Amelie was haar naam,
maar niet meer bekwaam,
schuifelde met trage stap door de gang,
een traan biggelde over haar wang,
ik kwam haar tegen,
en vroeg ,Amelietje waar ga je heen?
zij keek me aan,
met een blik,laat me gaan!
mijn glimlach heeft haar toch wel iets gedaan,
want Amelie bleef staan,
Ik zag de vraag in haar ogen,
die er niet om logen,
zij vroeg mij met bevende stem,
weet jij wie ik ben en wie ik was,
was jij niet bij mij in de kleuterklas?
jij droeg blauwe jas.
Ja zei ik en jij had twee staartjes in een vlecht
en een kleedje met bloemetjes, precies echt,
telkens als ze mij zag,
was het voor haar of ze in de kleuterklas was,
Haar dochter kwam op bezoek,met een bloem,
haar moeke zat stil op een stoel,
Amelie herkende haar niet,
tot de dochter 's groot verdriet,
Amelie en ik hebben samen veel gelachen,
want zij zat in de kleuterklas met haar gedachten,
Dit verhaal in gedachten,
hoop ik als ik later mijn kinderen niet meer ken
er iemand is die zegt:
"ik ken jou ook van in de kleuterklas"

(dit is een ervaring uit mijn verpleegstertijd)

De rimpels om je mond en om je ogen
verrraden me het leven, dat je leidt
je bent een mens wiens dromen zijn vervlogen,
hoelang ben jij de weg al kwijt?

Het doet me pijn je zo verdwaald te weten
zo ver van huis, in een wereld vol van schijn,
het doet me pijn, dat je blijkbaar bent vergeten,
hoe het is om zuiver als een kind te zijn.

Er zijn rimpels, veel, en diep gesneden
in je gezicht, dat alles heeft gezien
zijn het rimpels van het ongeleefde leven
waarvan je hoopte, dat je 't leven zou misschien?

Het doet me pijn, om de pijn die jij moet voelen,
als je beseft, hoever je was verdwaald,
maar 'k zal met jou een diepe blijdschap voelen
als je eindelijk zeggen mag:
"Goddank, ik heb 't gehaald".

Als je 't moe bent,

 als je overhoop ligt met je omgeving,

als je geen raad meer weet,

 als je je nergens meer gelukkig weet,

 denk dan even terug aan die mooie dagen,

 dat je lachte en speelde,

 dat je tegen iedereen vriendelijk was,

 dat je in ieders oog een tinteling zag,

 dat je leefde als een kind zonder zorgen,

dat je u vreugde niet opkon...

 Vergeet je mooie dagen niet,

 breng ze terug in je vertrouwde kring,

adem weer de goedheid in,

om je hart te bedaren,

 opgejaagd en gekwetst als het is

door vele nutteloze vragen en vraagtekens.

 Heer, ik kom u moed vragen,

niet alleen voor de bloedige dagen in mijn leven

maar ook voor de mooie dagen

opdat ik deze zou bewaren

en doorstralen.

Toen God het verzorgend personeel schiep, deed hij de zesde dag al overuren. Terwijl hij even rustte en zich afvroeg of het goed was, kwam er een engel naast Hem zitten.
"Hebt U die lange lijst met speciale wensen op het bestelformulier gezien?" vroeg Hij.
"Deze mensen moeten geleverd kunnen worden in een mannelijke en in een vrouwelijke versie, en zonder wachttijd. Ze moeten gemakkelijk te desinfecteren zijn, maar ze mogen niet gemaakt zijn van plastic. Ze moeten stalen zenuwen hebben en een brede rug die alles kan dragen wat anderen kwijt willen. Maar toch moeten ze tenger genoeg zijn om zich goed te voelen in veel te kleine personeelskamers. Ze moeten vijf dingen tegelijk kunnen doen en daarbij nog altijd een hand vrij hebben".
Den engel schudde het hoofd..."Zes handen, dat zal moeilijk gaan!".
"Over handen lig ik niet wakker" zei God.
"Maar zelfs het standaardmodel moet drie paar ogen hebben:
een paar dat 's nachts door alle muren heen kan kijken; een tweede paar in het achterhoofd waarmee ze kan zien wat men voor haar probeert te verbergen en wat ze absoluut moet weten, en natuurlijk een paar gewone ogen waarmee ze een bewoner kan aankijken en hem laten voelen: "Ik begrijp u en ik ben er voor u zonder dat u een woord moet zeggen."
De engel trok God aan de mouw en zei: "Ga slapen Heer, doe morgen verder."
"Geen sprake van " zei God. "Nu ik er toch al een hele dag aan gewerkt heb, wil ik ze ook afwerken. Ik ben er net in geslaagd om ze zo te maken dat ze nooit ziek worden en mochten ze toch bezwijken, dan kunnen ze zichzelf genezen;"
"Kunnen ze denken?" vroeg de engel.

