Archief

Niet zwichten

Officieel heeft de winter al bijna een maand afgedaan, maar hij blijft zijn tentakels uitsteken.  Hij blijft zijn koude adem strak blazen uit het gure noorden of oosten, de lente krijgt geen kans.  De krokussen en narcissen zijn al bijna uitgebloeid, het is tijd voor de fruitbloesems, maar die houden zich gedeisd zolang ’s nachts de vriezer open blijft.  De zon klimt nochtans alsmaar hoger aan de hemel, de lente staat klaar om de macht te grijpen, maar voorlopig wil de winter nog niet definitief zwichten.

Vlamingen en Franstaligen blijven in elkaars haren zitten over BHV.  De standpunten van beide partijen zijn duidelijk. 

De Vlamingen dulden geen uitbreiding van Brussel, geen versoepeling van de faciliteiten, alle bevoegdheden voor scholen en cultuur in de Rand en geen benoeming van de drie ballorige burgemeesters. 

De Waalse eisen zijn even duidelijk: uitbreiding van Brussel, versoepeling van de faciliteiten, meer bevoegdheden voor scholen en cultuur in de Rand en benoeming van de drie onwillige burgemeesters. 

Geen van beide partijen wil zwichten voor de ander, ze staan lijnrecht tegenover elkaar in dit symbooldossier.  Zo kan en mag er geen verliezer zijn, maar ook geen winnaar.

Deze morgen keek ik vanuit het slaapkamerraam naar onze vijver.  Daar zag ik de reiger aan de rand staan met een grote dikke goudvis in zijn bek.  Hij probeerde de vis in te slikken, maar het lukte hem  niet.  Telkens weer schepte hij de vis op van op de oever, sloeg zijn kop achterover, maar hij kreeg de vis niet door zijn keel en liet hem dan terug vallen.  Toen hij bemerkte dat het gordijn waarachter ik stond wat bewoog, vloog hij op met de goudvis in zijn bek, weg naar een rustiger plaatsje om zijn vangst te verorberen.  Met pijn in het hart zag ik hem wegvliegen met één van de mooiste en grootste vissen uit de vijver. 

Van alles heb ik al geprobeerd om die vissendief weg te houden van onze waterpartij, maar hij komt telkens terug.  Draad gespannen onder stroom, een kippengaas rondom de vijver, blinkende metalen dozen ter afschrikking, niets helpt.  Telkens komt hij terug en overwint hij de hindernissen.  Hij zwicht niet voor mijn strategieën.

Jos Ghysen bank

Het doet een mens deugd om na die lange grijze gure winter eindelijk terug wat zon te zien en te voelen.  Ik profiteerde ervan om op één van die eerste lentemiddagen een fikse wandeling door de binnenstad van Hasselt te maken.  Dan voel je dat de spieren nog niet op temperatuur zijn.  Daarom tussendoor wat gaan uitrusten op één van de vele banken in de stad, toevallig de Jos Ghysen bank, die op het klein gezellig Kadetjesplein staat.  Kwam het doordat ik te lang was blijven zitten op die bank of was het mijn conditie, dat laat ik in het midden, maar toen ik van Jos zijn bank opstond, voelde ik mij zo stijf als een plank. 

Och, het zal wel aan mezelf hebben gelegen …

Door ekalar 

Ik heb enes egrnes gzeleen dat als de eretse en de latatse lteter van een worod geod op hun palats saatn, aells  pcerfet lesbaear bfjilt.  Het zou me tcoh ten ztersee venerodwern als die sltelnig jsuit is.  Ereijlk gzeged, ik goleof er netis van.

Als ze al lachend in je gezicht zeggen dat je oud, stijf, of lelijk wordt, dan valt het gewoonlijk nogal mee.   Maar als ze het achter je rug beginnen te vertellen...

Nu de pc's de huiskamers hebben veroverd,
kunnen we ook zeggen:

Elk huisje...
heeft zijn muisje

Natte dweil

Als ik bij Google de zoekopdracht “natte dweil” ingeef, komt als eerste zoekresultaat iets uit de bus over Herman Van Rompuy.  Dat komt omdat de euroscepticus Nigel Farage de eerste Europese president onlangs omschreef als “iemand met het charisma van een natte dweil, en het uiterlijk van een lagere bankbediende.”  Een uitspraak die heel wat deining veroorzaakte in politieke en andere middens.  Velen noemden het een zware belediging voor de President Nr. 1 van Europa.

Toch is het interessant en nuttig even stil te blijven staan bij de uitspraken van Nigel Farage, om te achterhalen wat hij precies  bedoelde, want de man krijgt daartoe zelfs de kans niet meer door al de heisa.

Een natte dweil,  vakbekwame poetsvrouwen zullen het niet tegenspreken, is een onmisbaar toebehoren om grondig te kuisen.   Het feit dat Farage Van Rompuy een natte dweil noemt, is eigenlijk een compliment.  Hij wil hier eigenlijk symbolisch mee zeggen dat hij verwacht dat Van Rompuy grote schoonmaak gaat houden in dat Europees luxewereldje, waar veel te veel en te zwaar betaalde nutteloze raadsleden zetelen (of canaperen ) in hun Gebouw Van Babel.  Voor hetzelfde geld had hij Van Rompuy ook een droge dweil kunnen noemen, daar kun je nu eens niets mee aanvangen, of een stofvod of een vuilblik, wat heel wat minder uitstraling zou opleveren.  Neen, hij koos bewust voor een accurater gerief, de natte dweil.

En de tweede omschrijving: “het uiterlijk van een lagere bankbediende”, was natuurlijk ook positief bedoeld.  Waarom al dat kabaal?  Wat is er in godsnaam mis met een lagere bankbediende, vraag ik me af.  Waarom begint iedereen te steigeren met deze vergelijking?  Niemand schijnt het compliment van Nigel Farage te begrijpen.  Hij had Van Rompuy evengoed kunnen vergelijken met een zeer hoge banktopman, die miljoenenbonussen opstrijkt om te gokken op de beurs met het spaargeld van Kleine Jan, waarbij soms het volledige kapitaal wordt opgegokt.   Niet toevallig sprak Nigel specifiek over een lagere bankbediende die dat niet doet, maar wel een respectabele bediende is, die zware verantwoordelijkheden draagt en bekend staat voor secuur werk.  Niet te begrijpen dat mensen dit een belediging kunnen vinden.

Verder noemde Nigel Farage België een onbestaand land.  Hier wil ik echt niet verder op ingaan.

Haiku

Ach oude emmer
Een dweil slingert er in
Vuil op het water

Pech

Als het stormt en er valt een boom op je auto, dan is dat pech hebben
Als je op dat moment in die auto zat, is dat meer pech hebben
Als je daarbij gewond geraakte, is dat nog meer pech hebben
Als je dat later gezond en wel kunt navertellen,
... dan heb je heel veel geluk gehad