Archief

Na regen komt...
regen, en regen,
en nog eens regen...

Alledaags miraculeus

Twee cellen worden een kind

Een knop wordt een bloem

Je goed voelen door een groet

Kunnen voelen wat in een zak zit

Een ei wordt een kuiken
De zon die op de wolken schijnt

Iemand missen die er niet meer is
Een kindje dat geboren wordt

De bedwelmende geur van een bloem
Tranen van verdriet
Proeven hoe lekker er gekookt is

Een kuiken wordt een kleurige haan

De dag die na de nacht komt

Ogen die kunnen kijken

Water dat uit de lucht valt

Kunnen ruiken wat de pot schaft

Zonlicht dat de aarde verwarmt
Een baby die een volwassen mens wordt

Na het slapen weer wakker worden
De sterrenhemel bij een heldere nacht

Iemand herkennen in een menigte

Een regenboog in de lucht

Oren die kunnen horen

Geluk tonen door te lachen

Iemand hebben die van je houdt
.......
Alles zo alledaags, en toch miraculeus

What a wonderful world - Louis Armstrong -  songtekst

Rechtspraak

Gisteren werd het proces behandeld van de gasramp van Gellingen in 2004, waarbij 24 doden vielen en 132 gewonden.   Fluxys, door het Openbaar Ministerie als hoofdbeschuldigde aangeduid, werd over de ganse lijn vrijgesproken.

In het nieuws kwam een woordvoerder van het leger advocaten van Fluxys aan het woord.  Die toonde zich in naam van de groep advocaten van Fluxys die hij vertegenwoordigde zeer tevreden met de vrijspraak. 

Er werd in het nieuws ook een andere advocaat geïnterviewd.  Hij was de advocaat van een verenigde groep van slachtoffers.  Die man sprak in naam van de groep slachtoffers die hij vertegenwoordigde zijn diepe ontgoocheling uit over het vonnis.

Vrolijke Vrienden


Vrolijke vrolijke vrienden
vrolijke vrienden, dat zijn wij
Vrolijke vrolijke vrienden
vrolijke vrienden, dat zijn wij

Als wij samen gaan kamperen
naar het bos of naar de hei
Dan klinkt het wel duizend keren
vrolijke vrienden dat zijn wij

Vrolijke vrolijke vrienden
vrolijke vrienden, dat zijn wij
Vrolijke vrolijke vrienden
vrolijke vrienden, dat zijn wij

's Morgens komt de zon ons wekken
en de vogels zingen blij
Dan is 't tijd dat wij gaan trekken
door de duinen, bos of hei

Vrolijke vrolijke vrienden....

Twee of drie die koken 't eten
brengen lekk're dingen mee
Dat is iets dat wij wel weten,
wie op kamp is eet voor twee!

Vrolijke vrolijke vrienden....

En gaat stil de avond komen,
zingen, dansen wij bij 't vuur
Tot wij in ons tent gaan dromen
in het late, late uur!

Vrolijke vrolijke vrienden....

http://www.youtube.com/watch?v=qoe6C_fKEhY


Op 16 februari 2010 is Bob Davidse, Nonkel Bob, op 89-jarige leeftijd overleden.  Nonkel Bob is voor meerdere generaties kinderen een idool geweest, ook voor mij.

Het Noodlot

Misschien heeft gisteren iemand tegen zijn geliefde gezegd: "Vandaag neem ik de trein, want op de weg vind ik het te gevaarlijk met die sneeuw en ijzel."

Misschien heeft gisteren iemand uit bezorgdheid tegen zijn geliefde gezegd: "Neem vandaag de trein maar, want het is veel te gevaarlijk op de weg om met onze auto naar het werk te rijden."

Misschien heeft gisteren iemand gezegd: "Ik neem vandaag een dag verlof, 'k heb geen zin om met de trein naar het werk te gaan."

Op 15 februari 2010, een ijzig koude winterdag met pakken sneeuw, eist een treinramp in de ochtendspits te Buizingen bij Halle achttien mensenlevens.

14 februari

Een foto op het aanrecht

Waarop je breeduit lacht

Een mooi plaatsje, en terecht

Waar je altijd op ons wacht

Zo blijf je steeds in onze gedachten

En kun jij ons altijd gadeslaan

Wie weet zul je op ons wachten

Zodat we ooit samen verder gaan

Jij was ons grote zorgenkind

 Konden we je nog maar eens zien

Goed of minder goed gezind

Rust zacht, tot later lieve Valentine

5 februari 2010 was voor mij een belangrijke dag, het is de dag dat mijn boek 'NR. 267 - Mijn leven op internaat en daarna' werd uitgegeven.  Hierna vertel ik waarover mijn boek gaat.

In 1960 werd ik op achtjarige leeftijd op aanraden van de dienst Beroepsoriëntering in een internaat geplaatst ver van huis,  dit wegens een lichte handicap aan mijn rechterbeen.  In dat internaat zou ik acht jaar verblijven.  De Broeders van Liefde hadden in Gentbrugge een groot complex gebouwd, en dat moest bevolkt worden, anders was die nieuwbouw zinloos geweest.  Zo kwamen de Broeders via de dienst Beroepsoriëntering ook in het afgelegen gehucht Termolen van Zonhoven terecht (ik weet niet hoe ze het gevonden hebben in die tijd), en konden ze mijn ouders ervan overtuigen dat het internaat het beste zou zijn voor mijn toekomst.

