Ben jij de man van het water
of de man van het bos?
Ben jij dan Gust flater,
of de teler van compost?

Zo werd het kindje wakker
geschud uit een droom,
wie stond er nu te wachten
een kabouter aan een boom?


Zoveel namen had ze gedroomd
zoveel tekens gezien,
zoveel mensen haar getoond
Was het een sprookje misschien

Stukje per stukje poogt zij
te brengen in verband
haar puzzel is volledig
maar klopt van geen kant.

Zou ze weldra ontwaken
verdwaald uit een droom,
was het licht van de baken
of een zon door de boom?

Wie medemensen wil begeleiden,
zieken en gezonden,
op hun weg ten leven
moet van ze houden:

moet leren luisteren
naar al wat leeft in hun hart
aan verlangens en pijn

en zal zacht nabij komen
bij hun vreugde en verdriet
hun vragen en vertwijfeling

en stil worden
in zwijgende aandacht en diepe eerbied
voor de mens en het levensgrote mysterie
van het bestaan

zal diep in zichzelf
tekenen en taal van liefde
laten geboren worden
om dan schroomvol te proberen,
in eenvoud en oprechtheid,
het broze woord te spreken,
zo uit Gods hart genomen,
een tekenwoord van begrip
geborgenheid en vergeving
van eindeloos vertrouwen
en hoop op leven...

zal zichzelf zijn
en zo waarden voorleven
waaraan een mens zich kan rechttrekken

en zal ook
in de pijn om eigen onmacht,
niet moedeloos worden
maar in sterk geloof de hand vasthouden
van Hem die altijd groter is
in liefde en trouw

wie medemens wil begeleiden
zal zelf ook gewoon maar mens zijn
die echt oprecht probeert
te leven.

Mijzelf,

Ik ben mezelf
Ik ben ik
Ik ben niet volmaakt
maar zo ben ik
Ik weet wie ik ben
Ik weet wat ik wil
Soms ben ik een prater
en soms ben ik stil
Om mij te kennen
moet je dit leren
Ik ben wie ik zijn wil
Zo moet je mij accepteren

Heb ik niet zelf gemaakt,maar vond mij daarin terug!!!

Yoke

Zij zit voor 't raam in gedachten
haar dagen zijn bijna geteld
een mens, zij is een van de velen
maar niemand die haar ooit eens belt.
En is dan de avond gevallen
en klopte geen mens bij haar aan
dan is al haar hoop weer vervlogen
zo is het al heel lang gegaan.

Ze heeft altijd hard moeten werken
dat heeft ze met vreugde gedaan
haar kinderen werden steeds groter
en zijn toen het huis uit gegaan.
Ze wonen nu ver in de vreemde
maar denken ze ooit nog aan haar
zo af en toe krijgt ze een kaartje
met Kerstmis en soms met Nieuw Jaar.

Alleen zijn is moeilijk te leren
alleen zijn doet dikwijls verdriet
je ziet daag'lijks mensen passeren
zo velen, maar jou zien ze niet.
Alleen zijn is moeilijk te leren
geen sterveling die jou verwent
je bent zo alleen, geen mens om je heen
alsof je n' verschoppeling bent.

We dromen in 't leven van geld en succes
geluk, dat je duur moet betalen.
Maar leren met schande en schande, de les
dat niets in de wereld kan halen
bij 't simpel geluk dat een kind voor je heeft.
Dat op je verjaardag een bloemetje geeft
en dan kijk je ontroerd naar die twee kinderhandjes
naar die knuistjes, geklemd om een bloempje voor jou
dan ligt al je geluk in die twee kleine handjes
en geen rijkdom in geld die je dat geven zou.

We hebben een kind in een wereld gebracht
vol spoetniks, raketten, atomen
een argeloos kind, dat nog speelt en nog lacht
en niet weet hoe angstig wij dromen
't pakt onze hand, met z'n handjes zo klein
en denkt dan naïef, dat 't veilig zal zijn
en dan kijk je ontroerd naar die twee kinderhandjes
naar die knuistjes, geklemd om een bloempje voor jou
dan ligt al je geluk in die twee kleine handjes
en geen rijkdom in geld die je dat geven zou.

