Archief

Eén eurocent

“Dat komt allemaal door die euro,” is een zin die ik meer en meer te horen krijg de laatste tijd. De prijzen lijken wel op hol te slaan. Gelukkig zijn er nog uitzonderingen, zijn er nog rechtschapen zielen die het goed met ons voorhebben. Dat gevoel had ik toch toen ik deze week de infobrochure van Aldi onder ogen kreeg. Aldi heeft haar prijzen echt op het scherp van de snee vastgelegd. Die mensen moeten daar wel dagenlang over gecijferd hebben om dat klaar te krijgen, en er zelf nog winst uit te halen.

Zo staat er op bladzijde één van de infobrochure bijvoorbeeld een aanbieding voor een grasmachine: prijs 89,99 euro per stuk. Aldi had evengoed 90 euro kunnen vragen, geen mens die er om zou gemaald hebben. Neen wat deed Aldi, geen 90 euro, maar een supersterke niet te evenaren prijs van 89,99 euro. Wie doet beter? 

En denk niet dat het daarbij stopte. Wat vindt u hiervan:
- Italiaanse antipasti, 150 gram voor 1,99 euro;
- een pizzabakplaat diameter 32 cm voor 4,99 euro;
- Toscaanse olijfolie, 500 ml voor 6,99 euro;
- een pastakookpot voor 24,99 euro;
- citroenlikeur limoncello, 70 cl, voor 9,99 euro;
- een douchekop met led voor 19,99 euro;
- een elektrische kindertandenborstel voor 9,99 euro;
- een luxueuze relaxzetel met kussen voor 59,99 euro;
- een ledstraler met zonnepaneel en bewegingsmelder voor 29,99 euro;
- een dakvenstergordijn voor 39,99 euro;
- een poloshirt voor dames voor 6,99 euro.
- lederen zomermoccasins voor dames voor 24,99 euro.

Zo zou ik nog drie bladzijden lang kunnen doorgaan met opnoemen. Tel al die eurocentjes eens samen die Aldi ons cadeau geeft, en je komt aan een aanzienlijk bedrag.  Aldi heeft werkelijk haar uiterste best gedaan om haar prijzen voor ons zo laag mogelijk en betaalbaar te houden.

Want geef toe, één eurocent: een wereld van verschil.

Opslag

Ik ben kwaad, ontgoocheld en voel me bedrogen.

Wat is er aan de hand, zult u zich afvragen. Kijk, ik ben altijd bereid mee te helpen wanneer iemand in nood is en hulp vraagt. Enkele maanden geleden kreeg ik zo een noodkreet van de grote baas van Telenet via een e-mail, waarin hij me liet weten genoodzaakt te zijn de prijzen van een basis internetverbinding, de huur van een digicorder en digitale tv op te slaan, om de stijgende kosten van zijn bedrijf te compenseren. Tja, denk je dan, alles wordt duurder, ook Telenet zal te lijden hebben onder de crisis.

Maar wat hoorde ik deze week in de nieuwsberichten? Telenet gaat de mobiele operator Base overnemen voor 1,325 miljard euro. Alsjeblieft! Datzelfde Telenet dat enkele maanden bij mij kwam klagen dat het niet meer rondkwam, dat het zijn prijzen moest verhogen om niet in de problemen te komen, gaat vandaag een monsterkoop doen op de markt.

Je zou dat kunnen vergelijken met een bedelaar die in versleten kleding op de stoep zit in een drukke winkelstraat, met een kommetje voor hem, om wat geld in te gooien. Wie heeft in zo’n situaties al niet zijn hart laten spreken? Als diezelfde bedelaar een tijdje later in je straat komt langsrijden met een dikke Mercedez, laatste en duurste model, en vriendelijk met zijn hand naar je wuift, dan gaat er toch iets breken vanbinnen.

Wel, nu is het zover. Eerst komen zeggen dat de prijzen omhoog moeten wegens gestegen kosten, en dan de grootste koop van het jaar afsluiten, is dat niet provoceren? Komt daar gisteren nog het bericht bovenop dat de CEO van Telenet, John Porter, vorig jaar 1,1 miljoen euro verdiende. Porter kon daarnaast ook nog rekenen op 108.232 euro aan voordelen in natura, een habbekrats. Hoeveel kan een mens verdragen? Ze zijn het van alle kanten aan het uittesten.

Binnenkort weer een mailtje van Telenet in onze mailbox, wedden?

Nieuws

Deze morgen was drie vierde van de voorpagina van mijn krant gevuld met een grote foto van feestvierende supporters, met daarboven de vette titel: “STVV Kampioen – Na drie jaren terug in eerste klasse.”

Onderaan de voorpagina, gewrongen tussen drie andere artikeltjes, een kleine foto met het opschrift: “Schip met 700 vluchtelingen gezonken.”

