Speciaal voor jou Jely...


Nachtverpleegster

In de gang hoor ik je dwalen,
langzaam kom je naar mijn deur.
Voor elkeen met al zijn kwalen
heb je iets, al is 't odeur.

Je geeft zieke mensen pillen,
sluit een nieuwe infuus aan.
Krijgt een tikje op je billen
van die opa aan het raam.

Snel die oude dame wassen,
een wit laken op het bed.
Dan haar buurvrouw laten plassen,
grapje en we hebben pret.

'k Hoor je bij mijn buurman stoppen
met je medicijnenkar.
'k Hoor je op zijn kussen kloppen,
met hem lachen, d' oude nar.

Dan kom je mijn kamer binnen,
jij, jij nachtverpleegster mijn.
"Binnenkort kan jij beginnen
met te stappen langs de lijn".

Zeg je en je helpt me zitten,
in de zetel naast het raam.
"Blijf jij nou maar even zitten,
'k kom meteen weer bij je aan".

Want er is iemand aan 't bellen,
die je nodig heeft gewis.
'k Wacht wel, 'k wil jou iets vertellen,
over hoe ik jou hier mis.

Over hele zachte handen,
die me heelden, d' eerste nacht.
Over lichtjes die toen brandden,
in je ogen wonderzacht.

Over hoe je met de mensen
overweg kan, iedere nacht.
Hoe je lacht, vervult de wensen,
huilt en grient tijdens de wacht.

Lieve nachtzus, wil je weten,
dat, al zie ik je nooit meer,
ik je nooit meer zal vergeten,
jij, jij altijd in de weer.

Beer (25.05.2005)

Woorden kunnen koesterend zijn
een veilig warm omarmen voor het hart
dat doodmoe van de reis,
zich bij het vuur komt warmen.

Woorden kunnen troostend zijn
schrijnende pijn verzachten van het hart
dat door verdriet verdoofd
geen dagen kent, slechts nachten.

Woorden kunnen teder zijn
vol liefdes zoet gefluister
een hart van dit gevoelen vol,
stroomt over als het luistert.

Woorden kunnen striemend zijn
een gesel fel en wreed
waarvoor een hart zich bergen wil
omdat het geen weerwoord weet.

Woorden kunnen moordend zijn
wanneer ze worden afgevuurd
op een hart dat vol vertrouwen
niet door argwaan wordt ommuurd.

Woorden kunnen zwijgend zijn
uit trots of onvermogen
een hart dat afgesloten is
spreekt enkel met de ogen.

Woorden, dagelijks gebruikt,
gesproken door zovele mensen
met een hart dat maar zo zelden spreekt
omdat het leven moet binnen enge grenzen.

Woorden, we moeten er wat meer op letten
wat meer bewust zijn van hun bereik
ons hart wat meer aan het woord laten komen
dan spreken onze mond en ons hart, tegelijk.

Langs gescheiden wegen,
door een wisselend landschap,
alleen onderweg
van het reizen wat moe,
beiden op zoek naar een plekje om te rusten,
nietsvermoedend op weg
naar de ander toe.

Op een kruispunt van wegen,
in een lieflijk landschap,
beiden alleen
van het reizen moe,
zagen we blij een plekje om te rusten,
verlieten de weg
liepen naar elkaar toe.

Langs steeds nieuwe wegen
door een wisselend landschap,
niet meer alleen
na een lange, lange tocht
reizen we verder langs plekjes waar we rusten,
hand in hand, met de reisgenoot
die elk van ons zocht.

Ik ben oud

Mijn benen willen niet meer mee

En mijn handen beven.

Heb geduld met mij

Jullie wereld is zo snel.

Mijn oren zijn verzwakt

en doof van het lawaai

Spreek niet te zacht

Als ik met je praat

Mijn ogen zijn niet

meer zo helder

Ik zie niet alles meer.

Wees niet boos als ik mors

of ergens iets omvergooi.

Ik heb nooit veel kans

gehad om te studeren

Ik begrijp ze niet altijd.

In mijn geheugen zit de mot

en morgen ben ik weer vergeten

wat ik je vandaag heb beloofd.

