Dag in, dag uit, op elk moment
gebeuren ze, en nog altijd
in Santiago en Andenne
en soms gewoon in Zolderend
gebeuren ze. Dat weet je toch?
In naam van God of een regiem
een koning of een president
in het geniep of legitiem,
als boete of als dreigement
of als barbaars amusement
de dingen waar je bang voor bent.

Want martelingen horen bij het leven
en schikken zich in elk gewenst patroon
en folteraars zijn meestal doodgewoon.

Wees nou maar blij dat je de kans nooit hebt gehad
wees nou maar blij dat je nooit "nee" hebt hoeven zeggen
om te bemerken hoe het kwaad
van erger tot erger gaat
en tot waar beesten niet in staat toe zouden zijn
want enkel mensen doen elkaar moedwillig pijn.

En als je denkt: "wie doet dat nou"?
stel, dat je oog in oog zou staan
alleen maar naar ze kijken zou
je zag een man, je zag een vrouw
en daar was niks bijzonder aan
misschien zelfs leken ze op jou
de godvergeten hondentrouw
de gruwelijke parallel
met bange katten in het nauw
zelfs het ontbreken van berouw
misschien zelfs leken ze op jou.

Lieve dochter zie je mij

 geef me dan hoop en maak me blij

 Het is moeilijk hier,zo zonder jou

 Omdat ik zo veel van je hou

 Je te missen elke dag weer

 Mijn hart sterft altijd een beetje meer

Toch denk ik graag aan jou lieve kind

Mijn kind van de wolken en de wind

 Als jij een beetje over mij wil waken

 Dan kan ik straks weer gerust slapen

Raak me eens aan met je adem van licht

 Dan krijgt de ochtend weer een ander gezicht

Wacht op mij mijn meisje en knuffel me zacht

 Dan kom ik vandaag beslist door de dag

 Een dag zonder jou, heel ver maar toch heel dichtbij

 Want liefde groeit door, gaat nooit voorbij

 Rust zacht lieve kind,

 ik doe de oogjes nu toe

Morgen is weer een dag

Afschermen doe je je voor iedereen,
je bent doodsbenauwd jezelf te verliezen
liever dan te kiezen
blijf je neutraal.

Jouw wereld is klein en beperkt tot jezelf
je wilt immers nergens betrokken bij raken?
Je bewaart steeds een afstand tot andermans zaken
zo blijf je, neutraal.

Je kleur is het grijs, geen zwart en geen wit,
de kleur van het vale
het grauwe, neutrale,
geen bergen, geen dalen,
geen ja, geen nee.

Welke prijs heb je daarvoor moeten betalen?
Waarom koos jij uit zo'n groot kleurenscala
juist het grijs dat aan kleur het minste heeft?

Emoties en gevoelens brengen kleur in je leven
als je tenminste
werkelijk
wil Leven!

Jouw huis gaf mij een les te leren,
hoe moet een mens die stilte toch hanteren,
wat doet een mens als nergens plichten zijn
jouw stilte, weet je, deed een beetje pijn.

Soms had ik zin om heel hard weg te lopen,
maar ik wist heel goed dat ik dat moest bekopen
met spijt. Tegen een uitdaging zeg ik niet neen
'k loop van nature dwars door 's levens plassen heen.

Dus ben ik in dat stille huis gebleven
en langzaam groeide toen een ander leven,
die daverende stilte werd vertrouwd,
het leven is op meer dan stadsrumoer gebouwd.

Toen dacht ik: jij hebt goed gekozen,
een evenwicht tussen bureau en rozen,
want na jouw hevig werk met al die zorgen
vind jij hier atlijd weer een nieuwe morgen.

Met iets daarvan verankerd in mijn hart,
ga ik na dit interval opnieuw van start
met als herinnering dit onschatbaar goed:
ik heb in jou een waarlijk mens ontmoet.

Er zit een merel in 't plantsoen
en elke morgen op gezette tijden
verschijnt zij aan mijn raam en wacht bescheiden
op het door mij verstrekte sobere rantsoen.

Wat mij daarbij opvalt, dat is hoe
ik elke morgen omstreeks kwart voor achten
weer toegeef aan 't vertrouwensvol verwachten
en steeds opnieuw het venster opendoe.

Is niet die kleine vogel net als ik,
die aan de achterdeur des levens schooide,
geduldig wachtend tot een hand wat kruimels strooide;
zoveel verwachting voor één ogenblik....

Als je elke nieuwe dag
aanvangt met een gulle lach
als je met een blij gezicht
aan je werkt denkt en je plicht

zonder veel gepraat,
anderen helpt met woord en daad
en steeds naar beter streeft
dan heb je niet voor niets geleefd.

