1962 – 5 mei : Soldaat Paul VAN NUFFEL, vanuit Siegen
“Hier Radio Siegen met het nieuws van een maand. Wel wat laat, maar ja beter laat dan nooit, ik had uw adres niet in mijn bezit, dus kon ik niet eerder schrijven. Maar daar ik vanmorgen uw tijdschrift heb ontvangen, heb ik er geen gras laten over groeien, heb gauw papier en potlood genomen en hier ben ik dan met wat nieuws. Ik ben nu al een maand hier in Siegen in het bataljon bevrijding. Dat bataljon is speciaal getraind om in twee uur de kazerne te ontruimen in tijd van oorlog. U kunt wel denken wat een opleiding ik hier heb. Twee, drie maal per week, in volle nacht alarm, onze volledige gevechtskledij aantrekken, bagage inladen en dan maar weer uitladen. En zo gaat dit maar altijd verder ; maar ja, na regen komt zonneschijn zegt het spreekwoord, dus nog een maand geduld. Nu ga ik mijn schrijfgerief maar terug wegbergen want seffens gaat de noodklok weer en het zou niet normaal zijn dat een Leestenaar in zijn onderbroek de vlucht nam. Maar ja ik zou u nog vergeten te bedanken voor het zeer interessante tijdschrift dat u me gezonden heeft. Nu doe ik nog de beste groeten aan al de in dienst zijnde Leestenaren.”
-Paul Van Nuffel vanuit Siegen, niet gedateerd : “Wel, hier ben ik dan met het lang uitgestelde nieuws van me van uit het zonnige Siegen. Maar ja, een soldaat heeft toch zoveel adressen om naar te schrijven, en, zoals het gewoonlijk gebeurt vergeet hij het natuurlijk. Maar vanmorgen toen ik nogmaals De Band en het Parochieblad ontving, was het net of mijn handen werden door een magneet naar mijn schrijftafel getrokken. En hier ben ik dan. Met mij gaat alles nog zeer goed. Spijtig dat het wat lang duurt voor ik in verlof mag komen. Ik ben hier nu 8 weken, en moet er nog twee doen voor dat ik de eerste maal in verlof kom. En ik vind dat toch wat lang. Ja…bij het leger doet men niet wat men wil, hier denkt een ander voor u. Laat de boeren maar dorsen, als ik hier terug uit verlof zal komen dan zijn er bijna drie maanden geklopt. En dan mag ik toch om de 6 weken naar huis, dan wordt ik terug aan het plezante Leest gewoon, dus tot binnen 14 dagen. Ik wens al de soldaten nog vele zonnige dagen en het beste voor de Milac-familie.”
-Paul Van Nuffel uit Siegen (niet gedateerd) : “Wel hier dan het zeer lang uitgestelde nieuws van een Leestenaar, die zijn dorp bijna vergeten was. Toen ik vanmorgen de verloflijst zag uithangen en ik er natuurlijk weer niet bijstond, schoot het me te binnen dat ik met verlof toch ergens naartoe moest, en toen dacht ik weer eens aan het goede Leest. Dus u kunt wel denken wat een hoop legerzorgen ik hier allemaal in mijn bolleken te steken heb. Ook in mijn beentjes begint het ook al een beetje te kruipen. Om de twee dagen een koerske lopen van 4 à 5 km, wat ik al zo graag doe is patatten jassen…met of zonder goesting werken voor uw 10 frank. En dan op de koop toe, die vervelende wacht ; ik ben nu al een maand terug uit verlof en heb nog maar eventjes vijf wachten geklopt…het leger waakt…mijn laatste wacht ben ik in slaap gevallen op de loop van mijn schietstok, en nu loop ik hier met een blauw oog. Toch voel ik me best buiten dit alles ; ik denk zo, nog acht maanden en ik ben bij ons moe. Nu doe ik nog de beste wensen aan al de medewerkers van Milac, aan de dorpsgenoten en de dienaren van den ABL. Zo eindig ik met mijn briefje aan de zon van het leger-MILAC.”