Neem het me niet kwalijk

als ik eens over vroeger praat

en soms tweemaal hetzelfde zeg.

Het doet me deugd als je vriendelijk bent

en even tijd voor me maakt

ik ben daar erg gevoelig voor.

Sluit me niet uit en laat me voelen

dat ik je niet tot last ben.

Ik leef ook nog graag

en soms voel ik me erg eenzaam.

Ik moet nog leren oud te worden

met een jong hart.

Jij was helemaal niet van streek
toen jij bij ons naar binnen reed,
je vrouwtje lief en elegant
drukte op de bel met éne hand.

Weldra ging het deurtje open
en verscheen me daar ne schone,
was het "belle en het beest"
of een engel een betoverende geest?

Net zoals een halve maan vannacht,
zo leek jij wel gister overdag,
een licht met schaduw haar omgeven
en in de ronde sterren jou omweven,

er hing geen spanning in de lucht
lichte wolken verdwenen met een zucht
d' één moment zo nuchter en spontaan
even later was j' in een droom belaan.

Er was nevel blijven hangen
van de spin in 't net gevangen
'k voelde wel 't zit hier niet pluis,
hoe verwijderen moest ik 't gruis.

Spraakzaam, open als een boek
je gevoelens, gehuld in grove doek.
Een hele opgaaf je te doorgronden.
Had je soms een sudoku gevonden.

Al bij al, ik mocht niet klagen,
jouw aanwezigheid was best te dragen,
je was beleefd, galant, een echte heer,
dank, en 'k hoop op 'n volgende keer

Het "waarom".


Het “waarom” dat wou ik horen.
Ik zocht de wind in de bomen
maar het antwoord lieve kind
was onvindbaar in de wind.

Ik ging op zoek naar de sterren.
Die konden mij misschien vertellen,
zij geven mij toch zoveel licht,
lag ’ t antwoord in mijn zicht?

Zij wisten met mijn vraag geen raad
en praten wat onder elkaar.
Naar wie moest ik mij richten.
Wie kon er mij berichten?

Ik wist niet meer, wat nog gedaan,
‘k zocht de wolken hier bovenaan
en vroeg hen of zij ’t wisten
van ’t leed, ik aangerichte.

Zij gleden langs mijn zicht voorbij
en schonken geen aandacht meer aan mij.
Toen verscheen dan Jan de maan
die lachte en ’t was gedaan.

Laat je zorgen dus voor morgen,
Zorgen zijn dan opgeborgen.
”Tijd brengt raad” het is wel waar.
Vragen als “waarom”….is stom.

Bejaarden.

Ze zijn zo mooi,
twee oudjes nog bij elkaar
op hun bankje,
iedere zomer weer, jaar na jaar.
Met de jaren mee
is de herfst gekomen.

Hij kijkt haar aan
met een blik vol dromen.
Zij neemt z’n hand en glimlacht,
samen sterk voor de winter
die hen wacht.

Ik weet niet eens wie ze zijn,
zomaar twee oudjes in de zon.
De tijd voor hen kopen
of stelen misschien,
Ik wou dat ik het kon.

Mijn "mama" wordt nu stillekens oud.
De noorderwind waait door het najaarshout.
Wij waren al groot toen vader stierf.
Zij bleef alleen met een diep verdriet.
De jaren ontnamen haar menigen waan.
Wellicht heb ook ik haar leed gedaan.
Haar been wordt wat dik, zij gaat wat gebogen,
maar stil is haar stem en zacht zijn haar ogen.
Mijn moederken wordt nu stillekens oud
en 'k voel mij zo bang om haar verder behoud.
Wat ga ik, wat zal ik dan moeten beginnen
als zij mij niet langer zal mogen beminnen.
Hoe dieper wij zelf in het leven staan,
hoe meer behoef ik haar dapper bestaan.
Zij is als zon die schemeren gaat
en nog schoon maar weemoedig in goudglans staat

Ooit verlangden we zo elkaar te kennen
dat we alleen maar vrienden wilden zijn.
Een goede draad op een kapot getouw,
daaruit kan geen stof worden geweven.

