Ik heb 40 jaar geploeterd,
ik heb moeten werken als een paard,
ik heb nu een leuk pensioentje,
en we hebben wat gespaard.

We wonen in een aardig huisje
met een voortuin als plantsoen,
ik dacht nu ga ik wat rusten
omdat ik niets meer hoef te doen.

Ik werk wel door zei moe venijnig,
ik word nooit gepensioneerd,
het is niet meer dan billijk,
dat je mij wat assisteert.

Ik hou van netjes en gezellig,
en mijn huisje in fatsoen,
goed zei ik, ik zal wel helpen
omdat ik toch niets heb te doen.

’s Morgens moest ik al beginnen
als stofzuiger machinist,
ik zuig van boven naar beneden
geen hoekje wordt door mij gemist.

Ik kan nu ook al koffie zetten
doe de was, ik strijk en boen,
ik dek de tafel, was de kopjes
omdat ik toch niets heb te doen.

We hebben achter ook een moestuin
die moet worden uitgebuit
dat kun je zelf wel, zegt mijn eega,
dat scheelt ons dan een hele duit.

En nou sta ik te spitten
poot, andijvie, sla en meloen,
ik heb blaren aan mijn handen
omdat ik toch niets heb te doen.

Mijn vrouw heeft ook twee poezen
die zijn zo lief zegt ze en mak,
ze geven koppen en ze spinnen
maar ik zit met de kattenbak.

En die krengen kunnen miauwen
maar dat ligt aan het seizoen,
dan komt de kater van de buren
omdat die ook niets heeft te doen.

Is mijn kleinzoon soms wat knorrig
doet ie niets dan kattenkwaad,
dan zegt mijn dochter ga naar opa
die weet toch met zijn tijd geen raad.

Zij en oma gaan dan winkelen
en in ’t restaurant een bakkie doen
en ik? Ik speel met kleinzoon indiaantje
omdat ik toch niets meer heb te doen.

Mijn vrouw gaat vaak op koffieklets
zij vermaakt zich opperbest
en als ze dan voldaan weer thuiskomt
vindt zij het opgemaakte nest.

Eigenlijk ben ik een doetje
maar wat kan ik er aan doen,
oma heeft het hef in handen
omdat ik toch niets heb te doen.

Ik ben dienstmeid, ik ben tuinman
en ik dweil en poets en schrob;
mijn vrouw doet of ze ’t druk heeft
want ze houdt er toezicht op.

Ik loop te zwoegen en te zweten
met een hoofd als een pioen
ik raak verdraaid nog overspannen
omdat ik toch niets hoef te doen.

Had je niet kunnen slapen,
deden we samen nacht
ik zag je nochtans stralen
was 't een traan wat ik zag?

Ik had je toegesproken
je leek toch even blij
kon je mij niet horen?
je straalde toch naar mij.

Straks gooi ik een kusje
naar jou mijn lieve meid
misschien kan ik je sussen
terwijl jij lonkt naar mij.

Ik zal eens naar je wuiven
naar 't kleine felle licht
en zachtjes zal ik fluisteren,
voor jou Gi, van ik.

Een nachtelijke hemel, fonkelende sterren :
glimlachende, pinkelende deugnietjes,
die elkaar vertellen
over wat zij zien van verre :
de blijheid en de droevenissen,
wezens die elkaar soms missen ...
wezens die de liefde kennen
en elkaar ermee verwennen ...
medogenloze gruweldaden,
armoe, honger, barre nood,
een strijd tussen leven en dood ...
of rijken die in weelde baden,
nog meer rijkdom niet versmaden...
er zijn dapperen of moedelozen,
zij die haten of minnekozen ...
die fonkeltjes nemen alles waar,
soms schateren ze met elkaar ...
er is één ster met een bloemgezichtje
en voor die ster is dit gedichtje :
het is er een die twinkelt en praalt,
altijd weer voor een ieder straalt :
een bloemster, een mooie,witte lely
ze heeft een naam,want ze heet Jely !

Gisteren moest jij laarzen aan
om in het paardenmest te staan

en liefst nog in lompen van kleren
want dat kan ruiken, moest je weten.

Hier loopt zij dan, meisje van de buiten
en toch kende zij niet veel van puiten.