"Ze kunnen niet alleen denken, ze kunnen ook zelf een oordeel vormen en als het nodig is compromissen sluiten" antwoordde God.
"Ze kunnen begrijpen dat 20 bewoners soms evenveel werk vragen als 40, en dat 10 betrekkingen vaak maar door 5 personen ingevuld worden. Ze houden van hun beroep ook al eist het al hun energie op en worden ze er niet rijk van. Ze kunnen leven met wisselende werktijden en zich ermee verzoenen dat ze weinig
vrije weekends hebben.
De engel bekeek het model langs alle kanten.
"Het materiaal is te zacht", zuchtte hij.
"Maar wel ongelooflijk taai", antwoordde god meteen.
"Je hebt geen idee van wat het allemaal kan verdragen!"
De engel boog zich voorover en streek met zijn vinger over de wang van het model.
"Er zit een lek in!" zei hij verontrust.
"Ik heb u toch gezegd dat U veel te veel in één model hebt willen stoppen..."
"Dat is geen lek, dat is een traan," Glimlachtte God.
"En waarvoor dient die dan?"
"Ze vloeit bij vreugde en verdriet, bij pijn en ontgoocheling, bij onmacht en verlatenheid," antwoordde God.
De traan is haar overloopklep..."

Auteur onbekend.

Voor mijn lieve kleinzoon,ons zorgenkind,

Toen je werd geboren,
heb ik je in m'n hart gesloten,
je was zo lief en blij,
je lach en vriendelijkheid vertederde mij,
je was een jaar of acht,
soms was je erg boos,dan weer een lach,
ik zag...er was iets mis,
ik werd geroepen per telefoon,
moest je gaan halen op school,
je liep naar me toe,
en vroeg...oma wat wil je dat ik doe?
nam je mee naar huis,
je was zo stil als een muis,
ik keek naar hem,keek naar zijn ogen,
die blik zal ik nooit vergeten,
het kind wou niet meer leven,
zo jong en al zwarte gedachten,
ik heb bij hem gewaakt,
en dat vier nachten,
ik was bang voor jou,
want ik wist het al gauw,
je wist met je eigen geen blijf,
je was helemaal niet meer blij,
Ik heb je tegen mijn hart gedrukt,
en jij zei "oma hou me vast ik voel me goed bij jou"
dan werd je opgenomen,
elke dag wou ik naar je toekomen,
Bij je mama kon je niet blijven,
je kleine broertjes konden je niet begrijpen,
die tijd was een hel voor jou,
en ik dacht daar zit hij nu in de kou,
jongen lief, mijn harte dief,
ik heb je nog altijd even lief,
nu ben je twaalf,
en je zegt nog steeds "oma ik hou van jou"
Lieve Jente je bent en blijft mijn schattebout,
Elke dag en nacht ben je in mijn gedachten,
en...mijn hart weent,
Je oma,

Heel veel kon ik alleen
geen mens die dat betwistte,
maar toen ik dacht, dat ik alles kon
dus niemand nodig had,
bleek dat ik mij vergiste,
want,
weet je wat ik niet kon?
en ik heb het geprobeerd,
mezelf kon ik niet omarmen:
al leken de handen die van een ander,
ik stond met m'n rug naar de spiegel gekeerd.

