1978 – Zaterdag 2 december : Sint Niklaasbal

            van KWB Leest in de parochiezaal Kouter Leest.

            Orkest : The Nightstars. Inkom : 60 fr. Deuren : 20 uur met uitdeling van

            versnaperingen door Sint Niklaas himself.

1978 – Zondag 3 december : Grote “Ontdek de Ster” wedstrijd

            van K.L.J. Leest in ons Parochiehuis. Begin : 19 uur.

            Winnaar van deze eerste editie van de KLJ werd Raoul Lebeer voor

            Sonja Cornelis.

            Als gastoptreden had de KLJ de plaatselijke groep “De Keten” uitgenodigd.

            In de jury zetelden : Jan Van den heuvel (foto), Hilda Silverans, Guido Hellemans

            en Ward Van Doren (BRT).

1978 – 3 december : Kampioenendag van het Zesverbond

            1978 was geen al te best duivenseizoen. Veel Noord-Westenwind met lage

            temperaturen. Vele jonge duiven gingen verloren.

            Op de kampioenendag, met uiteraard de viering van de kampioenen, waren de

            beste duiven van het zesverbond te bezichtigen.

            Locatie : Zaal St.-Cecilia bij Mille Van Steen.

            Quievrain:

            1. Algemeen Kampioen : Vloeberghen Eugeen (foto)

            2. Algemeen Kampioen : De Smedt Jan

            3. Algemeen Kampioen : Verschuren Frans

            Noyon :

            1. Algemeen Kampioen : Simons Frans

            2. Algemeen Kampioen : Van Steen Danny

            3. Algemeen Kampioen : Vloeberghen Eugeen

            In de snelle vlucht waren dat :

            Quievrain Oude : Teughels A.

            Quievrain Jaarse : Theo De Prins en Albert De Prins

            Quievrain Jonge : Verbeeck Frans.

            (DB)

1978 – Zondag 24 december : Kerstfeest Chiro.

1978 – Zondag 31 december : “…geen Chiro vandaag, maar wel zullen wij dan met de

             groteren, naar traditie, een bezoekje brengen aan enkele oudere mensen die de

             komende Feestdagen niet zo uitbundig kunnen vieren als wij.”  

             (Chiro-verlag DB, december 1978)

1978 – Dat jaar verscheen in ‘De Band’ naar aanleiding van het ‘Jaar van het Dorp’ :

Hulde aan een overledene ? Wonen en beplanting.

“Een dorp is niet een verzameling stenen en huizen. Een dorp heeft een hart. Want er wonen mensen. Er leven mensen. Met een hart. Mensen die vreugde ervaren en blijheid, pijn of verdriet. Die zich alleen voelen of opgenomen in een kleine gemeenschap. Een dorp moet zijn als een huis. Het moet in zekere mate geborgenheid bieden, de blijde rust van ‘thuis’ te zijn, bij mensen die we kennen, bij vrienden. Een dorp met een hart, dat moeten we van ons dorp maken, elk voor zich. Samen met de anderen.

Velen zijn wellicht de mening toegedaan, dat wij met dit ‘Jaar van het Dorp’, zowat op de romantische en folkloristische toer zijn gegaan, dorpsfeesten-wandelingen-foto-opstel-wedstrijden enz.

Inderdaad als het enkel bij deze lovenswaardige initiatieven zou blijven, hebben we denkelijk niet de hoofdvogel  afgeschoten. Jaar van het dorp is meer dan dat, of zou meer moeten betekenen. Trouwens in één jaar kan men zo maar niet aan dorpsherstel en dorpsbehoud doen. Dit groeiproces duurt zelfs meerdere jaren en dit gespreid over verschillende terreinen, o.a. landbouw en platteland, ruimtelijke ordening, dorps- en gemeenschapsleven, nodige voorzieningen. Wellicht zijn dit voor de gewone mens uit de straat allemaal mooie woorden, en men stelt daarbij de vraag wat kan een enkeling daaraan nu doen of veranderen ? Nochtans ons leefpatroon maken we voor een groot stuk zelf, denken we maar aan beplanting en inplanting woonhuis, al is het maar via het dorpsleven dat je uw steentje bijdraagt !

Een huis inplanten vergt meer dan een voorafgemaakt plan en een grond, groot genoeg om dat plan uit te werken. Om tot een eenheid en een harmonie te kunnen groeien met de omgeving, om als plant te kunnen gedijen moet het bouwsel eerst en vooral in een grond terechtkomen die daar geschikt voor is. Niet alle planten schieten wortel in alle grond. Niet alle vormen en grootten van huizen passen op alle bouwgronden of gronden.