Toegegeven, het is voor journalisten niet altijd gemakkelijk om hoofdpunten van faits divers te onderscheiden. Wat ook waar is: zinkende boten met vluchtelingen worden stilaan dagelijks nieuws. Dat zorgt voor gewenning. Vorige week, nog voor de grote ramp van zaterdagmorgen, verdronken naar schatting 1.000 bootvluchtelingen op zee, toen hun vaartuigen kapseisden en zonken. Het kunnen er ook veel meer geweest zijn dan 1.000, want niemand houdt officieel tellingen bij van het aantal passagiers. Alles verloopt in een duistere sfeer, met in de hoofdrollen mensensmokkelaars, die duizenden euro per persoon vragen om mee te mogen varen in de gammele vaartuigen, om de gevaarlijke overtocht op de oceaan te wagen. Meestal zonder eten of drinken aan boord, in volle zon, in weer en wind. De laatste berichten spreken van meer dan 900 slachtoffers in de scheepsramp zaterdag voor de kust van Libië. Veel vluchtelingen zaten opgesloten in het laadruim. De mensensmokkelaars zouden de deuren van de laadruimtes op slot hebben gedaan, zodat die mensen er niet meer uit konden, het dek was immers al meer dan volgeladen. Volgens één van de weinige overlevenden waren er minstens 950 mensen aan boord, waaronder veertig tot vijftig kinderen en ongeveer tweehonderd vrouwen. Het is de grootste scheepsramp uit de geschiedenis van de Middellandse Zee.

Evenwel, wat we van het weekend van zaterdag 18 en zondag 19 april 2015 vooral moeten onthouden, is dat Sint Truiden voetbalkampioen werd van tweede klasse en promoveert naar eerste.

Himalayazout

Op zoek naar gezondheidstips, kwam ik de laatste tijd op internet regelmatig berichten tegen over Himalayazout.   Dit zout zou bijzonder mineraalrijk, en de zuiverste vorm van zout zijn, gezonder dan ons dagelijkse tafel- en keukenzout, die bewerkte zoutvormen zijn, werd geschreven. Himalayazout stamt nog uit de oertijden, toen de streken van het Himalayagebergte nog onder zeeën lagen en de continenten nog tegen elkaar moesten opbotsen, en daardoor bergen zouden omhoog stuwen. Het roze zout dat te koop wordt aangeboden zou ongejodeerd, ongeraffineerd en zonder toevoegingen zijn, oerzout in de puurste vorm dus, en gezond omdat het talrijke levensnoodzakelijke mineralen zou bevatten. Volgens de meeste bronnen zou het Himalayazout ongeveer 250 miljoen jaar oud zijn, op de aardetijdschaal zaten we toen in het Jura tijdperk.

In de plaatselijke biowinkel gingen we op zoek naar dit heilzaam zout. Al gauw vonden we daar inderdaad het roze Himalayazout, en nog wel met keuze uit twee verschillende merken. Op de verpakking van het ene zout lazen we dat het afkomstig was van zeeën die meer dan 250 miljoen jaar geleden waren opgedroogd.   Het tweede soort Himalayazout was verpakt in een charmant ogend doosje, waarop te lezen stond dat het zout meer dan 200 miljoen jaar oud was.

Bij zoiets gaat er bij mij altijd een alarmbelletje rinkelen: tweemaal het roze Himalayazout, het ene 250 miljoen, het andere 200 miljoen jaar oud. Natuurlijk besef ik ook dat een afwijking van enkele procenten op een tijdschaal van miljoenen jaren niet te vermijden is, maar 50 miljoen jaar verschil voor hetzelfde, dat vond ik toch straf. Wie heeft dat ooit uitgerekend, en wie maakte ooit die grote rekenfout?

Welk zout zou dan het beste zijn van de twee, vroegen we ons af. Uiteindelijk kozen we dan maar voor het zout van 200 miljoen jaar oud, waarschijnlijk dat de aanlokkelijke verpakking ervan mee onze keuze bepaalde.

Thuis gekomen ontdekte ik pas dat er ook op dat miljoenen jaren oude Himalayazout een uiterste houdbaarheidsdatum was bepaald. Op de onderkant van het doosje stond immers geschreven: best before 09/2019. Nog vier jaar goed dus. Een geluk dat ik dat zout van 250 miljoen jaar oud niet heb gekocht, dacht ik direct.

Schepje steenkool

Soms kunnen eenvoudige, logisch lijkende dingen, haast onmogelijk te zijn. En het zijn niet alleen de openbare administraties die zich bezondigen aan onbegrijpelijke, tergende regeltjes, ook privéfirma’s kunnen aan de ziekte lijden. Ter illustratie volgend verhaaltje, echt gebeurd vorige week, en niet op 1 april (al zou ik het op die dag wel begrepen hebben, als grap dan).