Een fundament voor liefde en vrienden
is wel een basis aan vertrouwen,
maar bij jou schoot dat niet te binnen
je wou enkel nieuwe lof bezingen.

Toen je wegging werd het lentegras groen,
nu je terugkomt ligt er sneeuw in het portaal.
Weet je, als je verlangend oud wordt,
groeien tussen je donkere haren witte.

Vader, wij hebben nooit gesproken

Over het leven met elkaar,

Gij had het uwe, ik het mijne

En beiden wisten wij, ’t is zwaar

Te leven met een weerloos hart…

Zo hadden we ons toegesloten

En gingen zwijgend naast elkaar:

Ik heb de weg niet kunnen vinden,

Al lag uw hand steeds voor de mijne klaar.
En nu gij heen gegaan zijt naar dat vreemde

En voor geen levende bereikbaar land,

Nu breekt mijn vuist eerst hunkerend open

En zoekt vergeefs uw trouwe hand.

Dit is een verhaal van iemand die heel veel van de mensen heeft gehouden. Zijn ogen waren zacht en zijn mond sprak altijd woorden van vrede en begrip. Zijn handen gleden teer in de handen van andere mensen en zijn voeten brachten hem steeds naar de mensen die hem nodig hadden.
Zijn hart was zo groot als de wereld. Bij hem vonden de eenzamen een thuis en mochten de kinderen spelen. In de stille aandacht van zijn blik weenden en treurden de mensen die pijn hadden. Hij gaf brood aan hen die honger leden en gaf te drinken aan hen die steeds vroegen om 'meer'.
Hij wilde hun zwijgend antwoord zijn, als ze vroegen naar het 'waarom' van de mensen en de dingen.
Tot hij op een morgen wakker werd en zag dat er niets veranderd was. De eenzamen bleven alleen, de kinderen speelden gewoon verder mét of zónder hem, en wie pijn had, treurde en weende evenzeer als de dag te voren.
De mensen leden nog honger en hun dorst naar geluk brandde heet en onverzadigd. Ze bleven wanhopig zoeken naar het waarom en de wereld wentelde onverschillig voort om zijn koude as van bezitten en begeren.
Even wist de goede man niet wat hij zag. Hij begreep niet waarom hij van de mensen gehouden had, omdat ze in het geheel niet veranderd waren. Hij trachtte nog meer van hen te houden met een milde koorts die hem voortjoeg...tot hij uitgeput in de leegte greep.
Zijn hoop werd vertwijfeling en zijn mond beefde als hij sprak. Toen werden zijn handen langzaam harde vuisten en zijn stappen hamerslagen. Zijn ogen glansden nog, maar met een vreemd licht, als blauw glimmend staal in de middagzon.
De laatste woorden vóór hij zich van de mensen afkeerde, en zelf heel eenzaam werd, waren woorden die hij tot zichzelf sprak met een vlammend rauw verdriet:
"Mijn hart is voor altijd kil".

De oude vrouw zat in de zon,
met een gekleurde gerafelde sjaal over de knieën.
Ze keek naar de spelende kinderen.
Hun gejoel lachte naar de hemel.
De struiken hingen loom en zwaar in de zomer
en de boomkruinen bewogen niet meer.
De oude vrouw noemde me het getal van haar kleinkinderen
en achterkleinkinderen. Ik schudde ongelovig het hoofd
en haar zachte open ogen straalden van pret.
Je hebt van die oude mensen met eeuwig jonge ogen.
Ze kunnen blij en speels tintelen, zonder enige bitterheid.
Ik heb alles alleen gedaan, zei ze. Vader is al twintig jaar dood.
Ze knikte weemoedig met het grijze hoofd.
Toch is het goed geweest, ging ze verder, al mijn kinderen zijn
gelukkig.
In gedachten zag ik twee jonge mensen, de handen in elkaar,
meer dan een halve eeuw geleden.
Nu liep haar weg ten einde, en haar geliefde wachtte op het kruispunt. Daarin geloofde ze, even gemakkelijk als in het licht van de volgende morgen.
Ik heb haar hand lang gedrukt, toen we afscheid namen.
Ze wuifde me nog na bij de bocht van de weg.
En de zon dook onder in de broeiende warme heide.
Die vrouw komt nog vaak in mijn gedachte staan.
Dit moest een bezoek aan mijn moeder wezen.

