Herfst

Als bladeren schilderen

Een bont tapijt uitspreiden

Bomen hun takken tonen

Wolken snellen en drukken

Dan is het herfst

Als de winden blazen

Dan koud, dan weer warm

Als de kerkhoven bloeien

En vogels samentroepen

Dan is het herfst

Als de zon milder wordt

Haar tinten zacht pastellen

De vruchten zijn geoogst

Alle schuren gevuld

Dan is het herfst

Als de dagen donkeren

Kilte overal binnendringt

Het haardvuur rood gloeit

En Sinterklaas zich roert

Dan is het herfst

Als herinneringen komen

Weemoed traant op de ramen

Berustend in wat is geweest

Wachtend op wat komen gaat

Dan is het herfst

Met een ei-ij zitten

Enkele dagen geleden stond er een interessante lezersbrief in de krant, vond ik toch.  De brief ging over de financieringswet.  Als conclusie stelde de schrijver dat “één van de peilers om dit te bereiken, het opnemen van de eigen fiscale verantwoordelijkheid is.”

Hij schreef ‘peilers’, waar hij ‘pijlers’ bedoelde.  En dat maakt toch een heel verschil uit.  Sommige peilers staan al eens in het water,  terwijl er pijlers zijn die er altijd in staan. 

Als hij de fout zelf opmerkt, zal hij er zeker onder lijden, dat lijdt geen twijfel.  Misschien zal hij zich dan moedeloos in zijn zetel neervlijen en er over peinzen hoe hij zo’n dijk van een fout kon maken.  Niet getreurd, iedereen maakt fouten.  Zo stond er ooit in het quizprogramma de Canvascrack een fout in de vraagbalk met het woord “aanlegstijger.”  Van zo iets ga ik steigeren.  Niet zo netjes voor een programma dat prat gaat op een hoog peil. 

Iedereen zal wel eens weifelen over de juiste schrijfwijze, doch stijlfouten komen ook regelmatig voor.  Daar gaan we nu niet verder over uitweiden, want dat zou getuigen van te grote vlijt en daarbij zou het met andersdenkenden alleen maar tot bakkeleien leiden.    En daar zie ik het nut niet van in.  Mijn pubertijd is al lang voorbij, en in mijn puberteit ben ik niet blijven steken (hoop ik toch niet tenminste ;-)

(Update: Het Laatste Nieuws online 05/11/10 15u42)

De goedkeuring van een klimaatplan was één van de peilers van de verkiezingscampagne van Barack Obama voor hij Amerikaans president werd. Maar na de verkiezingsnederlaag van de Democraten is dat klimaatplan verder weg dan ooit.

Mijn huis

Het huis waar ik me

steeds zo in geborgen voelde

begint tekenen van

slijtage te vertonen

Langzaam maar zeker

doet de tijd zijn werk
De pannen zijn nog redelijk

maar het gebinte vervormt

Alle vertrekken zijn alsnog
 in tamelijk goede staat

De rioleringen werken normaal

Het stelsel van de

centrale verwarming
is hier en daar aan

onderhoud of vervanging toe

Als het even meezit

zal ik nog een tijdje

in dit huis mogen vertoeven

Vandaag werd het 59 jaar

Het kan alle kanten uit.

Memorabele blunders

Hier ga ik enkele recente echt gebeurde memorabele blunders vertellen.  Om niemand in verlegenheid te brengen, geef ik geen namen, alleen maar een hij en een zij.  En die hij of zij kan evengoed ikzelf, als iemand uit mijn familie- of kennissenkring zijn. 

De nieuwe stofzuiger

Zo was er iemand die een nieuwe stofzuiger had aangeschaft.  Ze had gekozen voor een degelijk merk, want de stofzuiger moest veel worden gebruikt, wat wil je met een grote hond in huis.  Ze was nog net geholpen voor het sluitingsuur van de plaatselijke elektrozaak.   Thuisgekomen ging ze de nieuwe aanschaf natuurlijk onmiddellijk uitproberen.  En wat bleek?  De stofzuiger werkte zeer degelijk, grote zuigkracht en heel weinig lawaai.  Eén groot nadeel echter: een te korte steel om mee te werken.  Voorovergebogen wegens de te korte steel, had ze de hele living gedaan, inclusief twee grote tapijten.  Na dat karwei had ze pijn aan de rug gekregen, want haar rug was altijd een zwakke plek geweest en dat liet zich nu voelen.  Ze was al een paar keer gaan kijken in de doos of er soms geen stuk meer inzat, maar dat was niet het geval.  Met zo’n onding jarenlang werken zag ze niet zitten, en daarom wilde ze naar de winkel bellen om haar beklag te maken.  Dat kon pas na de middagpauze.  Ontgoocheld wilde ze de stofzuiger in de doos opbergen om hem terug naar de winkel te brengen,  en te ruilen voor een andere.  Zo’n korte steel was echt niet te doen.  Bij het opbergen duwde ze per toeval op een knopje aan de steel en wonder boven wonder….. de steel schoof opeens uit en werd een stuk langer.  Bleek het te gaan om een telescopische uitschuifbare zuigbuis, aan te passen aan de lengte van de gebruiker.  Ze had de hele living met een halve steel gedaan.  Gelukkig had ze haar beklag nog niet gemaakt in de winkel en is het incident binnenshuis gebleven.