Als je in je levensstrijd
warmte om je hebt verspreid
en iemand die daar treurt
hebt getroost en opgebeurd

Als je helpt waar je dat kon
aan wat licht en aan wat zon
als je een goed voorbeeld geeft
heb je niet voor niets geleefd.

Speciaal voor jou Jely...


Nachtverpleegster

In de gang hoor ik je dwalen,
langzaam kom je naar mijn deur.
Voor elkeen met al zijn kwalen
heb je iets, al is 't odeur.

Je geeft zieke mensen pillen,
sluit een nieuwe infuus aan.
Krijgt een tikje op je billen
van die opa aan het raam.

Snel die oude dame wassen,
een wit laken op het bed.
Dan haar buurvrouw laten plassen,
grapje en we hebben pret.

'k Hoor je bij mijn buurman stoppen
met je medicijnenkar.
'k Hoor je op zijn kussen kloppen,
met hem lachen, d' oude nar.

Dan kom je mijn kamer binnen,
jij, jij nachtverpleegster mijn.
"Binnenkort kan jij beginnen
met te stappen langs de lijn".

Zeg je en je helpt me zitten,
in de zetel naast het raam.
"Blijf jij nou maar even zitten,
'k kom meteen weer bij je aan".

Want er is iemand aan 't bellen,
die je nodig heeft gewis.
'k Wacht wel, 'k wil jou iets vertellen,
over hoe ik jou hier mis.

Over hele zachte handen,
die me heelden, d' eerste nacht.
Over lichtjes die toen brandden,
in je ogen wonderzacht.

Over hoe je met de mensen
overweg kan, iedere nacht.
Hoe je lacht, vervult de wensen,
huilt en grient tijdens de wacht.

Lieve nachtzus, wil je weten,
dat, al zie ik je nooit meer,
ik je nooit meer zal vergeten,
jij, jij altijd in de weer.

Beer (25.05.2005)

Woorden kunnen koesterend zijn
een veilig warm omarmen voor het hart
dat doodmoe van de reis,
zich bij het vuur komt warmen.

Woorden kunnen troostend zijn
schrijnende pijn verzachten van het hart
dat door verdriet verdoofd
geen dagen kent, slechts nachten.

Woorden kunnen teder zijn
vol liefdes zoet gefluister
een hart van dit gevoelen vol,
stroomt over als het luistert.

Woorden kunnen striemend zijn
een gesel fel en wreed
waarvoor een hart zich bergen wil
omdat het geen weerwoord weet.

Woorden kunnen moordend zijn
wanneer ze worden afgevuurd
op een hart dat vol vertrouwen
niet door argwaan wordt ommuurd.

Woorden kunnen zwijgend zijn
uit trots of onvermogen
een hart dat afgesloten is
spreekt enkel met de ogen.

Woorden, dagelijks gebruikt,
gesproken door zovele mensen
met een hart dat maar zo zelden spreekt
omdat het leven moet binnen enge grenzen.

Woorden, we moeten er wat meer op letten
wat meer bewust zijn van hun bereik
ons hart wat meer aan het woord laten komen
dan spreken onze mond en ons hart, tegelijk.

Langs gescheiden wegen,
door een wisselend landschap,
alleen onderweg
van het reizen wat moe,
beiden op zoek naar een plekje om te rusten,
nietsvermoedend op weg
naar de ander toe.

Op een kruispunt van wegen,
in een lieflijk landschap,
beiden alleen
van het reizen moe,
zagen we blij een plekje om te rusten,
verlieten de weg
liepen naar elkaar toe.

Langs steeds nieuwe wegen
door een wisselend landschap,
niet meer alleen
na een lange, lange tocht
reizen we verder langs plekjes waar we rusten,
hand in hand, met de reisgenoot
die elk van ons zocht.

Ik ben oud

Mijn benen willen niet meer mee

En mijn handen beven.

Heb geduld met mij

Jullie wereld is zo snel.

Mijn oren zijn verzwakt

en doof van het lawaai

Spreek niet te zacht

Als ik met je praat

Mijn ogen zijn niet

meer zo helder

Ik zie niet alles meer.

Wees niet boos als ik mors

of ergens iets omvergooi.

Ik heb nooit veel kans

gehad om te studeren

Ik begrijp ze niet altijd.

In mijn geheugen zit de mot

en morgen ben ik weer vergeten

wat ik je vandaag heb beloofd.

Neem het me niet kwalijk

als ik eens over vroeger praat

en soms tweemaal hetzelfde zeg.

Het doet me deugd als je vriendelijk bent

en even tijd voor me maakt

ik ben daar erg gevoelig voor.

Sluit me niet uit en laat me voelen

dat ik je niet tot last ben.