Nu ik dit opschrijf, schrik ik ervan:
zijn mijn woorden, is mijn houding
camouflage voor m'n angst?
Ben ik bang dat ik toch niet alles alleen kan?
en als ik dat toegeef
Wat dan ???

Met m'n gezicht naar de spiegel gekeerd,
durf ik mezelf eindelijk recht aan te kijken
wonderlijk,
ik begin echt te lijken
op al die mensen om me heen
de één kan maar weinig
de ander heel veel,
toch kan niemand
dus ook ik niet
altijd
alles
alleen.

Dag in, dag uit, op elk moment
gebeuren ze, en nog altijd
in Santiago en Andenne
en soms gewoon in Zolderend
gebeuren ze. Dat weet je toch?
In naam van God of een regiem
een koning of een president
in het geniep of legitiem,
als boete of als dreigement
of als barbaars amusement
de dingen waar je bang voor bent.

Want martelingen horen bij het leven
en schikken zich in elk gewenst patroon
en folteraars zijn meestal doodgewoon.

Wees nou maar blij dat je de kans nooit hebt gehad
wees nou maar blij dat je nooit "nee" hebt hoeven zeggen
om te bemerken hoe het kwaad
van erger tot erger gaat
en tot waar beesten niet in staat toe zouden zijn
want enkel mensen doen elkaar moedwillig pijn.

En als je denkt: "wie doet dat nou"?
stel, dat je oog in oog zou staan
alleen maar naar ze kijken zou
je zag een man, je zag een vrouw
en daar was niks bijzonder aan
misschien zelfs leken ze op jou
de godvergeten hondentrouw
de gruwelijke parallel
met bange katten in het nauw
zelfs het ontbreken van berouw
misschien zelfs leken ze op jou.

Lieve dochter zie je mij

 geef me dan hoop en maak me blij

 Het is moeilijk hier,zo zonder jou

 Omdat ik zo veel van je hou

 Je te missen elke dag weer

 Mijn hart sterft altijd een beetje meer

Toch denk ik graag aan jou lieve kind

Mijn kind van de wolken en de wind

 Als jij een beetje over mij wil waken

 Dan kan ik straks weer gerust slapen

Raak me eens aan met je adem van licht

 Dan krijgt de ochtend weer een ander gezicht

Wacht op mij mijn meisje en knuffel me zacht

 Dan kom ik vandaag beslist door de dag

 Een dag zonder jou, heel ver maar toch heel dichtbij

 Want liefde groeit door, gaat nooit voorbij

 Rust zacht lieve kind,

 ik doe de oogjes nu toe

Morgen is weer een dag

Afschermen doe je je voor iedereen,
je bent doodsbenauwd jezelf te verliezen
liever dan te kiezen
blijf je neutraal.

Jouw wereld is klein en beperkt tot jezelf
je wilt immers nergens betrokken bij raken?
Je bewaart steeds een afstand tot andermans zaken
zo blijf je, neutraal.

Je kleur is het grijs, geen zwart en geen wit,
de kleur van het vale
het grauwe, neutrale,
geen bergen, geen dalen,
geen ja, geen nee.

Welke prijs heb je daarvoor moeten betalen?
Waarom koos jij uit zo'n groot kleurenscala
juist het grijs dat aan kleur het minste heeft?

Emoties en gevoelens brengen kleur in je leven
als je tenminste
werkelijk
wil Leven!

Jouw huis gaf mij een les te leren,
hoe moet een mens die stilte toch hanteren,
wat doet een mens als nergens plichten zijn
jouw stilte, weet je, deed een beetje pijn.

Soms had ik zin om heel hard weg te lopen,
maar ik wist heel goed dat ik dat moest bekopen
met spijt. Tegen een uitdaging zeg ik niet neen
'k loop van nature dwars door 's levens plassen heen.

Dus ben ik in dat stille huis gebleven
en langzaam groeide toen een ander leven,
die daverende stilte werd vertrouwd,
het leven is op meer dan stadsrumoer gebouwd.