1962 – Zaterdag 5 mei : Huwelijk Chiro-leider Louis Vloebergh met B.J.B.-leidster Hilde Silverans Die dag trad Chiro-leider Louis Vloebergh in het huwelijk met B.J.B.-leidster Hilde Silverans. In “De Band” verscheen daarover volgend verslag : “Zaterdag 5 mei waren de jeugdorganisaties in feest, want zij jubelden om het geluk dat twee jeugdfiguren tegemoet gingen. Beiden zouden in den echt treden en begunstigd worden door het weertje. Tot buiten toe weerklonken de jubelliederen van de meisjes van de Landelijke Jeugd en B.J.B. bij de intrede van het jonge paar in de kerk. De huwelijksmis werd buiten de meisjes van voornoemde verenigingen ook bijgewoond door de Chirojongens met vaandels incluis. Als assistenten van de pastoor aan het altaar de huidige proost E.H. Verbist en zijn voorganger E.P. Clementiaan. Het was een eenvoudige en aangrijpende plechtigheid. Toen de twee stralende wezens de kerk langzaam verlieten als man en vrouw zagen we menig traantje wegpinken. Door de B.J.B.-leidster Mariette De Prins werd een gelegenheidstoespraak gehouden waaruit, het kon niet voldoende gezegd worden, de dank, de genegenheid naar voren kwam. Ook door een Chirojongen, een burchtknaap, werd een mooie plant aangeboden en de B.J.B.-meisjes kwamen voor de pinnen met een zeer schoon O.L.Vrouwbeeldje. En dan terwijl de orgeltonen de blijdschap ondersteunden, vertrokken onder grote belangstelling en sympathie twee gelukkige mensen. Een jongen en een meisje die het beste van hun krachten gegeven hebben, jaren lang, om de jeugd op te voeden, er wat van te maken en of ze iets bereikten ! Twee voorbeelden voor de jeugd. Louis en Hilde, dank voor wat u beiden hebt gedaan voor uw Leestse broeders en zusters, vaart veilig over de golven der bruisende zee en we wensen u beiden een “goede vaart en behouden thuiskomst”. “
In het daaropvolgende nummer van “De Band” : Chiro & Landelijke Jeugd. “Wanneer we beide titels thans bij mekaar voegen, dan krijgen we dadelijk de betekenis op rekenkundige wijze herleid tot Louis en Hilde. Zaterdag 5 mei l.l. waren de jeugdorganisaties in feest, want ook zij jubelden om het geluk dat twee jeugdfiguren tegemoet gingen. Beiden zouden in den echt treden en begunstigd worden door een weertje (op voorhand verzorgd door de jeugdige PIEN) verbeidende het grote ogenblik ingezet door de burgerlijke echtverbintenis gevolgd door de kerkelijke inzegening. Tot buiten toe weerklonken de jubelliederen door de meisjes van de Landelijke Jeugd en B.J.B.-meisjes gezongen, en bij de intrede van het jonge paar, ontvangen door Z.E.H. Pastoor en besprenkelt met wijwater met als gebed : “God besprenkele U met de dauw van zijn genade” (psalm 127) weerklonk : “Wel Zalig, die den Heer in vrede dient, en wandelt op Zijn weegen. “Moogt ge eten van het werk van Uw handen, “Welzalig gij : het ga U wel !” Antifoon / Uit Sion zegene U de Heer, alle dagen van Uw leven ! Alleluia ! De huwelijksmis werd insgelijks bijgewoond door de B.J.B.-meisjes, Landelijke Jeugd en Chirojongens met vaandels en gezangen door de meisjes. Als assistenten aan het altaar de huidige proost E.H. Verbiest en zijn voorganger E.P. Clementiaan; ook het zonnetje was van de partij, zij had haar stralen alléén voorbehouden voor het jonge paar, er was immers niets te bespeuren in de andere beuken. Het was eenvoudig en aangrijpend. We zagen menig traantje wegpinken door omstaanders, toen twee stralende wezens de kerk langzaam verlieten als man en vrouw. Door de B.J.B.-leidster Mariette De Prins werd een gelegenheidstoespraak gehouden waaruit, het kon niet voldoende gezegd worden, de dank, de genegenheid, naar voren kwam ; ook door een Chirojongen, een burchtknaap, werd een mooie plant aangeboden en de B.J.B.-meisjes kwamen voor de pinnen met een zeer schoon O.L.Vrouwbeeldje. En dan terwijl de orgeltonen de blijdschap onderstreepten vertrokken onder grote belangstelling en sympathie twee gelukkige mensen. Een jongen en een meisje die het beste van hun krachten gegeven hebben, jaren lang, om de jeugd op te voeden, er wat van te maken en of ze iets bereikten ! Twee voorbeelden voor de jeugd ; voor hen zou het geen schoner geschenk kunnen zijn mocht hun werk door de nieuwe uitverkorenen voortgezet worden. Jeugd zoekt elkaar, werkt voor elkander, is een steun voor mekaar. Hier is de jeugd samen gebleven, en zal samen blijven zolang het God moge believen. Louis en Hilde, dank voor wat u beiden hebt gedaan voor Uw broeders en zusters, vaart veilig over de golven der bruisende zee, en wij wensen U beiden een “GOEDE VAART EN BEHOUDEN THUISKOMST”.”
