is een engeltje aan het zingen.  Omdat ze in een boekje kijkt, veronderstel ik dat ze de tekst nog niet van buiten kent.

Heel het tafereel kan zo tot leven komen.  Met een beetje fantasie zie ik dat Maria haar hoofd opheft en Jozef aankijkt met de vraag: “Jozef, zou ons kindje geen honger of kou hebben?” 

Jozef knielt dan neer naast de kribbe, terwijl hij zijn hand op de schouder van Maria legt, en zegt: “Ik denk het niet vrouwtje, alles is perfect in orde.”

De herder heeft het lam dat hij in zijn armen had terug op de grond gezet, want dat begon door de duur zwaar te wegen, en komt verlegen iets dichterbij om naar het kindje te kijken, dat in doeken is gewikkeld.    De os en de ezel eten aan het hooi dat Jozef hen zojuist heeft toegestopt.  Buiten is het beginnen sneeuwen en iedereen probeert te schuilen binnen in de te kleine stal.  Ondertussen is het kindje in slaap gevallen.  Jozef verrast iedereen wanneer hij met een tonnetje rode wijn tevoorschijn komt.  Dat had hij meegenomen op de tocht met de zwaarbeladen ezel.  Jozef roept ook de herder binnen en iedereen drinkt gezellig een glaasje mee, op het nieuwe leven.  De drie koningen kunnen eindelijk hun geschenken afgeven.

Het is een zeer kleurrijk en warm gebeuren.  Alles straalt vrede, hoop en liefde uit.  Op de achtergrond hoor ik muziek van de cd met kerstliedjes die we daarstraks in het grootwarenhuis hebben gekocht.  Zo word ik niet geconfronteerd met de radio, waar om het uur nieuwsberichten komen, die niet bij de kerststal thuis horen.

Sinterklaas

Morgen is het Sinterklaas en zoals elk jaar zal ik deze avond mijn bord zetten.  Eigenlijk hoort het niet dat een volwassen bijna gepensioneerde man dat nog doet, maar het is sterker dan mezelf.  Het is een traditie die ik absoluut in ere wil houden en daarbij, niemand hoeft het te weten toch.  De worteltjes liggen al klaar in de kelder en dan leg ik er ook nog twee klontjes suiker bij voor de ezel. 

Het doet me terugdenken aan mijn kindertijd toen thuis op de grote tafel een tiental borden stond.  Iedereen legde er dingen op in de hoop goed te scoren bij de Sint en zwarte Piet en zo iets extra te krijgen.  De een had een biet, de andere een snede wit brood, klontjes suiker, een brief met goede voornemens, sommigen probeerden het zelfs met een gesmeerde boterham, maar dat had moeder niet zo graag.  Als we ’s morgens enthousiast de huiskamer binnenkwamen na een lange rusteloze nacht,  stond de tafel vol met speelgoed en de teljoren puilden uit van de snoep.  Alles wat we de avond voordien in het bord hadden gelegd, was verdwenen, opgegeten of meegenomen door de Sint, zwarte Piet en de ezel.

Ik weet ook wel dat mijn bord morgen nog leeg zal zijn,  maar niets kan op tegen de vreugde van je bord te zetten, even terug te komen in de beleving van je kindertijd en diep van binnen te blijven geloven dat mirakels nog bestaan.  In gedachten zal mijn bord morgenvroeg goed gevuld zijn met allerlei lekkers en zullen er vele verrassingsgeschenken naast liggen.   Even zal ik weer kind zijn, en dat zal deugd doen.  Mijn dag zal niet meer stuk kunnen. 

Fles witte wijn

Eindejaar, het is de tijd van krijgen en de tijd van geven.  Het een kan niet zonder het ander, want moest niemand geven, we zouden ook niets krijgen.  De wet van oorzaak en gevolg.  Deze week een brief in de bus gevallen van de uitgever van mijn krant.  Alle abonnees van Het Belang van Limburg krijgen zomaar gratis, als dank om lezer te zijn, een fles witte wijn, af te halen zaterdagmorgen 4 december 2010 tussen 10 en 13 uur aan het dorpsplein te Hoeselt, voor de kiosk.  Rond half elf even de auto van stal gehaald en naar het dorp gereden.  Niet te laat vertrekken, dacht ik, want de weervoorspellers hadden voor de namiddag zwaar winters weer gegeven.  Wie niet de baan op moest, bleef beter thuis en wie echt weg moest, deed dat best in de voormiddag, werd gezegd.