Het internaat was een gesloten gebouw, zonder contact met buitenwereld.  Ik mocht alleen tijdens de grote vakanties naar huis komen, zodat mijn leefwereld zich vooral in het internaat afspeelde.  Als ik tijdens de vakanties terug naar huis kwam, was het voor mij telkens een aanpassen aan de leefregels thuis.  Zo kwam ik iedere keer weer van de ene in een totaal andere leefwereld terecht.

Wanneer ik aan mensen vertel dat ik mijn jeugd grotendeels in een gesloten internaat heb doorgebracht,  krijg ik dikwijls de vraag hoe het daar was.  Moeilijk om dat in een paar zinnen duidelijk te maken.  Nog moeilijker is het om aan iemand uit te leggen welke gevoelens er toen in mij omgingen wanneer ik voor lange tijd van huis weg moest gaan.  Ik heb dan dikwijls geantwoord: “Ooit schrijf ik daar nog een boek over.”  Dat was ik ook altijd van plan, maar ik wilde geen boek uitgeven zolang mijn moeder nog leefde.  Ik wilde niet dat zij geconfronteerd zou worden met bepaalde passages in het boek, die voor haar pijnlijk konden overkomen.  Tenslotte hebben mijn ouders mij naar dat internaat laten gaan met de beste bedoelingen, op voorspraak van “deskundigen.”  Twee jaar geleden is mijn moeder overleden en van toen af heb ik er echt werk van gemaakt om mijn boek te schrijven, want in mijn hoofd was ik er langer mee bezig.  Het boek is grotendeels anekdotisch en ik heb er vele foto’s in opgenomen, om de tegenstelling tussen de twee leefwerelden, thuis en het internaat, voor de lezer duidelijk te maken.  Eén beeld zegt soms meer dan duizend woorden.  Enkele foto's uit het boek, zijn ook te zien op mijn foto-album (mijn fotoalbum - zie link in kolom rechts): http://fotoalbum.seniorennet.be/teuthasp/nr_267/
In een aparte verhaallijn probeer ik duidelijk te maken welke blijvende invloed het internaat heeft gehad op mijn latere leven. 

De hoofdtitel van mijn boek is 'NR. 267.'  Dat was het nummer dat gedurende heel mijn verblijf in het internaat in al mijn kledingstukken moest worden genaaid, zodat ze herkenbaar waren.

Natuurlijk speelt mijn moeder een hoofdrol in het boek over mijn jeugd.  Toen zij enkele jaren geleden ziek werd, hield ik een dagboek bij om die emotionele periode te verwerken.  Dat dagboek bleef onaangeroerd liggen tot ik het een tijdje geleden aan een paar mensen liet lezen en die vonden, zoals ik hen suggereerde, dat dit dagboek een mooie afsluiter kon zijn voor mijn boek.  De vele facetten die tijdens de korte ziekte van mijn moeder aan bod kwamen, komen in het boek voor: het waarom van haar ziekte, het lijden, de wanhoop, gewetensvragen van de kinderen, de liefdevolle momenten, de berusting en haar overlijden.  Omdat ik het dagboek dagelijks bijhield kan het bij momenten hard overkomen, omdat het puur is geschreven, vanuit mijn gevoelens op die momenten.  Toch is er in het dagboek, net zoals in het eerste deel van mijn boek over mijn jeugdjaren, altijd een warme ondertoon aanwezig, dikwijls gespekt met een dosis humor.  Als eerbetuiging aan mijn moeder heb ik het dagboek aan mijn boek toegevoegd.

Mijn boek ‘NR. 267 - Mijn leven op internaat en daarna’ wordt ruim geïllustreerd met foto’s en authentieke documenten en telt 120 pagina’s.

Het boek is uitgegeven door uitgever Bola Editions uit Gent, en is te koop in de boekwinkels voor de prijs van 17,95 euro (ISBN-nummer: 9789490243074). 

Tot eind april is het boek te bestellen zonder verzendingskosten, door overschrijving van 17,95 euro op rekeningnummer 979-5932740-31 van Bola Editions, met vermelding van "NR. 267."  Vanaf 1 mei 2010 rekent de uitgever 2,5 euro verzendingskosten aan. 

Info: www.bola-editions.be

           info@bola-editions.be

         www.stefaanvanlaere.be

Voetbalsupporters

Er zijn twee soorten fanatieke voetbalsupporters.  Zij die blind zijn voor de fouten van hun eigen ploeg en zij die die fouten niet willen zien.

Met dank aan

Als iemand mij eens kon uitleggen waarom op overlijdensberichten altijd alleen maar staat: “Met dank aan haar/zijn huisdokter.”

En nooit, bijvoorbeeld: “Met dank aan haar/zijn bakker, slager, tuinier, kapper of bankier...."

We werken allemaal toch maar voor onze boterham    .