Wat wil je weten en nooit meer vergeten
vraag wat je wilt, stel duizend vragen,
vergeet de tijd, ik zal niet klagen,
reik mij je handen en ik zal je dragen.
Ik luister...

Wat is er meer, wat is het leven?
Wat is geluk, wat kan ik geven?
Waar zijn gevaren en wie zorgt er voor mij?
Wie ben jij?

Wat je moet weten en nooit mag vergeten
niet één moment, nooit in je leven,
wat jij ook doet, of zult beleven,
maak je geen zorgen, sta open voor morgen.
Op al je vragen is er maar een antwoord;
Geef liefde...

Zo dikwijls goede raad gekregen
over hoe te leven in dit leven:
moet men muren bouwen om zich heen
en wantrouwen menigeen?

Moet men zo zichzelf behoeden
tegen dat wat men vermoedde
moet men bannen het gevoel
en maar leven zonder doel?

Klare wijn kan men toch schenken
zonder iemand ooit te krenken:
wil men slechts genot en spel
stop dan maar en liefst heel snel.

Al te vaak ons steeds vergist
maar dat wordt weer uitgewist:
elke dag ons les geleerd
en toch gekwetst weer keer op keer.


Zekerheden worden niet gegeven,
een kansspel is het hele leven:
vertrouwen, gevoel en wat verstand
zo bouwen aan een hechte vriendschapsband

Vanmorgen wilde ik met rozen naar je komen
maar in mijn kleed had ik er zoveel meegenomen
dat mijn te strak gespannen gordel openging.

De knoppen sprongen los. De rozen gingen zweven
en werden met de wind mee naar de zee gedreven
waar hun vlucht op het water voor altijd verging.

De golven kleurden rood, zodat ze vlammen leken:
vanavond blijft een balsemlucht mijn kleed doorweken,
ruik hier op mij, hun geurige herinnering.

Amelie was haar naam,
maar niet meer bekwaam,
schuifelde met trage stap door de gang,
een traan biggelde over haar wang,
ik kwam haar tegen,
en vroeg ,Amelietje waar ga je heen?
zij keek me aan,
met een blik,laat me gaan!
mijn glimlach heeft haar toch wel iets gedaan,
want Amelie bleef staan,
Ik zag de vraag in haar ogen,
die er niet om logen,
zij vroeg mij met bevende stem,
weet jij wie ik ben en wie ik was,
was jij niet bij mij in de kleuterklas?
jij droeg blauwe jas.
Ja zei ik en jij had twee staartjes in een vlecht
en een kleedje met bloemetjes, precies echt,
telkens als ze mij zag,
was het voor haar of ze in de kleuterklas was,
Haar dochter kwam op bezoek,met een bloem,
haar moeke zat stil op een stoel,
Amelie herkende haar niet,
tot de dochter 's groot verdriet,
Amelie en ik hebben samen veel gelachen,
want zij zat in de kleuterklas met haar gedachten,
Dit verhaal in gedachten,
hoop ik als ik later mijn kinderen niet meer ken
er iemand is die zegt:
"ik ken jou ook van in de kleuterklas"

(dit is een ervaring uit mijn verpleegstertijd)

De rimpels om je mond en om je ogen
verrraden me het leven, dat je leidt
je bent een mens wiens dromen zijn vervlogen,
hoelang ben jij de weg al kwijt?

Het doet me pijn je zo verdwaald te weten
zo ver van huis, in een wereld vol van schijn,
het doet me pijn, dat je blijkbaar bent vergeten,
hoe het is om zuiver als een kind te zijn.

Er zijn rimpels, veel, en diep gesneden
in je gezicht, dat alles heeft gezien
zijn het rimpels van het ongeleefde leven
waarvan je hoopte, dat je 't leven zou misschien?

Het doet me pijn, om de pijn die jij moet voelen,
als je beseft, hoever je was verdwaald,
maar 'k zal met jou een diepe blijdschap voelen
als je eindelijk zeggen mag:
"Goddank, ik heb 't gehaald".