Rood verlegen, komt zij nu op straat,
nog wel een lach maar minder praat

Het zal haar leren dacht men toen
flikflooien…reeds vanaf de noen

Hoe het haar nu zal vergaan
Durft zij naar de maas toegaan?

Ben jij de man van het water
of de man van het bos?
Ben jij dan Gust flater,
of de teler van compost?

Zo werd het kindje wakker
geschud uit een droom,
wie stond er nu te wachten
een kabouter aan een boom?


Zoveel namen had ze gedroomd
zoveel tekens gezien,
zoveel mensen haar getoond
Was het een sprookje misschien

Stukje per stukje poogt zij
te brengen in verband
haar puzzel is volledig
maar klopt van geen kant.

Zou ze weldra ontwaken
verdwaald uit een droom,
was het licht van de baken
of een zon door de boom?

Wie medemensen wil begeleiden,
zieken en gezonden,
op hun weg ten leven
moet van ze houden:

moet leren luisteren
naar al wat leeft in hun hart
aan verlangens en pijn

en zal zacht nabij komen
bij hun vreugde en verdriet
hun vragen en vertwijfeling

en stil worden
in zwijgende aandacht en diepe eerbied
voor de mens en het levensgrote mysterie
van het bestaan

zal diep in zichzelf
tekenen en taal van liefde
laten geboren worden
om dan schroomvol te proberen,
in eenvoud en oprechtheid,
het broze woord te spreken,
zo uit Gods hart genomen,
een tekenwoord van begrip
geborgenheid en vergeving
van eindeloos vertrouwen
en hoop op leven...

zal zichzelf zijn
en zo waarden voorleven
waaraan een mens zich kan rechttrekken

en zal ook
in de pijn om eigen onmacht,
niet moedeloos worden
maar in sterk geloof de hand vasthouden
van Hem die altijd groter is
in liefde en trouw

wie medemens wil begeleiden
zal zelf ook gewoon maar mens zijn
die echt oprecht probeert
te leven.

Mijzelf,

Ik ben mezelf
Ik ben ik
Ik ben niet volmaakt
maar zo ben ik
Ik weet wie ik ben
Ik weet wat ik wil
Soms ben ik een prater
en soms ben ik stil
Om mij te kennen
moet je dit leren
Ik ben wie ik zijn wil
Zo moet je mij accepteren

Heb ik niet zelf gemaakt,maar vond mij daarin terug!!!

Yoke

Zij zit voor 't raam in gedachten
haar dagen zijn bijna geteld
een mens, zij is een van de velen
maar niemand die haar ooit eens belt.
En is dan de avond gevallen
en klopte geen mens bij haar aan
dan is al haar hoop weer vervlogen
zo is het al heel lang gegaan.

Ze heeft altijd hard moeten werken
dat heeft ze met vreugde gedaan
haar kinderen werden steeds groter
en zijn toen het huis uit gegaan.
Ze wonen nu ver in de vreemde
maar denken ze ooit nog aan haar
zo af en toe krijgt ze een kaartje
met Kerstmis en soms met Nieuw Jaar.

Alleen zijn is moeilijk te leren
alleen zijn doet dikwijls verdriet
je ziet daag'lijks mensen passeren
zo velen, maar jou zien ze niet.
Alleen zijn is moeilijk te leren
geen sterveling die jou verwent
je bent zo alleen, geen mens om je heen
alsof je n' verschoppeling bent.

We dromen in 't leven van geld en succes
geluk, dat je duur moet betalen.
Maar leren met schande en schande, de les
dat niets in de wereld kan halen
bij 't simpel geluk dat een kind voor je heeft.
Dat op je verjaardag een bloemetje geeft
en dan kijk je ontroerd naar die twee kinderhandjes
naar die knuistjes, geklemd om een bloempje voor jou
dan ligt al je geluk in die twee kleine handjes
en geen rijkdom in geld die je dat geven zou.

We hebben een kind in een wereld gebracht
vol spoetniks, raketten, atomen
een argeloos kind, dat nog speelt en nog lacht
en niet weet hoe angstig wij dromen
't pakt onze hand, met z'n handjes zo klein
en denkt dan naïef, dat 't veilig zal zijn
en dan kijk je ontroerd naar die twee kinderhandjes
naar die knuistjes, geklemd om een bloempje voor jou
dan ligt al je geluk in die twee kleine handjes
en geen rijkdom in geld die je dat geven zou.

