Brief.

Wat onmeetbaar is je mee te delen,

Dat is een opgaaf die ik niet volbreng:

Dat ik, gestorven, nog in leven ben,

En ’t voor de mensen dagelijks moet verhelen.

’t Is niet bijzonder. Ik ben één uit velen,

één die je nu toevallig beter kent:

en raak je aan mijn leegten niet gewend,

je doet je best die uit mij weg te strelen.

Maak je niet ongerust, het gaat voorbij;

Wanneer ik deze tijd mag overleven,

En jij blijft bij me, word ik wel weer vrij.

Mocht die vervulling ons niet zijn gegeven,

Dan maakt misschien, daar is het voor geschreven,

Dit vers, zo vaak het donker wordt, je blij.

Dit witte blad is een uitgestoken hand die
 tergend langzaam wegvloeit in de nevel
 als je haar grijpen wil.
Het is de lokroep van de wentelende zee
 bij valavond met ruisend zilveren golven
die het strand van je hart strelen
en telkens terugrollen naar een vreemde,
 onbereikhare horizon.
Dit blad is een wuivende boom in de wind;
 hij zingt een zorgeloos lied
 en doet je vingers verstijven als je mee wil zingen.
 Soms breekt de zon toch
door de takken in juichende stralen...
dan heb je alleen maar heimwee,
 omdat je eigen zang
zo oneindig vals klinkt en ontoereikend.
Altijd opnieuw wil je dit blad bevruchten
 met je rusteloze levensadem
en je weet dat je het niet kunt.
 Want deze onbeholpen woorden
zijn slechts de verre echo van wat je écht hoort.
Toch laat het je nooit los...
 en je wordt de hopeloze minaar
van steeds glimlachende ogen
die in je ziel kijken.
Is dit het mysterie van wat je doet leven?
 Dit nooit aflatend verlangen naar een hemel
binnen het bereik van je handen?
Je beseft immers dat je nooit
 gelukkig zult zijn wanneer dit blad
je geen vragen meer stelt.
Dit witte blad is een oproep
waarin je luistert naar je eigen pijn,
 maar met een glimlach van hoop,
 die je doet schrijven en
waarvoor je nooit de woorden zult vinden.
 Het is een zang van vreugde
om wat je ziet door je tranen heen.
 

Mijn echtgenoot is op 22 mei
de Mont Ventoux opgereden.
Vandaar dat ik er een gedichtje bij schrijf ( niet van mij).
 Dichten is fietsen op de Mont Ventoux,
waar Tommy Simpson toen is overleden.
 Onder zo tragische omstangidheden
 werd hier de wereldkampioen doodmoe.

Op deze col zijn velen losgereden,
eerste categorie, sindsdien taboe.
Het ruikt naar dennegeur, Sunsilk Shampo,
 die je wel nodig hebt, eenmaal beneden.

Alles is onuitsprekelijk vermoeiend;
de Mont Ventoux opfietsen wel heel erg,
 waarvoor ook geldt: bezint eer gij begint.

 Toch haal ik, ook al is de hitte schroeiend,
de top van deze kaalgeslagen berg:
ijdelheid en het najagen van wind.

In heel kleine dingen heb ik u ontmoet;
het groen van de bomen, vogelzang,
 adem en aarde, zonsondergang.
 In heel kleine schoonheid heb ik u ontmoet:
een lelie op het water, een schelp op het strand,
 bloemen op tafel, een ring aan je hand.
In heel kleine vreugde heb ik u ontmoet:
een heldere hemel, een warme wind,
een tedere moede, een trouwe vriend.
 In heel kleine daden heb ik u ontmoet:
vragende ogen, een hand door je haar,
zoenende lippen, een zegenend gebaar.
In eenvoudige mensen heb ik u ontmoet:
spelende kinderen, jeugd die zich geeft,
een man die kan knielen, een vrouw die vergeeft.
 In al deze gaven kwam ik u tegemoet.
 Wees nu de brug waardoor ik anderen ontmoet.