Als je 't moe bent,

 als je overhoop ligt met je omgeving,

als je geen raad meer weet,

 als je je nergens meer gelukkig weet,

 denk dan even terug aan die mooie dagen,

 dat je lachte en speelde,

 dat je tegen iedereen vriendelijk was,

 dat je in ieders oog een tinteling zag,

 dat je leefde als een kind zonder zorgen,

dat je u vreugde niet opkon...

 Vergeet je mooie dagen niet,

 breng ze terug in je vertrouwde kring,

adem weer de goedheid in,

om je hart te bedaren,

 opgejaagd en gekwetst als het is

door vele nutteloze vragen en vraagtekens.

 Heer, ik kom u moed vragen,

niet alleen voor de bloedige dagen in mijn leven

maar ook voor de mooie dagen

opdat ik deze zou bewaren

en doorstralen.

Toen God het verzorgend personeel schiep, deed hij de zesde dag al overuren. Terwijl hij even rustte en zich afvroeg of het goed was, kwam er een engel naast Hem zitten.
"Hebt U die lange lijst met speciale wensen op het bestelformulier gezien?" vroeg Hij.
"Deze mensen moeten geleverd kunnen worden in een mannelijke en in een vrouwelijke versie, en zonder wachttijd. Ze moeten gemakkelijk te desinfecteren zijn, maar ze mogen niet gemaakt zijn van plastic. Ze moeten stalen zenuwen hebben en een brede rug die alles kan dragen wat anderen kwijt willen. Maar toch moeten ze tenger genoeg zijn om zich goed te voelen in veel te kleine personeelskamers. Ze moeten vijf dingen tegelijk kunnen doen en daarbij nog altijd een hand vrij hebben".
Den engel schudde het hoofd..."Zes handen, dat zal moeilijk gaan!".
"Over handen lig ik niet wakker" zei God.
"Maar zelfs het standaardmodel moet drie paar ogen hebben:
een paar dat 's nachts door alle muren heen kan kijken; een tweede paar in het achterhoofd waarmee ze kan zien wat men voor haar probeert te verbergen en wat ze absoluut moet weten, en natuurlijk een paar gewone ogen waarmee ze een bewoner kan aankijken en hem laten voelen: "Ik begrijp u en ik ben er voor u zonder dat u een woord moet zeggen."
De engel trok God aan de mouw en zei: "Ga slapen Heer, doe morgen verder."
"Geen sprake van " zei God. "Nu ik er toch al een hele dag aan gewerkt heb, wil ik ze ook afwerken. Ik ben er net in geslaagd om ze zo te maken dat ze nooit ziek worden en mochten ze toch bezwijken, dan kunnen ze zichzelf genezen;"
"Kunnen ze denken?" vroeg de engel.

"Ze kunnen niet alleen denken, ze kunnen ook zelf een oordeel vormen en als het nodig is compromissen sluiten" antwoordde God.
"Ze kunnen begrijpen dat 20 bewoners soms evenveel werk vragen als 40, en dat 10 betrekkingen vaak maar door 5 personen ingevuld worden. Ze houden van hun beroep ook al eist het al hun energie op en worden ze er niet rijk van. Ze kunnen leven met wisselende werktijden en zich ermee verzoenen dat ze weinig
vrije weekends hebben.
De engel bekeek het model langs alle kanten.
"Het materiaal is te zacht", zuchtte hij.
"Maar wel ongelooflijk taai", antwoordde god meteen.
"Je hebt geen idee van wat het allemaal kan verdragen!"
De engel boog zich voorover en streek met zijn vinger over de wang van het model.
"Er zit een lek in!" zei hij verontrust.
"Ik heb u toch gezegd dat U veel te veel in één model hebt willen stoppen..."
"Dat is geen lek, dat is een traan," Glimlachtte God.
"En waarvoor dient die dan?"
"Ze vloeit bij vreugde en verdriet, bij pijn en ontgoocheling, bij onmacht en verlatenheid," antwoordde God.
De traan is haar overloopklep..."

Auteur onbekend.