Grote drukte rond en in het centrum, vanuit alle toegangswegen naar het dorpsplein probeerden auto’s zich naar de kiosk te wringen.  Mijn eerste gedacht was, ’t is voor niks, zie ze doen (ik ook natuurlijk).  Maar in de ongebruikelijke file naar het wijnkraampje op een koude zaterdagmorgen in een stil dorp, kreeg ik al vlug andere gedachten. 

Ik realiseerde me dat het goed is dat de mensen nog moeite doen om zelfs op een gure winterdag buiten te komen voor een gratis fles witte wijn.  Het zou heel erg met ons gesteld zijn als we zo verwend waren dat we het niet meer deden.

Het gaf me plots een warm gevoel zoveel mensen moeite te zien doen voor een fles wijn.  Deze namiddag zullen vele inwoners van Hoeselt hetzelfde wijntje hebben gedronken, en dat is geen dagelijks gebeuren.  Schol en gezondheid!

Vergeten

Een quiz deze week op TV, Blokken met Ben Crabbé.  Twee jonge kandidaten kregen een bekend geluidsfragment te horen uit een onemanshow van Toon Hermans (1916-2000), voor velen de grootste Nederlandse cabaretier van de jaren ’60 en ’70.  Naast cabaretier was hij een gevierd schrijver, muzikant, dichter en schilder.  Geen van beide kandidaten kende het geluidsfragment, erger nog, ze hadden nog nooit van Toon Hermans gehoord, totaal onbekend voor hen.  Quizmaster Ben was er zo van aangedaan dat hij op een moment dacht te doen te hebben met een frats van de mensen van  Bananasplit. 

Dat herinnerde mij eraan hoe relatief en vergankelijk alles is.  Als zelfs Toon Hermans nu al onbekend is voor de jonge generatie, wie zal er ons dan later nog herinneren?  De enigen die kans hebben in het collectief wereldgeheugen te blijven bestaan zijn mensen als Julius Caesar, Napoleon, Elvis, Michael Jackson, Paris Hilton en natuurlijk Eddy Wally.  Voor alle anderen wacht totale vergetelheid.

Een gedicht van Toon Hermans:

Geluk

Hij zocht het geluk, het grote ‘het’
hij zocht, maar vond het niet,
en vele malen stond hij met een kluitje in het riet
hij zocht het geluk in het riet,
hij zocht het geluk in het dal, aan de top
maar werd het zoeken moe
Pas toen hij zei: "Ik geef het op"
toen kwam het naar hem toe


Enkele bekende citaten van Toon Hermans:

• De hemel geeft, wie vangt die heeft.
• Te leven is een gunst,  te weten hoe is een kunst.
• De roem van mensen is slechts schijn.  Je kunt alleen maar groot zijn in het klein.

Angstmaatschappij

Voortdurend worden we via de media geïnformeerd over alles wat misloopt en kan mislopen, en wat we er aan kunnen doen om dat te voorkomen.  Is dit het tijdperk van de angstmaatschappij?  Sinds Dutroux spelen er geen kinderen meer op straat, ’s nachts geld afhalen aan een automaat is spelen met je leven, na de moorden van De Gelder in een crèche, kom je geen kinderverblijf meer binnen zonder je aan te melden, ook al is de kans dat zoiets nog zou gebeuren te verwaarlozen.  Bij het minste wat gebeurt, reageren politici met maatregelen, en de vraag is of dat altijd nodig is.  Kan een maatschappij perfect zijn?  Kunnen we ooit uitsluiten dat niets meer zal fout lopen door het opleggen van zoveel regels.

Een blik op de midweekse krant van vandaag woensdag 17 november 2010 illustreert met welke angsten we continue worden opgezadeld.  Grote vette titel op het eerste blad: ‘Tijdbom antibiotica tikt in rusthuizen.’  In het artikel kunnen we lezen dat in onze rust- en verzorgingscentra een tijdbom tikt als er niet anders wordt omgesprongen met antibiotica en hygiëne.  In de Belgische rusthuizen is vandaag al 19 procent van de bewoners drager van de MSRA-ziekenhuisbacterie en in sommige rusthuizen loopt dat op tot bijna de helft.  Bij een foto van een kind staat: “opgelet: alleen gebruiken indien nodig.”  Een simpele vraag: waarom schrijven de dokters het dan voor?  Is het nu aan de oudjes om te zeggen wat hun dokters moeten voorschrijven?

