Dichterlijke schrijfselkes voor contactonderhoud met de tijd en mezelf
13-05-2007
Imago
de winter was nog niet voorbij of we zaten al weer in de lente tijd om mijn imago op te poetsen gelijk de vogels en de koetsen in wat heet de poetsmaand mei
breekbaar maar wel met glans greep ik de eerste beste kans om het publiekelijk te testen in scherven en gruzelementen lig ik nu te blinken bij de resten
waar ook ter wereld in onze kolonies neukten onze mensen geil en opgewonden vele inheemsen zonder besef van zonde in hun daad alles behalve xenofobisch
niet dat het op papier staat wij en die inlanders hadden het land wij voor onszelf de burgerlijke stand het zaad kruipt waar de vrij gaat
men ziet waar wij kwamen vaak nu toch nog onze namen gewoon die van toen de dader
neem nu bij voorbeeld op ceylon een vrouw genaamd pietvanson voelt van ons door onze voorvader
is er anders dan weemoed onzekerheid ijdele hoop en wanhoop vroeg ik mijzelf af verzonken in gedachten toen haastig aangeschoven om een tijd te wachten ongeduldig in een rij ik haar opeens zag midden in de hema
ik rende van die kassa langs wenkbrauwen bij de pasta en het kindergoed ze keek licht geschokt daarna blij bij mijn aankomst hoewel lichte spot zit er altijd bij begrepen in ogen die knijpen ik sprak het is nu spannend hoewel kantje boord die tekst nou ja je kent mij
haar ogen lachten ja zei ze inderdaad een tikje vulgair hoort er bij jou altijd bij waarna ze zonder mij heel vrolijk werd
even later stond ik weer in gedachten vol van haar te wachten achteraan de stoet met afgeprijsde zalmfilet indische gehaktballetjes om mee te pingpongen
terwijl ik toen ook nog dacht wat is de wereld mooi en goed ik hoor er echt wel bij zij het in de rij mooi wel half zacht
stel de bol was plat kaptein karel kortland van ontspanning in het spant gevoelig voor vagijn en rok boven dat al voor aanlok in hemels verre vergezichten hij voer door zeeën grif recht toe recht aan op de bodemloze af om één tel er vanaf te zien klaar onder te gaan in een ruimtelijk graf
de man is zo aquatiel dat n dagje doggersbank gister hem al teveel viel hij riep tij voor vertrek alle boenders aan dek pomp leeg de kamelen wind op die kardelen we gaan ankers lichten stevenen rechtstreeks af op het bermudaga
op straat kleefde de bal geheid als gelijmd aan mijn voeten die hooguit voor de schijn af en toe bewogen ik wachtte net zo lang tot de keeper bedrogen in mijn schijnbeweging trapte
spel op straat en strand werd voorgezet in clubverband mijn benen trilden bij het debuut ja hoor in de zevende minuut was ik iedereen eindelijk voorbij kwam helemaal vrij alleen voor de keeper
mijn vader achter de goal zoals hij nog vele jaren met verjaardagen verhaalde telde hem al als mijn eerste officiële doelpunt
vóór ik het echter wist rolde voor de eerste keer voorzover men kan herinneren het lederen geval zomaar van mijn voeten om rustig te laten rapen leek wel een terugspeelbal
het vrijheidsgevoel vrij voor het doel was van de schrik voor het bindende karakter van de voetbal wedstrijd wreed in de knop gebroken
het kwam later nooit meer goed met alles wat door binding moet
U zendt mij zojuist een foto met boven op elkaar twee kikkers die doen het ja benoemt ú het maar en dan ook nog van achter zodat de ene over de ander heen ook naar de grond kijkt zodat je eigenlijk denkt wat zien ze daar dat ze het niet gewoon doen
vraag is meer specifiek die onderste zeg het vrouwtje aangenomen dat ze natuurlijk doen je moet van het gezonde uitgaan zolang je er niet onder uit kan van kwaker tot vlies oranje uitziet dat u dan zegt misschien heikikkers terwijl mij dus juist opviel dat die onderste het vrouwtje dus er precies zo uit ziet als mijn man als hij uit onze sloot thuis komt waar hij zich elke dag dompelt
niet alleen oranje doorlopen dat zou me niet ontrusten nee ook met die bolle ogen waar de honden zal ik maar zeggen geen brood van lusten ik weet ik klink knap bezopen maar stante pede geen woord gelogen hij gaat ook steeds meer glanzen hij zal toch niet in onze wateren een beetje met kikkers voor echt liggen te stanzen
lente schroeit heuvels tong smelt bij bloei der kroosjes fris dauwen roosjes
was eerder
lente schroeit heuvels tong smelt bij bloei der kroosjes nat bedauwde roosjes
kroosjes zijn(of waren) kleine groene pruimpjes, ze smelten op je tong; ik weet het want mijn opa en oma ver weg van de bewoonde wereld zonder telefoon etc hadden een boompje en alle kleinkinderen waren er verzot op; wat ik toevallig ontdekte is dat alle pruimen tot de familie der rozen worden gerekend evenals het japanse krentenboompje
Bonusvraag: wie herkent zijn eigen naam in deze stanka? Hij of zij krijgt vanmiddag een drankje naar eigen keuze met medeneming vam paspoort of rijbewijs ter overtuiging. Voorts wordt een inhoudelijke reactie verwacht. En dan van mij in Americain op het Leidseplein in Asd
Voorbehoud: om reden van gefundeerde kritiek kan het vers vervormen en bij lawines zelfs van het scherm verdwijnen;