Voor mijn lieve kleinzoon,ons zorgenkind,

Toen je werd geboren,
heb ik je in m'n hart gesloten,
je was zo lief en blij,
je lach en vriendelijkheid vertederde mij,
je was een jaar of acht,
soms was je erg boos,dan weer een lach,
ik zag...er was iets mis,
ik werd geroepen per telefoon,
moest je gaan halen op school,
je liep naar me toe,
en vroeg...oma wat wil je dat ik doe?
nam je mee naar huis,
je was zo stil als een muis,
ik keek naar hem,keek naar zijn ogen,
die blik zal ik nooit vergeten,
het kind wou niet meer leven,
zo jong en al zwarte gedachten,
ik heb bij hem gewaakt,
en dat vier nachten,
ik was bang voor jou,
want ik wist het al gauw,
je wist met je eigen geen blijf,
je was helemaal niet meer blij,
Ik heb je tegen mijn hart gedrukt,
en jij zei "oma hou me vast ik voel me goed bij jou"
dan werd je opgenomen,
elke dag wou ik naar je toekomen,
Bij je mama kon je niet blijven,
je kleine broertjes konden je niet begrijpen,
die tijd was een hel voor jou,
en ik dacht daar zit hij nu in de kou,
jongen lief, mijn harte dief,
ik heb je nog altijd even lief,
nu ben je twaalf,
en je zegt nog steeds "oma ik hou van jou"
Lieve Jente je bent en blijft mijn schattebout,
Elke dag en nacht ben je in mijn gedachten,
en...mijn hart weent,
Je oma,

Heel veel kon ik alleen
geen mens die dat betwistte,
maar toen ik dacht, dat ik alles kon
dus niemand nodig had,
bleek dat ik mij vergiste,
want,
weet je wat ik niet kon?
en ik heb het geprobeerd,
mezelf kon ik niet omarmen:
al leken de handen die van een ander,
ik stond met m'n rug naar de spiegel gekeerd.

Nu ik dit opschrijf, schrik ik ervan:
zijn mijn woorden, is mijn houding
camouflage voor m'n angst?
Ben ik bang dat ik toch niet alles alleen kan?
en als ik dat toegeef
Wat dan ???

Met m'n gezicht naar de spiegel gekeerd,
durf ik mezelf eindelijk recht aan te kijken
wonderlijk,
ik begin echt te lijken
op al die mensen om me heen
de één kan maar weinig
de ander heel veel,
toch kan niemand
dus ook ik niet
altijd
alles
alleen.

Dag in, dag uit, op elk moment
gebeuren ze, en nog altijd
in Santiago en Andenne
en soms gewoon in Zolderend
gebeuren ze. Dat weet je toch?
In naam van God of een regiem
een koning of een president
in het geniep of legitiem,
als boete of als dreigement
of als barbaars amusement
de dingen waar je bang voor bent.

Want martelingen horen bij het leven
en schikken zich in elk gewenst patroon
en folteraars zijn meestal doodgewoon.

Wees nou maar blij dat je de kans nooit hebt gehad
wees nou maar blij dat je nooit "nee" hebt hoeven zeggen
om te bemerken hoe het kwaad
van erger tot erger gaat
en tot waar beesten niet in staat toe zouden zijn
want enkel mensen doen elkaar moedwillig pijn.

En als je denkt: "wie doet dat nou"?
stel, dat je oog in oog zou staan
alleen maar naar ze kijken zou
je zag een man, je zag een vrouw
en daar was niks bijzonder aan
misschien zelfs leken ze op jou
de godvergeten hondentrouw
de gruwelijke parallel
met bange katten in het nauw
zelfs het ontbreken van berouw
misschien zelfs leken ze op jou.

Lieve dochter zie je mij

 geef me dan hoop en maak me blij

 Het is moeilijk hier,zo zonder jou

 Omdat ik zo veel van je hou

 Je te missen elke dag weer

 Mijn hart sterft altijd een beetje meer

Toch denk ik graag aan jou lieve kind

Mijn kind van de wolken en de wind

 Als jij een beetje over mij wil waken

 Dan kan ik straks weer gerust slapen

Raak me eens aan met je adem van licht

 Dan krijgt de ochtend weer een ander gezicht

Wacht op mij mijn meisje en knuffel me zacht

 Dan kom ik vandaag beslist door de dag

 Een dag zonder jou, heel ver maar toch heel dichtbij

 Want liefde groeit door, gaat nooit voorbij

 Rust zacht lieve kind,

 ik doe de oogjes nu toe

Morgen is weer een dag