Wat zien wij !! Ook in Leest :

-landhuizen, om gezien te worden – om het prestige,

-gebruik van sterk opzichtige bouwstenen

-uitrukken van bestaande beplanting

-hoog in het landschap verheven spookvilla’s op een schoteltje te pronk

-geen streekeigen beplanting maar sierbomen en stijve coniferen

-oprichten van draadversperringen en betonnen muren

-sluikstortingen, enz.

Hieraan kunnen we zelf een en ander veranderen, al is het maar met de beplanting.

Wanneer het groen op zijn imgeving ingesteld is en de bewoners aanspreekt zal het gebruikt en gewaardeerd worden.

Tussen de ontspanning van de huidige plattelandbewoners die het verenigingsleven en gezelligheid zoekt en de stedeling die vrij buiten in de natuur wil dwalen is er een groot verschil, wat beplanting betreft.

Nu het terug planttijd is voor bomen en struiken, is het zeker belangrijk te weten dat men dient rekening te houden met :

-grondsoort of grondwaterstand

-soort planten – groeihoogte – vorm

-klimaat

-licht

-wettelijke bepalingen inzake afstand.
Hierbij dient aangestipt te worden dat coniferen minder en minder worden aangewend omdat deze een te strenge pyramidevorm en een te stugge bebladering hebben. Ook behoren zij niet, voor wat hun karakter en levenseisen betreft – en gebondenheid aan zandige bodem- thuis in onze streek. Verder staan zij niet in harmonie met de voorkomende loofhoutgewassen, wat niet wil zeggen dat bepaalde soorten niet mogen worden gebruikt.

Meer en meer worden dus streekeigen planten gebruikt, die in ons landschap passen, o.a. beuk, eik, berk, wilg, verder in mindere mate kastanje, linde, esdoorn, hulst.

Verder dient men te streven naar zo weinig mogelijk contrasten tussen huis – tuin en omgeving. Alles moet als het ware zachtjes overlopen in elkaar.

Wil je dat met eigen ogen eens bekijken, ga dan eens naar Bokrijk waar wat beplanting betreft men een en ander kan opsteken. Wat struikvorm betreft vindt men daar vooral :

Beukehaag, vlier, ligustrum, rozen, hortensia, aralia, enz. De moeite om het eens van naderbij te bekijken.

Zo, dit was het dan, dat stukske ‘Jaar van het Dorp’ dat we zelf mee kunnen maken, en denk er aan, hou van je dorp, maak er geen stad van. Woon je in de stad, maak dan van je straat – wijk – building, een dorp in de stad.

    L.J.”   

Foto’s :

-Jan Van den Heuvel op deze foto als oefenmeester van SK Rapid Leest.

-Een jonge Eugeen Vloeberghen.

07-11-2012 om 15:08 geschreven door Marcel Van Hoof

1978 – december-nummer De Band : Leest Geweest – Het boek is er eindelijk.

“Slechts enkele exemplaren zijn nog beschikbaar. Ze kunnen aangekocht worden aan de prijs van 500 frank, bij de volgende personen : Frans Apers, Stefaan De Laet, Jan De Prins, Kamiel De Wit, Alfons Hellemans, Constant Huysmans, Antoon Lauwens, Frans Lornoy, Flor Meyers, Remi Spoelders, Louis Van Roey, Alfons Verbruggen, Jeroom Verbruggen en Georges Herregods.

Wacht niet, want een herdruk wordt niet voorzien !”

In de loop van het jaar had Georges Herregods de lezers van De Band op de hoogte gehouden van de vorderingen :

“De werkzaamheden vorderen traag maar zeker. We willen dit boek laten uitgroeien tot een rijke schat aan informatie  over Leest en zijn mensen in vroegere jaren. Het wordt een lees- en kijkboek, een groot familiealbum van ons dorp. Aan de hand van een 150-tal vergeelde foto’s worden wij binnengeleid in het Leest van gisteren : geen zware kost maar mensentaal, doorspect van anekdotes, volksgedichten en karikatuurtjes.

Elke dinsdagavond van acht tot tien in de pastorij, toetsen enkele ouderen onder ons hun herinneringen aan elkaar. 75  foto’s werden tot nog toe ‘onder de loupe’ genomen.