Les: lees eerst aandachtig de gebruiksaanwijzing, vooraleer te beginnen werken met een nieuw apparaat.

Bankkaart verloren

De avond ervoor was hij gaan kienen, zoals alle zaterdagen, samen met zijn partner.  De volgende morgen had hij zich op zijn gemak in de zetel gezet in de living aan de salontafel, ontspannen en schoenen uit.  Hij was bezig wat orde aan te brengen in zijn portefeuille.  Dat moet van tijd tot tijd gebeuren, want met al die elektronische kaarten van tegenwoordig is het zaak om het overzicht te behouden.  Opeens kwam hij verschrikt tot de vaststelling dat zijn bankkaart er niet meer in zat.  In paniek trok hij zijn schoenen aan die voor hem aan de tafel stonden, en begon hij te roepen dat zijn bankkaart weg was.  Er was volgens hem maar één mogelijkheid, hij moest die verloren hebben aan de kienzaal de avond tevoren.  Op de parking daar had hij zijn portefeuille bovengehaald, want hij is graag voorbereid als hij aan de kassa komt en hij was er zeker van dat zijn bankkaart er toen nog inzat.  Eerst verwittigde hij zenuwachtig Card Stop en daarna reed hij in zeven haasten van Hoeselt naar de kienzaal in Maasmechelen.   Zoals gevreesd was daar op een zondagvoormiddag geen leven te bespeuren.  Dan maar over het traliewerk gekropen met het risico zijn broek te scheuren.  De hele parking afgezocht, wel driemaal, naar zijn kaart niet te vinden.  Ontgoocheld is hij terug naar huis gereden.  In de namiddag, wanneer alles wat tot rust was gekomen, installeerde hij zich terug voor zijn zetel voor de tv, ze gaven een wielerkoers uit.  Toen hij zijn schoenen uitdeed, bemerkte hij iets abnormaals in de binnenkant van zijn linkerschoen, de bankkaart was terecht.  Iedereen vraagt hem nu of hij dat dan niet gevoeld had dat die kaart in zijn schoen lag, en daar kan hij alleen maar ontkennend op antwoorden.

Les: als je een bankkaart verloren hebt, kijk dan eerst in je schoenen vooraleer je paniekerig begint te handelen.

De waarheid

Het grote mediagebeuren over de parachutemoord is voorbij.  Dertig jaar, dat is de straf die het Tongerse hof en volksjury op donderdag 21 oktober 2010 uitsprak voor Els Clottemans.  De speurders kregen tijdens het proces heel wat kritiek op hun manier van onderzoek voeren.  Volgens de verdediging van de veroordeelde verliep dat onderzoek eenzijdig en slecht, en hadden de speurders alleen hun cliënte in het vizier.  De speurders reageerden hierop door te zeggen dat er voor hen slechts één fundamenteel punt is, waar nooit van wordt afgeweken: enkel en alleen de waarheid telt.

Na het verdict werden alle kranten overstelpt met lezersbrieven.  Een meerderheid daarvan heeft grote twijfels over de uitspraak en vreest dat de echte waarheid niet aan het licht is gekomen.  Iemand veroordelen zonder materiële bewijzen kan volgens velen niet. 

Grote vraag is of de uitspraak van het hof van assisen gestoeld was op de waarheid.  Wat is evenwel de waarheid?   Misschien kunnen oude spreekwoorden, die toch veel volkswijsheid inhouden, klaarheid brengen.  Wat zeggen spreekwoorden over de waarheid?

Een eerste spreekwoord leert ons dat ‘de waarheid in het midden ligt.’  Joepie, zou je zeggen, we weten het al, simpel en eenvoudig.  Maar voor wie een beetje dieper nadenkt, stelt zich al vlug de volgende vraag: waar ligt het midden?  En dat vertelt het spreekwoord er spijtig genoeg niet bij.