Toen dacht ik: jij hebt goed gekozen,
een evenwicht tussen bureau en rozen,
want na jouw hevig werk met al die zorgen
vind jij hier atlijd weer een nieuwe morgen.

Met iets daarvan verankerd in mijn hart,
ga ik na dit interval opnieuw van start
met als herinnering dit onschatbaar goed:
ik heb in jou een waarlijk mens ontmoet.

Er zit een merel in 't plantsoen
en elke morgen op gezette tijden
verschijnt zij aan mijn raam en wacht bescheiden
op het door mij verstrekte sobere rantsoen.

Wat mij daarbij opvalt, dat is hoe
ik elke morgen omstreeks kwart voor achten
weer toegeef aan 't vertrouwensvol verwachten
en steeds opnieuw het venster opendoe.

Is niet die kleine vogel net als ik,
die aan de achterdeur des levens schooide,
geduldig wachtend tot een hand wat kruimels strooide;
zoveel verwachting voor één ogenblik....

Als je elke nieuwe dag
aanvangt met een gulle lach
als je met een blij gezicht
aan je werkt denkt en je plicht

zonder veel gepraat,
anderen helpt met woord en daad
en steeds naar beter streeft
dan heb je niet voor niets geleefd.

Als je in je levensstrijd
warmte om je hebt verspreid
en iemand die daar treurt
hebt getroost en opgebeurd

Als je helpt waar je dat kon
aan wat licht en aan wat zon
als je een goed voorbeeld geeft
heb je niet voor niets geleefd.

Speciaal voor jou Jely...


Nachtverpleegster

In de gang hoor ik je dwalen,
langzaam kom je naar mijn deur.
Voor elkeen met al zijn kwalen
heb je iets, al is 't odeur.

Je geeft zieke mensen pillen,
sluit een nieuwe infuus aan.
Krijgt een tikje op je billen
van die opa aan het raam.

Snel die oude dame wassen,
een wit laken op het bed.
Dan haar buurvrouw laten plassen,
grapje en we hebben pret.

'k Hoor je bij mijn buurman stoppen
met je medicijnenkar.
'k Hoor je op zijn kussen kloppen,
met hem lachen, d' oude nar.

Dan kom je mijn kamer binnen,
jij, jij nachtverpleegster mijn.
"Binnenkort kan jij beginnen
met te stappen langs de lijn".

Zeg je en je helpt me zitten,
in de zetel naast het raam.
"Blijf jij nou maar even zitten,
'k kom meteen weer bij je aan".

Want er is iemand aan 't bellen,
die je nodig heeft gewis.
'k Wacht wel, 'k wil jou iets vertellen,
over hoe ik jou hier mis.

Over hele zachte handen,
die me heelden, d' eerste nacht.
Over lichtjes die toen brandden,
in je ogen wonderzacht.

Over hoe je met de mensen
overweg kan, iedere nacht.
Hoe je lacht, vervult de wensen,
huilt en grient tijdens de wacht.

Lieve nachtzus, wil je weten,
dat, al zie ik je nooit meer,
ik je nooit meer zal vergeten,
jij, jij altijd in de weer.

Beer (25.05.2005)

Woorden kunnen koesterend zijn
een veilig warm omarmen voor het hart
dat doodmoe van de reis,
zich bij het vuur komt warmen.

Woorden kunnen troostend zijn
schrijnende pijn verzachten van het hart
dat door verdriet verdoofd
geen dagen kent, slechts nachten.

Woorden kunnen teder zijn
vol liefdes zoet gefluister
een hart van dit gevoelen vol,
stroomt over als het luistert.

Woorden kunnen striemend zijn
een gesel fel en wreed
waarvoor een hart zich bergen wil
omdat het geen weerwoord weet.

Woorden kunnen moordend zijn
wanneer ze worden afgevuurd
op een hart dat vol vertrouwen
niet door argwaan wordt ommuurd.

Woorden kunnen zwijgend zijn
uit trots of onvermogen
een hart dat afgesloten is
spreekt enkel met de ogen.

Woorden, dagelijks gebruikt,
gesproken door zovele mensen
met een hart dat maar zo zelden spreekt
omdat het leven moet binnen enge grenzen.