En ook Milac liet zich niet onbetuigd : Dankwoord
“Is het soms geen aangename plicht voor Milac een welgemeend woord van dank toe te sturen aan onze collega van het Milac-comité Louis Vloebergh, om zijn welwillende medewerking, onbaatzuchtig verleend. Dat Milac daardoor een medewerker minder heeft, is zeer spijtig, maar ook zeer aangenaam wanneer ook wij weten dat hij veel goeds heeft achtergelaten voor de jongeren. Is het eveneens jammer dat wij momenteel de zo aangename als verscheiden bijdragen voor De Band moeten missen van de leidster van de Landelijke Gilde; ook zij heeft haar sporen nagelaten en wij durven verhopen dat de opvolgster van Hilde evenzeer zal houden van de Zonnebloemen en Madeliefjes en De Band zal bedacht worden met een regelmatige bijdrage. Dat nu verder hun jeugd ontluiken mag; Milac wenst hen beiden veel voorspoed en geluk !” (DB, nr.5)
Louis en Hilde stuurden de redactie van De Band een mooie zichtkaart uit Salzburg-Festspielstadt.
Foto’s :
-Twee foto’s van de huwelijksplechtigheid.
-Een dankwoord van het jonge paar.
-Louis en Hilde in 2012 tijdens hun gouden huwelijksjubileum.
1962 – 3 mei : Gouden Bruiloft familie De Smedt-Van Crombruggen.
“In ’t begin der meimaand vierden de echtelingen De Smedt-Van Crombruggen (“Jangske den bakker en Virske”) hun Gouden Bruiloftsfeest.” Het werd een traditionele bedoening met een dankmis gevolgd door ontvangst op het gemeentehuis met toespraak en overhandiging geschenk. De buren hadden voor een sobere maar mooie versiering gezorgd, en het echtpaar kreeg een mooie sprei ten geschenke. De viering werd bekroond met een serenade van de Kon. Fanfare St.-Cecilia. (DB, nr.5,1962)
De laatste echte dorpsfiguren. Jan Baptist De Smedt, ook “de Gielen” of “Jangske den Bakker” genoemd en zijn vrouw Virginia “Virske” Van Crombruggen werden te Leest geboren. Hij op 23 september 1893, zij op 18 oktober 1892. Het waren echte dorpsfiguren. Ze woonden op het Dorpsplein, tegenover de herberg “De Zwaan”, de café van Emmerance van de Croes. “Jangske” was vanaf zijn prille jeugd een Uilenspiegel, met zijn fratsen op de Leestse schoolbanken werd jaren later nog gelachen. Als volwassene ontpopte hij zich tot een onverbeterlijke optimist met een onverwoestbaar goed humeur en een grote kindervriend. De kinderen iets beloven was zijn lust en zijn leven. Paardjes, ezeltjes, koetjes, konijntjes...Jangske zou er voor zorgen. Geen enkel kind heeft ze ooit gekregen want dan was het plots gestorven, het was gaan lopen of het had maar 3 pootjes meer... Toen Virske en Jangske hun trouw gingen aankondigen bij pastoor Beuckelaars moesten ze de pastorij langs de achterkant verlaten, ze waren volgens de pastoor veel te jong om te trouwen en de spelende kinderen aan de ingang van de pastorij moesten daar geen getuigen van zijn. Het was nochtans niet van “moettes”. Jarenlang bakte het echtpaar brood voor zichzelf en voor anderen en voerde het ook uit. Later schakelden zij over op melk. De helft van hun leven trokken ze met paard en kar naar Mechelen. Jan en Virginia kregen twee zonen : Jan Baptist De Smedt junior (°Leest 9/8/1913, +Mechelen 19/12/1981) en Albert De Smedt (°Leest 28/1/1916, +Brugge 8/10/2003).