Ik heb al zolang geschreven,
 alsof het licht buiten mij was
en ik half in het donker zat
maar voor me uit te praten,
 terwijl ik veel langer al weet
( en dat ik dat niet wou toegeven doet minder terzake):
ik ben van binnenin het licht,
en ben het in de kleuren waarmee
het hier op adem komt
 en het ogenblik dat ik zie
 hoe het danst en golft en straalt
 in niet meer wat of wie.

Ik lach. Het land wil feest gaan vieren. het licht hangt gouden vlaggen uit. Het leven zingt. Bloemen en dieren komen hun diepste schuilplaats uit. Het water, onder licht bedolven, keert uit de nacht en weet zich vrij, en danst met snelle, jonge golven de groene oeverrand voorbij. Daar zingen vogels onbevangen liederen in een nieuwe taal, en slaat, pril als het eerst verlangen en onverwacht, de nachtegaal. Nu gaat de hemel het land omarmen in een ontzaggelijk gebaar van stralend blauw en licht en warmte, waarin God zelf zich openbaart. Heel dit land zal nu feest gaan vieren de dag is groter dan de nacht, want rank tussen de bloemen en dieren, sta ik daar stil, rek me, en lach.

Ik kwam thuis, het was een uur of acht en zeldzaam zacht voor de tijd van het jaar, de tuinbank stond klaar onder de appelboom Ik ging zitten en ik zat te kijken hoe de buurman in zijn tuin nog aan het spitten was, de nacht kwam uit de aarde een blauwer wordend licht hing in de appelboom toen werd het langzaam weer te mooi om waar te zijn, de dingen van de dag verdwenen voor de geur van hooi, er lag weer speelgoed in het gras en verweg in het huis lachten de kinderen in het bad tot waar ik zat, tot onder de appelboom en later hoorde ik de vleugels van ganzen in de hemel hoorde ik hoe stil en leeg het aan het worden was gelukkig kwam er iemand naast mij zitten, om precies te zijn jij was het die naast mij kwam onder de appelboom, zeldzaam zacht en dichtbij voor onze leeftijd.

Soms komt de zon in ’t oosten op in vale Rossige nevels die haar glans bedekken. En als de maan omfloerst is en vol vlekken, Blijkt hij veel minder klaarheid uit te stralen. De sterren aan de hemeltrans verschralen Als wolkenflarden hen aan ’t oog onttrekken. En de olielampen die ons licht verstrekken Zijn door een zuchtje wind al neer te halen. Maar och, die stralende ogen, in wier kiemen De liefdegod de pijlen smeedt die reeds Zo lang dag in dag uit mijn hart doorpriemen, Die voelen wind noch damp, maar blijven steeds Twee ijle vlammetjes, die nooit verdwijnen En sterker dan welk licht ook blijven schijnen.

Alleen en peinzend en met trage tred
Zoek ik mijn weg door de eenzaamste gebieden,
Terwijl ik steeds mijn ogen scherp laat spieden
Naar plaatsen waar geen mens zijn schreden zet.

Ik ken geen ander middel dat mij redt
Van ’t oog der mensen dat ik wil ontvlieden.
Want dat een laaiend vuur mijn bloed doet zieden,
 Merkt ieder die maar éven op mij let.
 
Ik denk dat berg en bos, rivier en veld
En zij alleen, al zien in welke mate
Het knagen van de eenzaamheid mij kwelt.

Maar toch vind ik geen plaatsen zó verlaten
Dat liefde mij erheen niet vergezelt
Om steeds met mij – en ik met haar – te praten.

Sinds het begin. (Pierre H.Dubois) Oud zijn of jong, moeder, maakt het verschil? Alleen of samen zijn en stil praten, Met de steeds ouder wordende gelaten Elkander aan te zien, vermoeid en stil? Langzaam begint het tot mij door te dringen De toegeruste eenzelvigheid der dingen, Het voortbestaan bij gratie van hun duur, De gelijkvormigheid van ieder uur En van de daden en van de gedachten. Een nacht gelijkt altijd op alle nachten, De woorden die men zwijgt op die men spreekt, En langzaam wordt het hart dan losgeweekt! En ik begrijp nu, moeder, hoe ik groei, Niet naar het licht maar naar de diepe zin Van al wat leeft sedert het eerst begin, Van voor ik als verlangen u doorwoei

