Ik kan niet langer toekijken

hoe u zichzelf kapot maakt,

hoe ik ook probeer,

je raast maar door

telkens op een ander spoor

en niemand reageert,

je aanvaardt geen reden.

Op het afscheidsfeest
kwam zij naar me toe,
haar hand voor haar gelaat,
beschaamd,
beschaamd om uw daden.

Je eigen vrienden maak je kapot,
hoe moet ik je vragen
s t o p!

Als doodgewone grap
hadden de jongens
haar pennenzak gejat.
Het kind was aan 't verzinnen,
zal zij gaan klagen
of stilzwijgend een nieuwe halen?
God nog aan toe
die jongens met hun gedoe,
eens moeten ze toch leren
hun naaste te respecteren.
Het kind deed haar beklag,
bij de juf die nog steeds niets zag:
"juf, speelt men hier met de wet,
word ik zomaar aan de kant gezet"?
De juf kreeg de deur gewezen
het kind werd de schuld aangewreven,
ze had moeten zwijgen,
maar niemand wist, dat zij voordien
een vermaaning tot verbanning had gekregen,
om een afgeleide
van zulke praktijken.
De jongens zonder enig moraal
begonnen een nieuw spel in de zaal.

Zij had zich al uitgekleed,
zat in haar satijnen nachtgewaad
voor het grote raam,
kijkend naar de hoge bomen
wiens gebladerte
schalkse schaduwen wierpen.

In de zetel zat zij daar
met een schemerlampje aan,
de handen gevouwen.
Op de stenen vloer
trilden haar voetjes
die verdronken in haar te grote schoenen.

Ik hielp haar bij het rechtstaan:
bedtijd: het was al laat.
Vluchtig gaf ze mij een zoen op de wang
waarop ze lachte, zacht-brutaal,
in trillers spatte het uiteen,
het lachje, als kristal zo klaar.

Onder het nachtkleed
kropen haar voeten weg,
"leg het laken maar over mij,"
beveelt ze mij lachend.
Ze had iets speels,
"ziezo, alles naar wens," vroeg ik
lachend over haar wangen strelend,
"ja" lachte ze terug, mompelend
"goede nacht, tot morgen?".
"Ja, dank u, welterusten".
De deur ging dicht, terwijl ik dacht:
ze is toch lief.

Blijf geloven in een toekomst,
ook al lijkt de kans maar klein,
blijf geloven in een wereld
die ook jouw wereld kan zijn.

Blijf geloven in het leven
in je denken en je doen,
blijf geloven in oprechtheid,
en in normen van fatsoen.

Blijf geloven in vrede
en een simpel kort gebed,
blijf geloven in de mens
die zich voor jou heeft ingezet.

Blijf geloven in het wonder
dat jouw angsten overwint,
blijf geloven in de onschuld
en de glimlach van een kind.

Blijf geloven dat een ander
ook voor jou wat over heeft,
blijf geloven in de liefde
alle dagen dat je leeft.

Ik heb 40 jaar geploeterd,
ik heb moeten werken als een paard,
ik heb nu een leuk pensioentje,
en we hebben wat gespaard.

We wonen in een aardig huisje
met een voortuin als plantsoen,
ik dacht nu ga ik wat rusten
omdat ik niets meer hoef te doen.

Ik werk wel door zei moe venijnig,
ik word nooit gepensioneerd,
het is niet meer dan billijk,
dat je mij wat assisteert.

Ik hou van netjes en gezellig,
en mijn huisje in fatsoen,
goed zei ik, ik zal wel helpen
omdat ik toch niets heb te doen.

’s Morgens moest ik al beginnen
als stofzuiger machinist,
ik zuig van boven naar beneden
geen hoekje wordt door mij gemist.

Ik kan nu ook al koffie zetten
doe de was, ik strijk en boen,
ik dek de tafel, was de kopjes
omdat ik toch niets heb te doen.

We hebben achter ook een moestuin
die moet worden uitgebuit
dat kun je zelf wel, zegt mijn eega,
dat scheelt ons dan een hele duit.

En nou sta ik te spitten
poot, andijvie, sla en meloen,
ik heb blaren aan mijn handen
omdat ik toch niets heb te doen.

Mijn vrouw heeft ook twee poezen
die zijn zo lief zegt ze en mak,
ze geven koppen en ze spinnen
maar ik zit met de kattenbak.

En die krengen kunnen miauwen
maar dat ligt aan het seizoen,
dan komt de kater van de buren
omdat die ook niets heeft te doen.

Is mijn kleinzoon soms wat knorrig
doet ie niets dan kattenkwaad,
dan zegt mijn dochter ga naar opa
die weet toch met zijn tijd geen raad.

Zij en oma gaan dan winkelen
en in ’t restaurant een bakkie doen
en ik? Ik speel met kleinzoon indiaantje
omdat ik toch niets meer heb te doen.