De leerlingen van het zesde jaar meisjesschool Leest deden in 1976 mee aan een prijskamp die door het ministerie was uitgeschreven. Het kwam er op neer, in samenwerking met de hele klas een studie te maken over de evolutie van hun dorp de voorbije 25 jaar. Het album van de meisjes van Leest behaalde de eerste prijs en één van hun rubrieken was gewijd aan de populaire dorpsfiguur :
Een paar jaartjes geleden leefde er in ons dorpje een zeer gekende volksfiguur. Jangske Den Bakker, zo werd hij door de mensen genoemd, was vanaf zijn prille jeugd al een echte Tijl Uilenspiegel. In gekke streken kon hij gemakkelijk een tien halen, want dat deed hij goed. Op een mooie zonnige dag had Jangske Den Bakker geen lust meer om te leren en hij beet een groot stuk uit zijn schoolboeken. De meester stond er streng naar te kijken maar Jan was hem te vlug af en de muizen in de klas moesten het gedaan hebben. Een muizenval stond er vlug maar de muizen waren er ook want de jongens van de hele klas brachten de volgende dag allemaal muizen mee. Ook de muizenval deed erg goed dienst. Maar toen er op een dag een platgereden muisje op de houten lessenaar lag had de meester het spelletje door. Jangske was er niet graag bij want hij kreeg van de stok en dat voelde je een week later nog. Jan werd ouder en ging steeds meer van kinderen houden. Hun iets moois beloven was zijn grote vreugde. Paardjes, koetjes en konijntjes werden allemaal beloofd, maar geen enkel kind heeft ze ooit gekregen want ’t was dan plots gestorven of ’t had maar 3 pootjes meer. Jaren en jaren gingen zo voorbij en op een mooie dag ging Jangske met zijn konijntjes, koetjes en paardjes naar de hemel toe. Maar bij de kindertjes blijft hij nog altijd bestaan.”
In 1972 vierden Jan De Smedt en Virginia Van Crombruggen hun diamanten bruiloft.
Jan Baptist De Smedt overleed te Leest op 23 augustus 1974. “...wij hebben hem gekend als een zeer actieve persoon, die zelfs tot op hoge ouderdom geen rust kende maar vol levensmoed onder ons leefde. De plichtsgetrouwheid, de zorgzaamheid die zijn leven droeg, de kinderlijke goedheid, de hartelijkheid, de rechtvaardigheid, waarmee hij zijn medemensen benaderde, het diep geloof dat al zijn levensdagen heeft getekend, waren de stille getuigen van een mens die zich in Gods handen geborgen wist...” dixit zijn doodsprentje.
Virginie Mathea “Virske” Van Crombruggen overleed te Leest op 21 februari 1979.
Foto’s :
-Jangske en Virske De Smedt-Van Crombruggen. -Geslaagde afbeelding van “Jangske” die gebruikt werd door de meisjes van het zesde in hun studie over de evolutie van hun dorp. -Jangske als tweede van rechts tijdens een viering in het gemeentehuis. -Jangske en Virske met hun zonen Jan jr. en Albert. -Het paar in 1972 met felicitaties van burgemeester Lauwers tijdens hun diamanten bruiloftsviering.
1962 – 22 april : Diefstal van rattenfuik Victor Huysmans uit Kapelle-op-den-Bos, muskusrattenvanger voor het Ministerie van Landbouw deed een klacht van de diefstal van een fuik die hij in de Molenbeek op het Hertsveld had geplaatst. (VVH)
1962 – 23 april – Tweede Paasdag : Grote Begankenis “BEGANKENIS - Maandag 2de Paasdag grote begankenis ter ere van de H. Cornelis, paus en martelaar bijzonder aanroepen tegen stuipen, vallende ziekte, geraaktheid en verlammingen. H. H. Missen te 7, 8, 9 en plechtige Hoogmis te 10 uur; lof te 15 uur. Na elke dienst zegening met relikwie van de H. Cornelius. Inschrijvingen in de broederschap op de pastorij.” (G.v.M., 21/4)
1962 – 24, 25 en 26 april : Retraite Eucharistische Kruistocht “Op deze drie dagen zal er voor de aangeslotenen bij de Eucharistische Kruistocht een halfgesloten retraite te Mechelen gedaan worden. Het vervoer ’s morgens en ’s avonds wordt verzekerd door de inrichters en dit onder “geleide”. Een bijdrage van 30 frank plus een kleinigheid voor vervoer wordt gevraagd.” (DB, februari)