Wij hebben een inbouwcassette op hout. Altijd gezellig die spelende vlammen, en de gezellige warmte die het toestel uitstraalt. Omdat goed en droog brandhout door de crisis zeldzaam en haast onbetaalbaar wordt, stelde ik aan mijn vrouw voor om eens te proberen of we ook steenkool konden stoken in de cassette, samen met hout dan.

Zo gezegd, zo gedaan. Bij de steenkoolhandelaar lagen enorme hopen los gestockeerde steenkolen, gescheiden door gemetselde muren, in allerlei kwaliteiten en maten. Na alles wat bekeken te hebben, besloot ik om antraciet 20/30 te kopen. Daar lag de grootste losse hoop van, zodat het volgens mij duidelijk was dat die soort veel werd aangekocht. Omdat ik niet zeker was, of wij dat ook effectief konden stoken in onze cassette, had ik een zakje ter grootte van een broodzak meegenomen, om eerst een kleine hoeveelheid uit te proberen. Toch geen enkel probleem, dacht ik, toen nog.

Tot ik de vraag stelde aan de vrouw, die me kwam verder helpen. Ik vroeg haar of het mogelijk was om het zakje te vullen met antraciet 20/30, om deze steenkolen eerst eens uit te proberen.
“Gaat niet,” zei ze kortaf, “wij verkopen die alleen in zakken van 25 kg.”
Verrast door haar antwoord, legde ik haar uit dat het mijn bedoeling was om eerst een kleine hoeveelheid aan te kopen om te proberen of wij die antraciet konden stoken in onze cassette, en als dat lukte, een grotere hoeveelheid ervan te kopen.
Evenwel, ze bleef halsstarrig bij haar standpunt: alleen te koop in voorverpakte, gesloten plastieken zakken van 25 kg.
Daar stonden we dan samen voor een grote hoop los gestorte antraciet 20/30, waar ik slechts een broodzakje groot van wilde kopen en wat, onbegrijpelijk voor mij toch, onmogelijk bleek.
“Zo kan iedereen afkomen,” zei ze, “straks staat hier iemand voor twee kilo, dan iemand voor 5 kilo. Daar kunnen we niet mee beginnen.”
“Ja maar, het is de bedoeling dat ik betaal voor het zakje steenkool, ge zegt maar wat ge er voor moet hebben,” probeerde ik.
Zonder resultaat. Ze schudde met haar hoofd en bleef bij haar standpunt: alleen te koop in zakken van 25 kg.
“En als die dan niet goed branden in onze cassette, dan zit ik daar met een grote zak, waar ik niets mee kan doen, mag ik die dan terugbrengen?” vroeg ik.
“Wij nemen geen koopwaren terug, en zeker geen zakken waar iets uit is, aan wie zou ik die dan nog wel kwijt kunnen?” zei ze.
Nu was het tijd voor de grote middelen, vond ik.
“Madam,” zei ik haar kalm, “uw firma komt thuis wel twee keer per jaar stookolie leveren, dan kunt ge nu toch wel wat klantvriendelijker zijn tegen mij.”
Ik zag haar twijfelen, even maar. Maar het kon nog niet, dat kleine zakje.
“Kijk,” zei ik, “ik vul dit zakje met wat van deze antraciet van deze grote hoop, en gij zegt maar hoeveel het kost, kan mij niet schelen, die prijs.”
Dit leek een sterker argument, of was het mijn koppig volhouden, want na enige aarzeling, stemde ze dan toch toe.
Ik vroeg haar of ze dan geen schopje had, om mijn klein zakje mee te vullen.
Enigszins gefrustreerd liep ze naar een overdekte stalling, en kwam terug met een koolschop van bijna een meter breed.
Het lukte me toch om het zakje er half mee te vullen, zonder mijn handen vuil te maken.
Toen ik haar vroeg hoeveel ik ervoor moest betalen, zei ze na enig overwegen: “Geef me een halve euro.”

Zoveel heibel voor een halve euro! En ja, ’s anderendaags ben ik een zak van 25 kg gaan kopen, tegen de gebruikelijke prijs, en zonder probleem.

Gesloten deur

150 mensenlevens waar abrupt een einde aan kwam toen een vliegtuig te pletter vloog tegen de steile hellingen van een kale koude bergflank, dat was het gevolg van de fatale combinatie van een gesloten niet te openen cockpitdeur, en een zieke geest. Er wordt nagedacht hoe zo’n fataliteit in de toekomst kan worden vermeden. Vliegtuigmaatschappijen wereldwijd nemen alvast voorzorgsmaatregelen. Evenwel, niemand kan uitsluiten dat dit drama zich ooit in een of andere vorm zal herhalen.

