Mens zijn,

Zo mens zijn dat je medemens bent.
Daarin schuilt het geluk.
Verbondenheid ontstaat niet zomaar,
Er is een grondhouding van de ontvankelijkheid voor nodig,
je helemaal verplaatsen in hem,
wie is hij, wat beweegt hem,
wat zijn z’n hoogten, z’n diepten,
wat verwacht hij, wat bemint hij?
Wil die ander jouw mens worden
dan moet hij je wezenlijk tot in je ziel raken.
Hij of zij zal je moeten ontroeren.
Zonder ontvankelijkheid geen geluk.
Dit geldt voor allerlei niet menselijke vormen van leven.
Pas wanneer een boom in al z’n oorspronkelijkheid
boom voor je is, krijg je een relatie met hem.
Je zult je dicht tegen hem moeten aandrukken
Hij zal moeten wortelen in je bewustzijn,
zo krijg je het geluk van verbondenheid.

Ik kan niet langer toekijken

hoe u zichzelf kapot maakt,

hoe ik ook probeer,

je raast maar door

telkens op een ander spoor

en niemand reageert,

je aanvaardt geen reden.

Op het afscheidsfeest
kwam zij naar me toe,
haar hand voor haar gelaat,
beschaamd,
beschaamd om uw daden.

Je eigen vrienden maak je kapot,
hoe moet ik je vragen
s t o p!

Als doodgewone grap
hadden de jongens
haar pennenzak gejat.
Het kind was aan 't verzinnen,
zal zij gaan klagen
of stilzwijgend een nieuwe halen?
God nog aan toe
die jongens met hun gedoe,
eens moeten ze toch leren
hun naaste te respecteren.
Het kind deed haar beklag,
bij de juf die nog steeds niets zag:
"juf, speelt men hier met de wet,
word ik zomaar aan de kant gezet"?
De juf kreeg de deur gewezen
het kind werd de schuld aangewreven,
ze had moeten zwijgen,
maar niemand wist, dat zij voordien
een vermaaning tot verbanning had gekregen,
om een afgeleide
van zulke praktijken.
De jongens zonder enig moraal
begonnen een nieuw spel in de zaal.

Zij had zich al uitgekleed,
zat in haar satijnen nachtgewaad
voor het grote raam,
kijkend naar de hoge bomen
wiens gebladerte
schalkse schaduwen wierpen.

In de zetel zat zij daar
met een schemerlampje aan,
de handen gevouwen.
Op de stenen vloer
trilden haar voetjes
die verdronken in haar te grote schoenen.

Ik hielp haar bij het rechtstaan:
bedtijd: het was al laat.
Vluchtig gaf ze mij een zoen op de wang
waarop ze lachte, zacht-brutaal,
in trillers spatte het uiteen,
het lachje, als kristal zo klaar.

Onder het nachtkleed
kropen haar voeten weg,
"leg het laken maar over mij,"
beveelt ze mij lachend.
Ze had iets speels,
"ziezo, alles naar wens," vroeg ik
lachend over haar wangen strelend,
"ja" lachte ze terug, mompelend
"goede nacht, tot morgen?".
"Ja, dank u, welterusten".
De deur ging dicht, terwijl ik dacht:
ze is toch lief.

Blijf geloven in een toekomst,
ook al lijkt de kans maar klein,
blijf geloven in een wereld
die ook jouw wereld kan zijn.

Blijf geloven in het leven
in je denken en je doen,
blijf geloven in oprechtheid,
en in normen van fatsoen.

Blijf geloven in vrede
en een simpel kort gebed,
blijf geloven in de mens
die zich voor jou heeft ingezet.

Blijf geloven in het wonder
dat jouw angsten overwint,
blijf geloven in de onschuld
en de glimlach van een kind.

Blijf geloven dat een ander
ook voor jou wat over heeft,
blijf geloven in de liefde
alle dagen dat je leeft.