Het tweede bekend spreekwoord over de waarheid brengt misschien soelaas: ‘Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.’  Zal wel zo zijn, maar ook dit spreekwoord brengt geen opheldering.   Misschien dat in de loop van de tijd de volledige waarheid aan het licht zal komen, door materiële bewijzen of laattijdige bekentenissen,  het geeft nu geen directe oplossing.  Daarbij is tijd heel geduldig, en zou het kunnen dat de volledige waarheid slechts na jaren aan het licht zal komen.  In elk geval zegt dit spreekwoord niet wanneer de waarheid zal worden achterhaald en daardoor is het niet bruikbaar voor deze zaak.

De spreekwoorden brengen ons dus niet verder.  Even ons licht opsteken bij bekende citaten.  Google gaf er op mijn vraag zonder verpinken tientallen over de waarheid, waarvan ik er enkele heb uitgekozen. 

Een citaat van een zekere Sherlock Holmes (toch niet de eerste, de beste) trok mijn aandacht: “Als je alles wat onmogelijk is hebt geëlimineerd, moet dat wat overblijft, hoe onwaarschijnlijk ook, de waarheid zijn.”  Vraag is dan: werd al wat onmogelijk is geëlimineerd?  Volgens de verdediging niet, volgens de speurders wel.  Dit citaat brengt ons bijgevolg evenmin verder, maar we kunnen er wel eens over nadenken.

Het is hopeloos, ook spreekwoorden en citaten brengen geen klaarheid in deze zaak.  Besluiten doe ik dan maar met een citaat van Simone Weil, een Frans filosofe, die leefde in het begin van de twintigste eeuw, dus al een heel oud en hopelijk wijs citaat:

“De waarheid beminnen betekent de leegte verdragen, en dus de dood aanvaarden.  De waarheid staat aan de kant van de dood.”

Jeugdkapel

Dicht bij ons huis staat een kapel, de Jeugdkapel.  Via een holle weg is ze te bereiken, een prachtig idyllisch  decor.  De kapel werd in 1938 gebouwd door de jeugdbewegingen van Hoeselt en werd enkele jaren geleden grondig gerenoveerd.   Om aan de kapel te geraken, moet je een steile trap beklimmen.  Onderaan de kapel staat een bank, een rustpunt langs het fietsroutenetwerk.

Een kapel zou een rust- en bezinningsplaats moeten zijn, een plaats waar men even kan bekomen van de drukte.  Waar je een kaars kunt laten branden voor persoonlijke verlangens en herinneringen.  Dit kan niet meer bij de Jeugdkapel.  Ze is gebarricadeerd.  Voor de toegangsdeur staat een metalen traliewerk en de vensters van gekleurd glas zijn dichtgemaakt met metalen platen, waar kleine gaatjes in geperforeerd zijn, zodat je met wat moeite toch een glimp van de binnenkant kunt opvangen.  De kapel werd de laatste jaren immers steeds weer beschadigd.  Vensters werden ingeslagen en binnenin sneuvelde ook het één en ander.  Ze zeggen dat een groepje jongeren verantwoordelijk zou zijn voor deze vandalenstreken.  Tijdverdrijf om in de belangstelling te komen, zij het dan anoniem. 

Ondertussen werd één metalen afdichting van de ramen ook reeds bewerkt, er helemaal doorheen zijn ze nog niet geraakt.  Waarschijnlijk zal dat niet meer lang duren.

Onze Lieve Vrouw staat nu in een versterkte burcht, maar het is onzeker of het ijzerwerk haar genoeg bescherming zal bieden om er nog lang te vertoeven.

Gebedje voor Onze Lieve Vrouw

Ach Lieve Vrouwke

‘k zou zo graag een

kaarsje laten branden

binnen in de kapel

dicht bij uw beeld

maar de deur is toe

en ik kan niet bij u komen

Daarom bid ik tot u

vanachter dit traliewerk

voor een betere wereld

een wereld waar respect is

voor andermans zaken

Ik zal thuis een kaarsje

voor je aansteken

bij uw beeld op de kast

een veiliger plaatsje

dan hier

Foto 1: een schilderij van mezelf: De Jeugdkapel;
Foto 2: recente foto van de Jeugdkapel - voorgevel;
Foto 3: recente foto van de Jeugdkapel - zijgevel met gebarricadeerd raam.

Gebarentaal
 

25 september 2010 was de internationale dag van de doven.  Vandaag tijdens het middageten hoorde ik op de radio iemand uitleggen dat de taal van de doven, de gebarentaal, ook onderhevig is aan dialecten, net zoals de gesproken taal.  Altijd van mening geweest dat de gebarentaal universeel was,  overal ter wereld hetzelfde.  Neen dus.  Het lijkt me een gevaarlijk gegeven.  Stel dat een dove ergens op reis in gebarentaal aan een andere dove wilt vragen: “Waar woont de dokter?”  En in dat land willen die gebaren zeggen: “Waar woont de bokser?”  ‘k Mag er niet aan denken wat er allemaal fout zou kunnen lopen.