Woorden, we moeten er wat meer op letten
wat meer bewust zijn van hun bereik
ons hart wat meer aan het woord laten komen
dan spreken onze mond en ons hart, tegelijk.

Langs gescheiden wegen,
door een wisselend landschap,
alleen onderweg
van het reizen wat moe,
beiden op zoek naar een plekje om te rusten,
nietsvermoedend op weg
naar de ander toe.

Op een kruispunt van wegen,
in een lieflijk landschap,
beiden alleen
van het reizen moe,
zagen we blij een plekje om te rusten,
verlieten de weg
liepen naar elkaar toe.

Langs steeds nieuwe wegen
door een wisselend landschap,
niet meer alleen
na een lange, lange tocht
reizen we verder langs plekjes waar we rusten,
hand in hand, met de reisgenoot
die elk van ons zocht.

Ik ben oud

Mijn benen willen niet meer mee

En mijn handen beven.

Heb geduld met mij

Jullie wereld is zo snel.

Mijn oren zijn verzwakt

en doof van het lawaai

Spreek niet te zacht

Als ik met je praat

Mijn ogen zijn niet

meer zo helder

Ik zie niet alles meer.

Wees niet boos als ik mors

of ergens iets omvergooi.

Ik heb nooit veel kans

gehad om te studeren

Ik begrijp ze niet altijd.

In mijn geheugen zit de mot

en morgen ben ik weer vergeten

wat ik je vandaag heb beloofd.

Neem het me niet kwalijk

als ik eens over vroeger praat

en soms tweemaal hetzelfde zeg.

Het doet me deugd als je vriendelijk bent

en even tijd voor me maakt

ik ben daar erg gevoelig voor.

Sluit me niet uit en laat me voelen

dat ik je niet tot last ben.

Ik leef ook nog graag

en soms voel ik me erg eenzaam.

Ik moet nog leren oud te worden

met een jong hart.

Jij was helemaal niet van streek
toen jij bij ons naar binnen reed,
je vrouwtje lief en elegant
drukte op de bel met éne hand.

Weldra ging het deurtje open
en verscheen me daar ne schone,
was het "belle en het beest"
of een engel een betoverende geest?

Net zoals een halve maan vannacht,
zo leek jij wel gister overdag,
een licht met schaduw haar omgeven
en in de ronde sterren jou omweven,

er hing geen spanning in de lucht
lichte wolken verdwenen met een zucht
d' één moment zo nuchter en spontaan
even later was j' in een droom belaan.

Er was nevel blijven hangen
van de spin in 't net gevangen
'k voelde wel 't zit hier niet pluis,
hoe verwijderen moest ik 't gruis.

Spraakzaam, open als een boek
je gevoelens, gehuld in grove doek.
Een hele opgaaf je te doorgronden.
Had je soms een sudoku gevonden.

Al bij al, ik mocht niet klagen,
jouw aanwezigheid was best te dragen,
je was beleefd, galant, een echte heer,
dank, en 'k hoop op 'n volgende keer

Het "waarom".


Het “waarom” dat wou ik horen.
Ik zocht de wind in de bomen
maar het antwoord lieve kind
was onvindbaar in de wind.

Ik ging op zoek naar de sterren.
Die konden mij misschien vertellen,
zij geven mij toch zoveel licht,
lag ’ t antwoord in mijn zicht?

Zij wisten met mijn vraag geen raad
en praten wat onder elkaar.
Naar wie moest ik mij richten.
Wie kon er mij berichten?

Ik wist niet meer, wat nog gedaan,
‘k zocht de wolken hier bovenaan
en vroeg hen of zij ’t wisten
van ’t leed, ik aangerichte.

Zij gleden langs mijn zicht voorbij
en schonken geen aandacht meer aan mij.
Toen verscheen dan Jan de maan
die lachte en ’t was gedaan.

Laat je zorgen dus voor morgen,
Zorgen zijn dan opgeborgen.
”Tijd brengt raad” het is wel waar.
Vragen als “waarom”….is stom.