1962 – 29 april : Soldaat Juliaan POLSPOEL vanuit Mechelen “Eerst en vooral moet ik me verontschuldigen voor het lang uitblijven van mijn eerste briefje, ja 4 maanden is al een hele tijd in een soldatenleven hé ! Zoals gij weet ben ik in Turnhout binnen gegaan op 2 januari om mijn Vaderland voorbeeldig te dienen. Na 5 dagen achtte men mijn aanwezigheid zeker overbodig want ze hebben me dan naar Soest (Duitsland) gewalst. Geen prettige ervaring voor een bleuke van 5 dagen, al zeg ik het zelf ! Daar begon het lieve soldatenleven pas voorgoed. Van ’s morgens na het eten, drill, lopen, eten, drill, oefeningen…Was me dat een gedoe ! Gelukkig duurde het maar zes weken. Daarna begonnen de speciaal-lessen. Voor mij werd het een cursus van centralist. Reeds na 3 weken werkte ik in de kazernecentrale van Soest. Geen slecht leven hoor ! Nooit geen vlaggengroet, geen drill of oefeningen meer zoals de anderen en van zaterdagmiddag tot zondagavond vrij. Om uit te gaan was het er niet zo slecht. Er waren zelfs goede café’s (ik doel natuurlijk op het bier !). Ongeveer een maand geleden ben ik het daar afgebold en nu zit ik in de Lierse steenweg te Mechelen, hopelijk voorgoed, want met al dat verhuizen ! Wat ik daar zoal doe ? Wel ik ben terecht gekomen bij de Kommandant van de 1ste compagnie (Franssprekenden) en speel er compagniebediende. Niet slecht hoor ! Enkel nogal veel werk en in het begin een beetje last met de taal, maar dat is nu voorbij. Daarmee is het nu dat ik enkel soldaat ben tussen 8 uur ’s morgens en 6 uur ’s avonds. De zaterdagnamiddag en de zondag ben ik thuis. Ik mag zeker de redactie niet vergeten die zo vriendelijk was om me met een schitterend Paasgeschenk te verrassen. Nogmaals hartelijk dank. Ja, dat is alles voor het ogenblik. Ik doe langs de Band mijn beste wensen aan alle soldaten en vrienden van Leest en vooral mijn kozijn Paul in Euskirchen.”
-Juliaan Polspoel vanuit Mechelen (niet gedateerd) : “Langs deze weg hou ik er aan u te bedanken voor alles wat ge gedurende het afgelopen jaar voor mij hebt gedaan, door regelmatig de Band, tijdschriften en het Parochieblad op te sturen. Nu ik op 29 december het leger verlaten heb, moet ik niet veel inspanning doen om het burgerleven gewoon te geraken. Aan alle soldaten en vrienden van Leest een gelukkig Nieuwjaar en goede moed. Nogmaals hartelijk dank en nog vele jaren voor Milac-Leest”.
Juliaan Polspoel is een zoon van Benediktus en Henriette Verhaegen. (Foto’s van Juliaan en zijn ouders onderaan)
1962 – Mei : De Chiro van Leest bezocht de Meivaart in Hombeek “Wij zijn naar de Meivaart geweest, deze ging door te Hombeek voor de groepen van de sector waartoe onze groep behoorde. In de voormiddag waren er afzonderlijke activiteiten voor de verschillende afdelingen, en in de namiddag ging er een groot groepsspel door. De strijd speelde zich als volgt af : er waren twee kampen, het leger van de rode ridder waarbij onze groep behoorde en het leger van de groene ridder. In ieder kamp waren er een aantal bouwstenen om een kapel te bouwen, maar niet genoeg. Er waren ook geen bouwstenen meer te krijgen, dus moesten de stenen uit het andere kamp geroofd worden. De rode ridders wonnen het spel. Het hoogtepunt van de Meivaart waaraan 500 jongens deelnamen was de H. Mis te 12 uur met de Mariahulde.” (DB, juli 1962)
1962 – Meinummer “De Band” : Te vermelden daad “Wanneer onze dorpsgenoot Jan (“Jean”) De Keersmaecker naar zijn werk reed, werd door hem een geldbeugel gevonden bevattende een zekere som geld en andere bescheiden. Langs de pers om werd medegedeeld dat het gevondene ter beschikking van de eigenaar werd gehouden, op zijn adres Grote Heide 10 Leest. Deze daad van eerlijkheid moet eerlijkheidshalve vermeld worden, zij strekt hem ter ere en dient als voorbeeld gesteld.”