Graag zie ik een meisje dat zichzelf oprecht verheugt in eenvoud, deugd en welbehagen, dat, als ze praat, met de ogen neergeslagen slechts enkele beschroomde woorden zegt. Graag zie ik een meisje, dat er de eer in legt, zich gemanierd en aardig te gedragen, dat, als ze zich hoort prijzen, alle dagen aan wat gepast en mooi in waarde hecht. En graag ook zie ik een vrouw, met wie ik goed en redelijk en met verstand kan praten, en die behoorlijk en welopgevoed haar echtgenoot behaagd in hoge mate, terwijl zij iedereen in vriendschap groet als ze lieftallig voortschrijdt door de straten

je weet het en je voelt het zelf: vergeven werkt bevrijdend. Vergeven is weer kansen bieden, om opnieuw, jong en fris te zijn. Vergeven is een hand reiken over de brug van eigen zwakheid heen. Waarom moet ik eerst stommiteiten doen, om te zien wie ik eigenlijk ben? Hoe is het mogelijk dat mensen elkaar zo'n pijn doen? Hoe laat je mij toch voorthollen over de rug van anderen heen? Waarom durf je niet te zeggen, wat er schort en wat er scheelt? Waarom dan schokschouderen en zwijgen? Het doet me zo raar en klein aan, als ik zeggen wil: vergeef me! En al besef ik verdomd goed dat het weer vreugde brengen zal, dat ik een stomme muur afbreek, dat ik een brug herstel: toch komt dat gebaar zo moeilijk over. Ik weet het en ik ondervind het: vergeven is terug contact opnemen, vergeven is de panne herstellen, vergeven is een nieuwe zekering steken. Vergeven is de andere opnieuw zo gaarne zien als jezelf. Maar vergeving vragen is een risico op eigen krediet, het is je eigen pretentie op zak steken, het is vragen om een gebaar van goedheid. Vergeven doet gij altijd, want de liefde heeft altijd gelijk.

Als ik een slechte dag heb, als me schijnbaar alles tegen gaat, als ik eindelijk mezelf in de rats heb gezet, als ik me rot voel, laat ik dan geen uitvluchten zoeken, om me nog erger in de knoei te zetten: een oprecht gebaar volstaat. Als ik als een kwellende last naast je loop, als ik als een verwende precies aan alles lak heb, als ik eigenzinnig mijn kop wil doorzetten, sla dan de deur niet voor me dicht, ik kan jouw wenk, jouw lach niet missen. Laat de deur op een kier: zoek geen uitvluchten, een klein gebaar volstaat. ALs mijn kop en mijn hart stuurloos rondtolt, als ik zou kunnen huilen, zo alleen als ik me voel, als ik het niet meer aan kan: 'k vraag geen groot woord, alleen dit, laat een stil gebaar van je hart horen, stil, maar oprecht! Als ik gebroken ben, vriend, als ik geslagen lig, moederziel alleen, als ik me echt beschaamd voel over m'n dwaasheden, laat dan geen holle woorden klinken: ik heb je hand nodig, alleen dat eenvoudig gebaar van besef en begrip. Een klein gebaar kan zoveel weer goed maken.

Als je 't moe bent, als je overhoop ligt met je omgeving, als je geen raad meer weet, als je je nergens meer gelukkig weet, denk dan even terug aan die mooie dagen, dat je lachte en speelde, dat je tegen iedereen vriendelijk was, dat je in ieders oog een tinteling zag, dat je leefde als een kind zonder zorgen, dat je je vreugde niet opkon... Vergeet je mooie dagen niet, breng ze terug in je vertrouwde kring, adem weer de goedheid in, om je hart te bedaren, opgejaagd en gekwetst als het is door vele nutteloze vragen en vraagtekens. Heer, ik kom u moed vragen, niet alleen voor de bloedige dagen in mijn leven maar ook voor de mooie dagen opdat ik deze zou bewaren en doorstralen.