Een nieuwe dimensie werd hiermee toegevoegd aan reizen per vliegtuig. Dat machines konden falen, was een risico dat iedereen moest nemen om een vliegreis te maken. Dat piloten passagiers moedwillig de dood kunnen meesleuren, is nieuw. En angstaanjagend.

Dinsdag 24 maart 2015, iets voor elf uur in de voormiddag, verdween vlucht 4U 9525 van Germanwings van de radar, zo'n drie kwartier na het opstijgen. Het vliegtuig, een Airbus A320, was op weg van Barcelona naar Düsseldorf en stortte neer in het zuiden van Frankrijk, in een bergachtig moeilijk toegankelijk gebied. In het toestel zaten 144 passagiers en zes bemanningsleden. Niemand overleefde de ramp.

Bedden en kamers

De voorbije week was er in de media heel wat aandacht over een dreigend tekort aan rusthuisbedden. Door de crisis is er minder geld om de bouw van rusthuizen te financieren. Er zullen in de nabije toekomst evenwel veel meer rusthuisbedden nodig zijn, omdat de generatie babyboomers massaal oud wordt en een onderkomen zal zoeken.

Wat ik me bij de hele discussie in de media vooral afvroeg, is het volgende. Wanneer het gaat over rusthuizen, spreekt men steevast over het aantal bedden, om de grootte van een rusthuis te bepalen. Als het gaat over de capaciteit van hotels daarentegen, heeft men het steeds over het aantal kamers.

Bedden en kamers, wat wil men ermee zeggen? Dat is toch iets om diep over na te denken.

Lentetaferelen

Vogels hebben het druk
bouwen hun nestjes van geluk
Verdorde hortensia’s bleken in de zon
werpen een schaduw op het gazon
Een koppel eenden op de beek
ze begeven zich naar de kreek
Het jonge hondje daagt keffend uit
de oude blijft liggen languit
De kippen in de wei
liggen te zonnen zij aan zij
Dit alles wordt mij voorgedragen
op een van de eerste warme lentedagen

De oude

Gisterenavond maakte veldrijder Sven Nys tijdens een wedstrijd te Waregem een zware val met zijn fiets, toen hij in volle snelheid in botsing kwam met een onvoorzichtige toeschouwer die onverwacht het parcours overstak. De fiets van Nys was in twee stukken gebroken, en hijzelf was een tijdje groggy.

Nog dezelfde avond tweette Sven: “Ppppppfffff zo had ik me de laatste wedstrijd niet voorgesteld. Alles doet pijn! Frontale botsing! Even K.O.”

Niet verwonderlijk dat zijn trouwe supporters ongerust waren na dit bericht. Deze morgen plaatste Sven dan weer volgende boodschap op Twitter: “Ok, ben uit mijn bed! Dat duurde net iets langer. Ik kan iedereen geruststellen! Binnen een paar dagen ben ik weer de oude!”

Vraag is of zijn supporters na deze mededeling echt gerustgesteld moeten zijn of niet.  Er zijn er nu al veel die beweren dat de 38-jarige Sven Nys te oud geworden is voor topsport, en niet meer is opgewassen tegen de aanstormende jonge garde.

En dan komt hij nog eens zeggen dat hij straks weer de oude is. Dat noemen ze verwarring zaaien!  Maar als men wat verder doordenkt, goed gezien van Sven. Hij zal altijd gelijk krijgen, hoe het ook uitdraait. Blijven zijn prestaties ondermaats, dan is hij een oude, wordt hij nog één seizoen de kampioen van vroeger, dan is hij weer de oude.

Wandeldag

Heel de dag liepen wandelaars door onze straat
Al bij het ochtendgloren zagen we de eerste stappers
En dat ging onverstoord door tot ’s avonds laat
Men moest gaan van punt A naar eindpunt B
Dat deed men ook, gehoorzaam en gedwee

Iets na de middag zagen we een vreemd figuur
Die ging niet zoals het hoorde van A naar B
Maar wandelde andersom, alsof was hij tureluurs
Als hij voorbij was keken de anderen hem na
Een rare snuiter, dat vonden ze van hem ja

Evenwel, die zonderling had het goed bekeken
Tegenstroom zag hij de dingen van een andere kant
Was hij de enige die van zich liet spreken
Niemand anders als hij zag zoveel blije gezichten
Die hem passeerden en een groet tot hem richtten

Aan het eindpunt gekomen, waar het voor de anderen begon
Vroeg een plagerige vrouw hem hoe zijn dag was geweest
Of hij zich niet eenzaam had gevoeld, tegendraads het peloton
Neen, antwoordde hij, dit is mijn normale manier van doen
En hij ging naar haar toe en gaf haar een speelse zoen