Zondag 9 oktober 2005
Stervende.
Nog nooit zag ik een man die keek
met zulk een blik vol leed
naar 't stukje blauwe verte, dat
bij ons de hemel heet,
naar ieder wolkje, dat daarin
een weidend schaapje leek.
Hij wrong zijn handen, noch kloeg
of weende, had geen pijn.
Hij dronk de lucht alsof zij was
een goede medicijn,
met open mond dronk hij de zon
als was ze louter wijn.
En vreemd was het te zien, hoe hij
zo rust en vredig lag
en vreemd hoe hij weemoedig keek
langs 't zonnig wandelpad
en vreemd te denken dat die man
nog zo'n eind te gaan had.
Hij lag als één die slaapt en droomt
in lief'lijk weideland.
Niemand waakt, er is geen tranenloop
't ging boven ons verstand
hoe iemand sterven moest
zonder groet, zonder leidend hand.
met zulk een blik vol leed
naar 't stukje blauwe verte, dat
bij ons de hemel heet,
naar ieder wolkje, dat daarin
een weidend schaapje leek.
Hij wrong zijn handen, noch kloeg
of weende, had geen pijn.
Hij dronk de lucht alsof zij was
een goede medicijn,
met open mond dronk hij de zon
als was ze louter wijn.
En vreemd was het te zien, hoe hij
zo rust en vredig lag
en vreemd hoe hij weemoedig keek
langs 't zonnig wandelpad
en vreemd te denken dat die man
nog zo'n eind te gaan had.
Hij lag als één die slaapt en droomt
in lief'lijk weideland.
Niemand waakt, er is geen tranenloop
't ging boven ons verstand
hoe iemand sterven moest
zonder groet, zonder leidend hand.