Wat wil je weten en nooit meer vergeten
vraag wat je wilt, stel duizend vragen,
vergeet de tijd, ik zal niet klagen,
reik mij je handen en ik zal je dragen.
Ik luister...

Wat is er meer, wat is het leven?
Wat is geluk, wat kan ik geven?
Waar zijn gevaren en wie zorgt er voor mij?
Wie ben jij?

Wat je moet weten en nooit mag vergeten
niet één moment, nooit in je leven,
wat jij ook doet, of zult beleven,
maak je geen zorgen, sta open voor morgen.
Op al je vragen is er maar een antwoord;
Geef liefde...

Zo dikwijls goede raad gekregen
over hoe te leven in dit leven:
moet men muren bouwen om zich heen
en wantrouwen menigeen?

Moet men zo zichzelf behoeden
tegen dat wat men vermoedde
moet men bannen het gevoel
en maar leven zonder doel?

Klare wijn kan men toch schenken
zonder iemand ooit te krenken:
wil men slechts genot en spel
stop dan maar en liefst heel snel.

Al te vaak ons steeds vergist
maar dat wordt weer uitgewist:
elke dag ons les geleerd
en toch gekwetst weer keer op keer.


Zekerheden worden niet gegeven,
een kansspel is het hele leven:
vertrouwen, gevoel en wat verstand
zo bouwen aan een hechte vriendschapsband

Vanmorgen wilde ik met rozen naar je komen
maar in mijn kleed had ik er zoveel meegenomen
dat mijn te strak gespannen gordel openging.

De knoppen sprongen los. De rozen gingen zweven
en werden met de wind mee naar de zee gedreven
waar hun vlucht op het water voor altijd verging.

De golven kleurden rood, zodat ze vlammen leken:
vanavond blijft een balsemlucht mijn kleed doorweken,
ruik hier op mij, hun geurige herinnering.

Amelie was haar naam,
maar niet meer bekwaam,
schuifelde met trage stap door de gang,
een traan biggelde over haar wang,
ik kwam haar tegen,
en vroeg ,Amelietje waar ga je heen?
zij keek me aan,
met een blik,laat me gaan!
mijn glimlach heeft haar toch wel iets gedaan,
want Amelie bleef staan,
Ik zag de vraag in haar ogen,
die er niet om logen,
zij vroeg mij met bevende stem,
weet jij wie ik ben en wie ik was,
was jij niet bij mij in de kleuterklas?
jij droeg blauwe jas.
Ja zei ik en jij had twee staartjes in een vlecht
en een kleedje met bloemetjes, precies echt,
telkens als ze mij zag,
was het voor haar of ze in de kleuterklas was,
Haar dochter kwam op bezoek,met een bloem,
haar moeke zat stil op een stoel,
Amelie herkende haar niet,
tot de dochter 's groot verdriet,
Amelie en ik hebben samen veel gelachen,
want zij zat in de kleuterklas met haar gedachten,
Dit verhaal in gedachten,
hoop ik als ik later mijn kinderen niet meer ken
er iemand is die zegt:
"ik ken jou ook van in de kleuterklas"

(dit is een ervaring uit mijn verpleegstertijd)

De rimpels om je mond en om je ogen
verrraden me het leven, dat je leidt
je bent een mens wiens dromen zijn vervlogen,
hoelang ben jij de weg al kwijt?

Het doet me pijn je zo verdwaald te weten
zo ver van huis, in een wereld vol van schijn,
het doet me pijn, dat je blijkbaar bent vergeten,
hoe het is om zuiver als een kind te zijn.

Er zijn rimpels, veel, en diep gesneden
in je gezicht, dat alles heeft gezien
zijn het rimpels van het ongeleefde leven
waarvan je hoopte, dat je 't leven zou misschien?

Het doet me pijn, om de pijn die jij moet voelen,
als je beseft, hoever je was verdwaald,
maar 'k zal met jou een diepe blijdschap voelen
als je eindelijk zeggen mag:
"Goddank, ik heb 't gehaald".