Ik leef ook nog graag

en soms voel ik me erg eenzaam.

Ik moet nog leren oud te worden

met een jong hart.

Jij was helemaal niet van streek
toen jij bij ons naar binnen reed,
je vrouwtje lief en elegant
drukte op de bel met éne hand.

Weldra ging het deurtje open
en verscheen me daar ne schone,
was het "belle en het beest"
of een engel een betoverende geest?

Net zoals een halve maan vannacht,
zo leek jij wel gister overdag,
een licht met schaduw haar omgeven
en in de ronde sterren jou omweven,

er hing geen spanning in de lucht
lichte wolken verdwenen met een zucht
d' één moment zo nuchter en spontaan
even later was j' in een droom belaan.

Er was nevel blijven hangen
van de spin in 't net gevangen
'k voelde wel 't zit hier niet pluis,
hoe verwijderen moest ik 't gruis.

Spraakzaam, open als een boek
je gevoelens, gehuld in grove doek.
Een hele opgaaf je te doorgronden.
Had je soms een sudoku gevonden.

Al bij al, ik mocht niet klagen,
jouw aanwezigheid was best te dragen,
je was beleefd, galant, een echte heer,
dank, en 'k hoop op 'n volgende keer

Het "waarom".


Het “waarom” dat wou ik horen.
Ik zocht de wind in de bomen
maar het antwoord lieve kind
was onvindbaar in de wind.

Ik ging op zoek naar de sterren.
Die konden mij misschien vertellen,
zij geven mij toch zoveel licht,
lag ’ t antwoord in mijn zicht?

Zij wisten met mijn vraag geen raad
en praten wat onder elkaar.
Naar wie moest ik mij richten.
Wie kon er mij berichten?

Ik wist niet meer, wat nog gedaan,
‘k zocht de wolken hier bovenaan
en vroeg hen of zij ’t wisten
van ’t leed, ik aangerichte.

Zij gleden langs mijn zicht voorbij
en schonken geen aandacht meer aan mij.
Toen verscheen dan Jan de maan
die lachte en ’t was gedaan.

Laat je zorgen dus voor morgen,
Zorgen zijn dan opgeborgen.
”Tijd brengt raad” het is wel waar.
Vragen als “waarom”….is stom.

Bejaarden.

Ze zijn zo mooi,
twee oudjes nog bij elkaar
op hun bankje,
iedere zomer weer, jaar na jaar.
Met de jaren mee
is de herfst gekomen.

Hij kijkt haar aan
met een blik vol dromen.
Zij neemt z’n hand en glimlacht,
samen sterk voor de winter
die hen wacht.

Ik weet niet eens wie ze zijn,
zomaar twee oudjes in de zon.
De tijd voor hen kopen
of stelen misschien,
Ik wou dat ik het kon.

Mijn "mama" wordt nu stillekens oud.
De noorderwind waait door het najaarshout.
Wij waren al groot toen vader stierf.
Zij bleef alleen met een diep verdriet.
De jaren ontnamen haar menigen waan.
Wellicht heb ook ik haar leed gedaan.
Haar been wordt wat dik, zij gaat wat gebogen,
maar stil is haar stem en zacht zijn haar ogen.
Mijn moederken wordt nu stillekens oud
en 'k voel mij zo bang om haar verder behoud.
Wat ga ik, wat zal ik dan moeten beginnen
als zij mij niet langer zal mogen beminnen.
Hoe dieper wij zelf in het leven staan,
hoe meer behoef ik haar dapper bestaan.
Zij is als zon die schemeren gaat
en nog schoon maar weemoedig in goudglans staat

Ooit verlangden we zo elkaar te kennen
dat we alleen maar vrienden wilden zijn.
Een goede draad op een kapot getouw,
daaruit kan geen stof worden geweven.

Een fundament voor liefde en vrienden
is wel een basis aan vertrouwen,
maar bij jou schoot dat niet te binnen
je wou enkel nieuwe lof bezingen.

Toen je wegging werd het lentegras groen,
nu je terugkomt ligt er sneeuw in het portaal.
Weet je, als je verlangend oud wordt,
groeien tussen je donkere haren witte.

Vader, wij hebben nooit gesproken

Over het leven met elkaar,

Gij had het uwe, ik het mijne

En beiden wisten wij, ’t is zwaar

Te leven met een weerloos hart…

Zo hadden we ons toegesloten

En gingen zwijgend naast elkaar:

Ik heb de weg niet kunnen vinden,

Al lag uw hand steeds voor de mijne klaar.
En nu gij heen gegaan zijt naar dat vreemde

En voor geen levende bereikbaar land,

Nu breekt mijn vuist eerst hunkerend open

En zoekt vergeefs uw trouwe hand.