Jean De Keersmaecker was te Tisselt geboren op 16 november 1936 en hij overleed te Leest op 25 november 2003. Jean was gehuwd met Alice De Borger (°Blaasveld 5/4/1939, +Mechelen 25/6/2006). (Foto van beiden onderaan)
1962 – Meinummer “De Band” : Diversen -Zwaar gewond : het huisgezin van de oprustgestelde onderwijzer, de heer Selleslagh, werd andermaal zwaar getroffen. Toen de zoon, Hubert Selleslagh, lid van het Milac-comité, zich naar het werk begaf, hing het noodlot reeds boven het hoofd. In de omgeving van Brussel, indien we goed ingelicht zijn, werd hij door een voor ons onbekende oorzaak (men zegt door een verplichte bruuske remming) uit de wagen geslingerd, kwam met het hoofd op de kasseien terecht en liep hierbij een schedelbreuk op. Hij werd overgebracht naar het hospitaal te Schaarbeek alwaar hij diende te verblijven ter verpleging. Het weze ons toegelaten ons meevoelen aan zijn huisgenoten te betonen en samen met hen verhopen dat een spoedige gunstige kering moge intreden. (DB, nr.5,’62) (Foto van Hubert en zijn echtgenote onderaan)
-Fiets gestolen : de fiets van Leestenaar Fr. Van Reeth werd gestolen in de Desiré Boucherystraat te Mechelen.
-Ongeval : bij het vervullen van zijn dagelijkse taak deed Vic Verschueren zo’n ongelukkige val dat hij meerdere breuken opliep en een paar maanden bedlegerig zal zijn.
-Val met gevolgen : tijdens de heenreis naar Hombeek door de Chiro van Leest, ter gelegenheid van de aldaar geplande Meivaart, kwamen er twee Chirojongens met mekaar in aanrijding, met het gevolg dat de burchtknaap Paul Bradt, zoon van de gemeentesecretaris, een beenbreuk opliep.
-Aanrijding : onze dorpsgenoot Geerts Jan, werd op de steenweg naar Mechelen te Heffen in een aanrijding met een personenwagen betrokken en liep hierbij enkele verwondingen op, ook zijn bromfiets moest er wat aan geloven. Gelukkig was alles bij mekaar genomen niet erg.
-Op de Leestsesteenweg werd aan de gevel van de woning van Maria Van Asch haar bromfiets gestolen. Later werd de bromfiets beschadigd te Leest-Heide teruggevonden.
1962 – 2 mei : Overlijden van Henri Theodoor BRION Hij was een achterkleinzoon van Guillaume Brion, gewezen veldwachter van Leest tussen 1806 en zijn ontslag in 1817. Henri Theodoor Brion was te Leest geboren op 9 oktober 1890 als zoon van J.B. Brion en Maria Jacobs. Hij was rustend beambte E.N.B en lid van de maatschappij “Willen is Kunnen”. Hij was gehuwd met Isabella Rombauts en overleed te Mechelen. De plechtige lijkdienst, gevolgd van de begrafenis in de familiekelder op het gemeentekerkhof van Leest, vond plaats op zaterdag 5 mei te 10 uur in de parochiekerk van Sint-Jozef (Battel). Vereniging aan het sterfhuis : Leestsesteenweg 24 Battel te 09u30. (GvM, 4/5)
Foto’s : -Communiefoto van Juliaan Polspoel. -De huwelijksfoto van zijn ouders Benedict Polspoel en Henriette Verhaegen. -Jean en Alice De Keersmaecker-De Borger aan hun buitenverblijf in Westende. -Hubert Selleslagh en echtgenote Maria Geens. -Paul Bradt in 2018.
De eerste communie is een katholiek sacrament waarbij kinderen voor het eerst de eucharistie ontvangen, het lichaam van Christus in de vorm van een hostie. Het is een belangrijke stap in de geloofsopvoeding, die meestal volgt op het doopsel en de eerste biecht, en vaak plaatsvindt rond de leeftijd van zeven jaar. De viering symboliseert de deelname aan de geloofsgemeenschap en wordt traditioneel gevolgd door een feest.
Onderaan enkele souvenirs van deze dag.
1962 – 20 april : Jaarlijkse recollectie K.W.B. met bestuursherkiezing
De dagorde :
-08u00 : H. Mis met gelegenheid van communiceren.
-09u00 : Morgenmaal in het KWB-lokaal.
-09u30 : Les over het huwelijk door E.H. De Keersmaeker, gevolgd door bestuursherkiezing en uitdeling der eindprijzen van het kaartcriterium, gevolgd door ontspanning.
Algemene onkosten : 10 fr. Ook werden twee reizen voorgesteld :
-naar Koningswinter (Duitsland), 225 fr.
-naar het Groot Hertogdom Luxemburg, 210 fr.
De KWB hield eraan om voor één dezer reizen een spaardienst in te richten. (DB, maart ’62)