Wie meent iets te kunnen bijbrengen  is er graag welkom. Ook oude familiefoto’s (van voor 1920) worden gretig aanvaard. Ze worden ongeschonden terugbezorgd.

Wie bezit bijvoorbeeld nog doodsprentjes van Leestenaars van voor 1900 ? Laat die niet liggen in uw schuif !

Misschien draagt dit boek zijn steentje bij om onze Leestenaars bewust te maken van hun eigenheid en van het ‘natuurreservaat’ waarin ze thans nog leven. Dat er waarden zijn die niet vergaan : stilte, rust, vriendschap, zuivere lucht en dat de mens centraal zou blijven in ons milieu. Dat we vechten zouden om het beetje lucht, het beetje grond en het beetje groen dat we goddank nog hebben. Dat we ons patromonium zouden verdedigen mt klem tegen de bulldozers van de verstedelijking.

Fusie moet niet noodzakelijk betekenen dat België één stad wordt.”

                         “Leest geweest” in woord en beeld

“Geen dorp waar wij in onze jeugdjaren meer horen over spreken hebben dan over Leest. De jaarlijkse begankenis hebben wij meegedaan toen wij nog zeer klein waren. Hoe dikwijls zouden wij nadien te voet naar Leest zijn gegaan, langs het Hombeeks veld voorbij het beruchte boske naast de spoorbaan.

Wij hebben nooit een mooier panorama bewonderd dan Leest en omgeving, toen wij er hoog in de perenbomen zaten tijdens de vacantie. En in de meidagen van 1940 trokken wij door Leest naar Willebroek, als laatste compagnie van het laatste regiment dat van het Albertkanaal kwam.

Thuis hoorden wij meer over Leest vertellen dan over onze eigen stad : de namen en bijnamen van het dorp kenden wij met tientallen ; de strijd van de Blekken en de Sussen hebben wij in geuren en kleuren horen uiteenzetten ; wij hebben zelf de spoedgenezing met de wonderzalf van juffrouw Hellemans kunnen vaststellen ; de paardenremedie van pastoor Beuckeleers tegen griep ‘goed aangeduffeld maar buiten’ passen wij nog zelf toe en de strenge, maar zo goede blik van onderpastoor Cleeren zullen wij nooit vergeten.

Wij hebben aan dit alles teruggedacht toen wij in het prachtige boek ‘Leest geweest’ aan ’t kijken waren en al die vertrouwde namen en gezichten terugzagen.

‘Leest geweest’ is een keurig verzorgd boek van bijna 350 blz. met tientallen foto’s en bijbehorende uitleg, waarin gans de geschiedenis van Leest in woord en beeld wordt verteld.

Formaat 21 op 28, glanzend papier. De inhoud loopt over zeven hoofdstukken die elke een bepaald facet belichten.

‘Leest geweest’ is een boek zonder pretentie. Het werd in mekaar gestoken door onze mensen, voor onze mensen. Het werd daarom geschreven in gewone mensentaal.

Georges Herregods en zijn redactieploeg verantwoorden het verder : “de fusie van 1 januari 1977 heeft officieel een eindpunt gezet achter iets wat zich in feite reeds voltrokken had. Het ‘Jaar van het Dorp’ zorgde voor de bloemen bij deze begrafenis.”

De toon van het boek stemt echter geenszins droevig.

Burgemeester Vanroy van Mechelen drukt het zo uit : “Fier omdat ik heb mogen vaststellen dat  de mensen van Leest positief hebben gereageerd op de fusie van hun gemeente met de stad Mechelen. Ze zijn niet gaan kankeren over allerlei, maar ze hebben zich aan het werk gezet om hun dorpsgenoten in het kader van het ‘Jaar van het Dorp’  iets blijvends van culturele en historische waarde aan te bieden”.

Wanneer wij dan nog verwijzen naar het namenregister achteraan in het boek, met hier en daar wel een nummer dat niet klopt en een paar schoonheidsfoutjes, kunnen wij de raad van de Mechelse burgemeester tenvolle bijtreden : ‘ook de niet-Leestse Mechelaar zal dit boek ongetwijfeld met plezier ter hand nemen en de lezing ervan als een verrijking aanvoelen.’

‘Leest geweest’ kost 500 frank en is te bestellen op de pastorij Mechelbaan 2 2931 Leest.”

(GvM 19/12/1979)

06-11-2012 om 09:08 geschreven door Marcel Van Hoof