Mijn vrouw gaat vaak op koffieklets
zij vermaakt zich opperbest
en als ze dan voldaan weer thuiskomt
vindt zij het opgemaakte nest.

Eigenlijk ben ik een doetje
maar wat kan ik er aan doen,
oma heeft het hef in handen
omdat ik toch niets heb te doen.

Ik ben dienstmeid, ik ben tuinman
en ik dweil en poets en schrob;
mijn vrouw doet of ze ’t druk heeft
want ze houdt er toezicht op.

Ik loop te zwoegen en te zweten
met een hoofd als een pioen
ik raak verdraaid nog overspannen
omdat ik toch niets hoef te doen.

Had je niet kunnen slapen,
deden we samen nacht
ik zag je nochtans stralen
was 't een traan wat ik zag?

Ik had je toegesproken
je leek toch even blij
kon je mij niet horen?
je straalde toch naar mij.

Straks gooi ik een kusje
naar jou mijn lieve meid
misschien kan ik je sussen
terwijl jij lonkt naar mij.

Ik zal eens naar je wuiven
naar 't kleine felle licht
en zachtjes zal ik fluisteren,
voor jou Gi, van ik.

Een nachtelijke hemel, fonkelende sterren :
glimlachende, pinkelende deugnietjes,
die elkaar vertellen
over wat zij zien van verre :
de blijheid en de droevenissen,
wezens die elkaar soms missen ...
wezens die de liefde kennen
en elkaar ermee verwennen ...
medogenloze gruweldaden,
armoe, honger, barre nood,
een strijd tussen leven en dood ...
of rijken die in weelde baden,
nog meer rijkdom niet versmaden...
er zijn dapperen of moedelozen,
zij die haten of minnekozen ...
die fonkeltjes nemen alles waar,
soms schateren ze met elkaar ...
er is één ster met een bloemgezichtje
en voor die ster is dit gedichtje :
het is er een die twinkelt en praalt,
altijd weer voor een ieder straalt :
een bloemster, een mooie,witte lely
ze heeft een naam,want ze heet Jely !

Gisteren moest jij laarzen aan
om in het paardenmest te staan

en liefst nog in lompen van kleren
want dat kan ruiken, moest je weten.

Hier loopt zij dan, meisje van de buiten
en toch kende zij niet veel van puiten.

Rood verlegen, komt zij nu op straat,
nog wel een lach maar minder praat

Het zal haar leren dacht men toen
flikflooien…reeds vanaf de noen

Hoe het haar nu zal vergaan
Durft zij naar de maas toegaan?

Ben jij de man van het water
of de man van het bos?
Ben jij dan Gust flater,
of de teler van compost?

Zo werd het kindje wakker
geschud uit een droom,
wie stond er nu te wachten
een kabouter aan een boom?


Zoveel namen had ze gedroomd
zoveel tekens gezien,
zoveel mensen haar getoond
Was het een sprookje misschien

Stukje per stukje poogt zij
te brengen in verband
haar puzzel is volledig
maar klopt van geen kant.

Zou ze weldra ontwaken
verdwaald uit een droom,
was het licht van de baken
of een zon door de boom?

Wie medemensen wil begeleiden,
zieken en gezonden,
op hun weg ten leven
moet van ze houden:

moet leren luisteren
naar al wat leeft in hun hart
aan verlangens en pijn

en zal zacht nabij komen
bij hun vreugde en verdriet
hun vragen en vertwijfeling

en stil worden
in zwijgende aandacht en diepe eerbied
voor de mens en het levensgrote mysterie
van het bestaan

zal diep in zichzelf
tekenen en taal van liefde
laten geboren worden
om dan schroomvol te proberen,
in eenvoud en oprechtheid,
het broze woord te spreken,
zo uit Gods hart genomen,
een tekenwoord van begrip
geborgenheid en vergeving
van eindeloos vertrouwen
en hoop op leven...

zal zichzelf zijn
en zo waarden voorleven
waaraan een mens zich kan rechttrekken

en zal ook
in de pijn om eigen onmacht,
niet moedeloos worden
maar in sterk geloof de hand vasthouden
van Hem die altijd groter is
in liefde en trouw

wie medemens wil begeleiden
zal zelf ook gewoon maar mens zijn
die echt oprecht probeert
te leven.

Mijzelf,

Ik ben mezelf
Ik ben ik
Ik ben niet volmaakt
maar zo ben ik
Ik weet wie ik ben
Ik weet wat ik wil
Soms ben ik een prater
en soms ben ik stil
Om mij te kennen
moet je dit leren
Ik ben wie ik zijn wil
Zo moet je mij accepteren

Heb ik niet zelf gemaakt,maar vond mij daarin terug!!!

Yoke