Zaterdag 27 augustus 2005
De trein.
In de trein van Hasselt van Brussel zat een oude vrouw. Ze droeg een deftige, donkerblauwe jurk met grote, witte bloemen. Haar magere hand rustte op een mooi versierde handtas. De vrouw was zilvergrijs en bewoog zich niet. Ze keek stil naar buiten en deed denken aan de porseleinen beeldjes die je nog wel ziet in oude sierkasten achter opgepoetst glas. Niemand lette op haar. De treinwagon was van het allerlaatste model: we voelden niet dat we heel snel reden en zaten comfortabel tussen glanzende oranje kleuren.
Ik vraag me af wat deze vrouw voelde tussen de zwarte huizenblokken, de grauwe industrie en de kale bekistingen die langs het raam voorbijflitsen.
Ging deze wereld niet te snel voor haar? Ze had nauwelijks de tijd om te zien hoe alles veranderd was en ze omknelde haar handtasje als een laatste stuk vertrouwd bezit.
Hoe staan wij tegenover oude mensen?
Natuurvolken, die door de 'zogenaamde beschaving' werden weggevaagd, lieten de grote beslissingen over aan de raad der oudsten.
Nu zijn ze dikwijls een zorg geworden voor de openbare onderstand en sterven ze in tehuizen.
Aan de manier waarop wij met oude mensen omgaan, kan je zien hoe wij leven. Zie in je eigen familie...en verontschuldig je niet zo vlug.
Op het perron keken we naar de gloednieuwe trein.
Naast de automatische klapdeuren lazen we: "Snelheid 140 km per uur".
Leven we net zo snel dat we geen oog meer kunnen hebben voor wat belangrijk is?
Ik vraag me af wat deze vrouw voelde tussen de zwarte huizenblokken, de grauwe industrie en de kale bekistingen die langs het raam voorbijflitsen.
Ging deze wereld niet te snel voor haar? Ze had nauwelijks de tijd om te zien hoe alles veranderd was en ze omknelde haar handtasje als een laatste stuk vertrouwd bezit.
Hoe staan wij tegenover oude mensen?
Natuurvolken, die door de 'zogenaamde beschaving' werden weggevaagd, lieten de grote beslissingen over aan de raad der oudsten.
Nu zijn ze dikwijls een zorg geworden voor de openbare onderstand en sterven ze in tehuizen.
Aan de manier waarop wij met oude mensen omgaan, kan je zien hoe wij leven. Zie in je eigen familie...en verontschuldig je niet zo vlug.
Op het perron keken we naar de gloednieuwe trein.
Naast de automatische klapdeuren lazen we: "Snelheid 140 km per uur".
Leven we net zo snel dat we geen oog meer kunnen hebben voor wat belangrijk is?
Geschreven door lelie om 20:17
Reageer op dit bericht