In het hoofdartikel ‘De Kern’ krijgen we ander slecht nieuws: ‘Herman Van Rompuy pakte gisteren uit met de meest alarmerende waarschuwing sinds het begin van zijn ambtstermijn als voorzitter van de Europese Raad.  Als de eurozone de schuldencrisis niet onder controle krijgt, aldus Van Rompuy, dreigt niets minder dan het einde voor de hele Europese Unie.’ 

Europa…, ging dat niet voor meer stabiliteit zorgen op de geldmarkten?  We rollen van de ene Griekse tragedie in de andere.  De Europese Raad, de Europese instellingen… werken daar niet de bestbetaalde ministers en ambtenaren om dit alles op te lossen?

Op blz. 3 wordt gesteld dat de gezinsmoord in Wemmel (man, vrouw en zoon vermoord bij carjacking) had kunnen vermeden worden.  Een woordvoerder van de Federal Computer Crime Unit zegt dat het drama niet had plaatsgevonden als bij de plaatsing van het zoekertje op internet rekening was gehouden met enkele basisregels.  (Een straffe uitspraak als we in het artikel iets hoger op de bladzijde lezen dat de onderzoekers nog altijd maar moeilijk kunnen begrijpen dat de daders enkel voor de auto’s kwamen en dat ze ook rekening houden met een ander motief).

Federal Computer Crime Unit geeft in elk geval al tips voor het plaatsen van een zoekertje op internet. 

Regel nummer 1: ‘plaats nooit uw thuisadres of telefoonnummer bij een zoekertje.’

Als ik mijn krant doorblader kom ik terecht bij de zoekertjes, die staan vol met telefoonnummers.  Misschien kan het minder kwaad dat telefoonnummers in de krant staan dan op internet?  En wat moeten mensen doen die hun huis willen verkopen als ze geen adres mogen plaatsen, en mogen kopers dan niet komen kijken of moeten ze een kat in een zak kopen?  En iemand die moeilijk verplaatsbare dingen wilt verkopen, tuinhuisjes, beelden, meubels,…. het zal moeilijk zijn als je geen adres of telefoonnummer kunt doorgeven en als ze niet kunnen komen zien wat er te koop is. 

Verder staat er in de doordeweekse krant dat de ergste ellende van de wateroverlast voorbij is, maar dat na de regen sneeuw op komst is, dat door het alsmaar drukker wordend verkeer, de mist en werkzaamheden, Brussel gisteren onbereikbaar was, dat Ford Genk slechts werkzekerheid biedt tot 2014 in plaats van tot minstens 2020, zoals eerder beloofd door het management, dat het gisteren de slechtste beursdag was in drie maanden en dat de brandstoffen duurder worden. 

Een voor wie het nog allemaal niet genoeg is, en nog met meer angst wilt opgezadeld worden: er zijn nog de weekbladen, radio en TV.

Pjèrke

Vandaag raast de eerste grote herfststorm over het land.  Regen en wind jagen ons naar binnen.  Ideaal weer om te lezen.  Heb nog eens gebladerd in het mooie boek “Hoeselt – De tijd van toen – Van de hak op de tak,” geschreven door Paul Achten.

Toevallig stootte ik op deze winderige dag op volgend verhaaltje.  Het gaat over Pierre Lambrechts (Pjèrkë van Kweskës Willëm), volgens het boek een intelligente, brave, ernstige, ludieke, aparte kerel, die geen kat kwaad zou doen,  een dorpsfilosoof,… en vrijgezel (°1919 - +2004).

“Op een late avond, of was het een vroege morgen, strompelde hij even bij café Bertus (sportlokaal) naar buiten om daar tegen de muur in de steeg het overtollige bier te laten weglopen.  Toen hij terug binnenkwam zag zijn broek er nat uit.  Mariette van Bertus vroeg: ‘Pjèrke, rèngert het baute?’ (= regent het buiten)

‘Nee,’ zaat Pjèr, ‘het wèèt!!’  (=het waait).

Een prachtig verhaaltje vind ik dat, echt in de sfeer van deze dag.