Het is een lange dag geweest, met veel zon en licht.
We hebben samen in de tuin gelegen, languit in het gras, tussen bloemen en de legpuzzels van de kinderen.
Nu is het nacht en de bomen achter het raam zijn sierlijke silhouetten met grillige armen en uitgestrekte vingers.
Ik sluimer tussen slaap en  droom. Het is heel stil in het grote huis. Ons huis is oud, met grote ruimten en gangen.
De muren ademen geschiedenis. Het behangsel is goudgeel, met oudroze bloemen en groene blaadjes.
Als je door ons huis gaat, ben je nooit alleen. Het verleden gaat met je mee. Dan komen lieve mensen weer tot leven. En je weet dat ze bij je zijn. Geruisloos, als de zware gordijnen en de gebloemde zetels waarin ze zaten.
Ik denk aan deze dingen en rust.
Dan hoor ik de piano. Als vanzelfsprekend. De muziek is als wierook in een oude kerk. Ik open de deur en glimlach in het duister. Beethoven, Chopin. De klanken vullen het huis met schoonheid. Ik moet langzaam ingeslapen zijn. Met een dankbaar hart.
Waarachtige schoonheid kan een mens zó ontroeren dat alles eenvoudig wordt en zinvol. De harde dingen worden zachter, een innige rust neemt bezit van je gedachten, je wordt milder en je ontdekt hoe rijk een mens kan zijn als hij zich verzoent met zichzelf. Mensen die geen schoonheid kennen of er de tijd niet voor nemen zijn arme mensen. Je kunt ontroerd worden en gelukkig zijn om wolken in de hemel, om ruisende bomen.
Je kunt kinderen mooi vinden en oude mensen.
Je staat in verrukking voor kleuren of vormen.  Er is zo oneindig veel..., als je leven wilt tot in de toppen van je vingers... zoals die nacht..., toen de piano het oude huis deed zingen en het mysterie van wat u en mij gelukkig maakt, héél dichtbij was.

Maandag 29/08/2005
Elke stad heeft haar gebouwen: de dienst van de bevolking, officiële ziekenhuizen, burelen van de belastingen en noem maar op.
Er staat een portier bij de ingang, er zijn fietsrekken en parkeervakken. Zo ging de oude vrouw naar de dienst van de posterijen.
Ze keek angstig rond, met de  hulpeloze blik van gewone mensen die verdwalen tussen loketten en kantoren.
De ontvangstruimte was kraakhelder, glanzend in kleuren van wit metaal en fel oranje. De rij beambten met gesteven boorden
was al even rechtlijnig opgezet als de etalagepoppen in een kledingmagazijn. De vrouw werd beleefd van A naar B verwezen en liep kreunend het hele alfabet af, ondertussen met het bewuste papiertje zwaaiend als met een witte vlag.
Toen moest ze een volgende glad betegelde ruimte door, waar heel achteraan een man wenkte vanachter stapels werkdocumenten. De witte vlag belandde op het bewuste bureel.
Maar deze man was anders. Hij stelde haar gerust, niet met een vaderlijke minachting om het 'oud sukkeltje', maar hartelijk en vol eerbied. Hij zette wat stempels en handtekeningen in de papieren jungle en praatte heel gemoedelijk, als zaten ze thuis bij een kop koffie. De vrouw drukte zijn hand en stapte glimlachend terug. Haar gezicht was ontspannen en dankbaar, dank zij deze ene mens.
Ik was even heel gelukkig.
Om deze man, die warmte en onthaal geboden had met heel eenvoudige gebaren. Hij had niet 'administratief gefunctioneerd'. Eens te meer zag ik de kracht en het wonder van kleine attenties en wat gewone menselijkheid.
Onze woestijn van nut en rendement is nog leefbaar zolang dit mogelijk blijft.