Wijzigingen - Aanvullingen

1963 – Februari “De Band” : Ongevallen
-Aan de Adeghempoort te Mechelen had een aanrijding plaats tussen de personenwagen van Jozef De Boeck uit Londerzeel en de vrachtwagen bestuurd door Leo Verbruggen uit Leest. (Foto onderaan) Gelukkig beperkt tot slechts materiële schade.

-In de Generaal De Ceuninckstraat te Mechelen kwam het tot een botsing tussen een vrachtwagen toebehorende aan Jozef Vermeylen uit Schriek en het gespan van Jan Verbergt uit Leest. (Foto onderaan) Enkel stoffelijke schade.

-Diefstal : Ten nadele van de Antwerpse maatschappij belast met het leveren van de waterleiding werd een aantal asbestbuizen, gelegen op de Mechelbaan te Leest, ontvreemd. De daders waren onbekend.

1963 – Februarinummer “De Band” : Soldaat Milicien Leo LAUWENS vanuit Heverlee
“Nu werd het stilaan tijd dat ik vanuit mijn kazerne iets laat horen. Ik ben nu al veertien dagen in Heverlee en heb al een klein beetje kunnen meespreken van den troep en dat is niet slecht meegevallen, zij die er soldaat geweest zijn kunnen er misschien wel van meespreken, want ik ben bij de chauffeurs en ‘k heb deze week nl een jeep en een auto mogen besturen, dat viel goed mee omdat ik het een beetje kon en terwijl nog iets kan bijleren. Schone liedjes duren echter niet lang want we zijn juist terug en hebben moeten gaan schieten met AFM. Het viel anders wel mee, bij het terugkomen moesten we zingen, we hadden kou en natuurlijk geen zin in zingen; wat ze dan kunnen doen is met onze voeten spelen : opeens lawaai voor tien en ’t begon : vallen, kruipen, recht, terug lopen enz., daarmee was het weeral gedaan voor vandaag. Ik zou nog vergeten, nu konden we beginnen met ons dingen te drogen en ons wassen, ge weet, zoals overal lag er sneeuw. We zullen het nu maar vergeten en binnen drie maand zijn we in Mechelen. Langs deze weg doe ik groeten aan alle Leestenaren, kameraden en alle miliciens.” (Foto’s van Leo onderaan)

1963 – Februarinummer “De Band” : Soldaat Frans VLOEBERGHEN uit Kassel
“Hier nog een briefje vanuit het stilaan ontdooiende Kassel. Met mij is alles nog goed en hoop voor de mensen van dat goede stille dorp hetzelfde. Morgen vertrekken we weeral eens op oefening voor drie dagen en nachten, dit met heel het eskadron. Het weder is hier evenmin goed als in België, want sneeuw hebben ze hier in overvloed, dit ondervinden we maar eerst wanneer we in dekking gaan, zoals ze dat zo schoon noemen, dan zitten we wel eens tot aan onze schouders in die witte pluimpjes. Warm is het hier evenmin, want de vogels geven de pijp hier ook aan Maarten, dit zagen we wanneer we op wacht stonden, dan vroren de merels vast in de sneeuw, wanneer we ze eten gaven. Zo kunt ge denken dat wij het ook al niet te goed hadden, maar ja, aan de schoonste tijd van uw leven zijn ook slechte kanten, doch ik hoop van eens een schonere tijd te ontmoeten, want anders is een mensenleven toch maar iets triestig vind ik ! Binnen twee weken kom ik ook in verlof, dus de 5de maart voor tien dagen plus twee reisdagen, wanneer we dan terug zijn moeten w’er toch maar 4-1/2 maand meer kloppen. Zo krijgt ieder zijn beurt om van dat schone soldatenleven te genieten. Ik hoop hier ook eens een dorpsgenoot te ontmoeten, want tot hiertoe zit ik nog altijd alleen van onze kant. Verder dank ik de Milac-actie nog voor hun geschenk, en ook voor hun blaadjes die ze me toegestuurd hebben. Hiermede ga ik sluiten, want het koper moet nog blinken. Het beste aan alle Leestenaren en tot 5 maart.”

-Frans Vloeberghen vanuit Kassel, (niet gedateerd, gepubliceerd in De Band nr. 7) : “Eindelijk dan een laatste briefje van een super-ancien uit het verre Kassel, die nog 6 daagjes te kloppen heeft. Vooreerst wil ik de Milac danken voor hun medeleven in de soms droeve tijden die een soldaat doormaakt, wanneer er dan een blaadje of De Band toekomt is het toch plezierig om nog het een en het ander te vernemen van uit een ver goed dorpje, ook al krijgt hij dan regelmatig een briefje van huis of vrienden. Maar een jaar is kort, bijzonder als het voorbij is, het gaat soms traag maar de tijd komt. Nu vrijdag vertrekken we hier met de trein om drie uur in de namiddag zodat we zaterdag morgen in Brussel zijn. Tegenwoordig hebben we niet veel meer te doen dan af te schuren en stilaan en met veel plezier binnen leveren, terwijl we de blijde ogenblikken die we beleefd hebben nog eens opfrissen, die soms de ergste waren. Hiermede ga ik sluiten want het is vandaag, morgen en overmorgen hier zondag met de nationale feestdag, en voor de laatste zondagen mogen w’er toch niet te veel van missen. Dus nog de beste dank aan Milac, én soldaten de blijde dag komt, langzaam maar zeker.”

Frans Vloeberghen is een zoon van gemeentewerkman Eugeen en van Rosalie Kerremans uit de Scheerstraat. (Foto’s van Frans onderaan)

Foto’s :
-Leo Verbruggen.
-Jan Verbergt met zijn gespan.
-Leo Lauwens op jonge en op oudere leeftijd.
-Twee maal Frans Vloeberghen.