                                         Hoofdprijswinnaar

Vandaag fantastisch nieuws ontvangen bij de post.  In een grote omslag, afkomstig van ‘Bakker Financiële Directie,' zaten niet minder dan vier grote papieren, waarin met koeien van letters stond op geschreven dat ik grote kans maak op een superprijs!  Kort samengevat komt het er op neer dat ik geselecteerd ben als kandidaat voor de grandioze geldprijs van 10.000 euro, de hoofdprijs.

Er is evenwel een probleempje.  In de briefomslag zat ook de officiële bekendmaking van de genomineerde hoofdprijskandidaten van de wedstrijd.  Persoonlijk werd ik geselecteerd als kandidaat nr. 1, en dan is er ook nog Mevrouw Pover uit Gent, Oost-Vlaanderen, die geselecteerd werd als kandidaat nr. 2.

In nog grotere letters staat dat als blijkt dat ik de winnaar word van deze topwedstrijd, ze me gegarandeerd 10.000 euro zullen uitbetalen.  Ondanks het feit dat mevrouw Pover uit Gent ook een geselecteerde kandidaat is, staat er letterlijk zo bij (Mevrouw Pover moest het weten).

Eén kans op twee dus om een hoofdprijs van 10.000 euro te winnen, dat is niet min.  Maar de helft ervan, zou ook al mooi zijn.  Ik dacht bij mezelf, ik ga eens stout doen, ik ga buiten het weten van Bakker Financiële Directie proberen contact op te nemen met mevrouw Pover uit Gent, en haar een voorstel doen.   Mijn voorstel zou zijn dat wie van ons beiden de prijs ook mocht winnen, we hem zouden delen, elk de helft.  De kans op de 10.000 euro is dan wel weg, maar je hebt wel zeker 5.000 euro in handen.

In de witte gids ben ik dan het adres en telefoonnummer van mevrouw Pover uit Gent gaan opzoeken.  Daar staat onder Gent evenwel niemand met de naam Pover.  Wel één iemand die De Pover heet, maar op de papieren die ik heb, staat in grote drukletters duidelijk Mevrouw Pover, het kan dus niet die De Pover zijn.

Er zit nu niets anders op dan ongeduldig en vol hoop wachten wie van ons twee de hoofdprijs gaat winnen, Mevrouw Pover uit Gent of ik.  En je moet eerlijk zijn, heeft Mevrouw Pover nu de naam om zo’n grote prijs te winnen?  Dan verleent mijn naam zich daar toch veel beter toe, je moet er alleen nog maar de bloemen inzetten.

Jubileum

Het was me helemaal ontgaan, maar door de hete actualiteit werd ik er aan herinnerd.  Eigenlijk heb ik een jubileum te vieren, een gouden jubileum nog wel.   Alhoewel vieren hier wellicht niet zo’n goede woordkeuze is.

50 jaar geleden, op 1 september 1960, werd ik als achtjarige jongen, van het toen landelijke Termolen, gehucht van Zonhoven, in een internaat geplaatst van de Broeders van Liefde in Gentbrugge.  Een afgelegen gesloten gebouwencomplex, heden ten dage noemen ze zoiets een gevangenis.  Acht jaar heb ik er gezeten, alleen naar huis met de grote vakanties.  Acht jaar lang onder een streng regime, volledig afgesloten van het thuisfront.  Acht jaar die mijn jeugd vervroegd hebben beëindigd en me brandmerkten. Gelukkig ben ik er gespaard gebleven van pedofielpraktijken.  Andere leerlingen hadden minder geluk wanneer ze als lustobject waren uitgekozen. 

Alles moet niet worden afgekeurd.  Natuurlijk waren daar ook doorgoede broeders en leraars, mensen die hun best deden om het de leerlingen naar hun zin te maken.  Mensen aan wie ik heel goede en warme herinneringen heb.

Wat ik me nu tot de dag van vandaag evenwel nog afvraag, is waarom ze mij daar acht jaar lang hebben opgesloten.  Welke reden was daar voor?  De handicap aan mijn been, is voor mij niet voldoende

Maar al bij al, mag ik toch een jubileum meemaken..

Iedere leerling zal het op zijn manier hebben ervaren, en ik kan aannemen dat sommigen het een aangename tijd vonden op dat internaat.  Voor mij evenwel niet, het was een nachtmerrie.   Het relaas van mijn verblijf in het internaat heb ik proberen te beschrijven in een boek, met als titel nr. 267. Vooral de gevoelens die ik toen als kind had, hoe ik het persoonlijk beleefde, trachtte ik weer te geven door het vertellen van gebeurtenissen die ik er  meemaakte, droevige en plezante.