Archief

Sinds het begin. (Pierre H.Dubois) Oud zijn of jong, moeder, maakt het verschil? Alleen of samen zijn en stil praten, Met de steeds ouder wordende gelaten Elkander aan te zien, vermoeid en stil? Langzaam begint het tot mij door te dringen De toegeruste eenzelvigheid der dingen, Het voortbestaan bij gratie van hun duur, De gelijkvormigheid van ieder uur En van de daden en van de gedachten. Een nacht gelijkt altijd op alle nachten, De woorden die men zwijgt op die men spreekt, En langzaam wordt het hart dan losgeweekt! En ik begrijp nu, moeder, hoe ik groei, Niet naar het licht maar naar de diepe zin Van al wat leeft sedert het eerst begin, Van voor ik als verlangen u doorwoei

Graag zie ik een meisje dat zichzelf oprecht verheugt in eenvoud, deugd en welbehagen, dat, als ze praat, met de ogen neergeslagen slechts enkele beschroomde woorden zegt. Graag zie ik een meisje, dat er de eer in legt, zich gemanierd en aardig te gedragen, dat, als ze zich hoort prijzen, alle dagen aan wat gepast en mooi in waarde hecht. En graag ook zie ik een vrouw, met wie ik goed en redelijk en met verstand kan praten, en die behoorlijk en welopgevoed haar echtgenoot behaagd in hoge mate, terwijl zij iedereen in vriendschap groet als ze lieftallig voortschrijdt door de straten

je weet het en je voelt het zelf: vergeven werkt bevrijdend. Vergeven is weer kansen bieden, om opnieuw, jong en fris te zijn. Vergeven is een hand reiken over de brug van eigen zwakheid heen. Waarom moet ik eerst stommiteiten doen, om te zien wie ik eigenlijk ben? Hoe is het mogelijk dat mensen elkaar zo'n pijn doen? Hoe laat je mij toch voorthollen over de rug van anderen heen? Waarom durf je niet te zeggen, wat er schort en wat er scheelt? Waarom dan schokschouderen en zwijgen? Het doet me zo raar en klein aan, als ik zeggen wil: vergeef me! En al besef ik verdomd goed dat het weer vreugde brengen zal, dat ik een stomme muur afbreek, dat ik een brug herstel: toch komt dat gebaar zo moeilijk over. Ik weet het en ik ondervind het: vergeven is terug contact opnemen, vergeven is de panne herstellen, vergeven is een nieuwe zekering steken. Vergeven is de andere opnieuw zo gaarne zien als jezelf. Maar vergeving vragen is een risico op eigen krediet, het is je eigen pretentie op zak steken, het is vragen om een gebaar van goedheid. Vergeven doet gij altijd, want de liefde heeft altijd gelijk.

Als ik een slechte dag heb, als me schijnbaar alles tegen gaat, als ik eindelijk mezelf in de rats heb gezet, als ik me rot voel, laat ik dan geen uitvluchten zoeken, om me nog erger in de knoei te zetten: een oprecht gebaar volstaat. Als ik als een kwellende last naast je loop, als ik als een verwende precies aan alles lak heb, als ik eigenzinnig mijn kop wil doorzetten, sla dan de deur niet voor me dicht, ik kan jouw wenk, jouw lach niet missen. Laat de deur op een kier: zoek geen uitvluchten, een klein gebaar volstaat. ALs mijn kop en mijn hart stuurloos rondtolt, als ik zou kunnen huilen, zo alleen als ik me voel, als ik het niet meer aan kan: 'k vraag geen groot woord, alleen dit, laat een stil gebaar van je hart horen, stil, maar oprecht! Als ik gebroken ben, vriend, als ik geslagen lig, moederziel alleen, als ik me echt beschaamd voel over m'n dwaasheden, laat dan geen holle woorden klinken: ik heb je hand nodig, alleen dat eenvoudig gebaar van besef en begrip. Een klein gebaar kan zoveel weer goed maken.

Als je 't moe bent, als je overhoop ligt met je omgeving, als je geen raad meer weet, als je je nergens meer gelukkig weet, denk dan even terug aan die mooie dagen, dat je lachte en speelde, dat je tegen iedereen vriendelijk was, dat je in ieders oog een tinteling zag, dat je leefde als een kind zonder zorgen, dat je je vreugde niet opkon... Vergeet je mooie dagen niet, breng ze terug in je vertrouwde kring, adem weer de goedheid in, om je hart te bedaren, opgejaagd en gekwetst als het is door vele nutteloze vragen en vraagtekens. Heer, ik kom u moed vragen, niet alleen voor de bloedige dagen in mijn leven maar ook voor de mooie dagen opdat ik deze zou bewaren en doorstralen.

Helaas door alle zuchten die ontspringen aan 't weerloos peinzend hart, zijn de ogen verslagen en beroofd van elk vermogen om ooit nog tot een ander door te dringen. Zij zijn als twee betraande hunkeringen die nimmer meer zichzelve kunnen drogen,en vaak zijn ze zo overtogen dat liefde hen omkranst met grauwe kringen. En die gedachten en die zuchten geven aan 't zwoegend hart zo'n angst en ademnood dat er liefde al haast in is gebleven. Want ach, in hun verdriet staat levensgroot de naam van wie ik liefheb neergeschreven en vele woorden van haar drove dood.

Ik zocht een bloem, die op de bergen wast. En aan mijn voeten grijnsde een afgrond, diep als wanhoop na een misdaad, en ik riep: "Wie redt mij?" 'k Voelde een hand, die greep me vast. En over 't zwarte water, dat daar sliep, wees mij die hand, als brug, een dennemast. Ik vroeg: "Hoe draagt die boom ons beider last?" Hij sprak: "God leeft, die ons voor 't leven schiep". Ik zag mijn gids in de ogen: al mijn angst verkeerde in zwijgend, liefdevol geloof. De boomstam kraakte...ik kon niet meer terug. Toen daalde een dichte nevel (dat was 't bangst), doch hand in hand, ging 't voorwaarts, blind en doof. Daar landden we aan...en toen brak de brug.

Iemand heeft je pijn gedaan. Niet zomaar toevallig. Echt om u of mij te raken, en nog wel waar de anderen bij waren. Het ging door me heen als een cirkelzaag. Ik zweeg, omdat ik een genadeloos woordengevecht wou vermijden, of eenvoudig en misschien eerlijker, ik had geen lef, stond alleen, jij was reeds weg. Ik liet de mensen aan de tafel achter, om ergens alleen je wonden te likken. Ik fluisterde met bittere mond:- wacht maar, tot mijn kans komt-.Nee, ik ben niet zo strijdlustig van nature, 'k begon stilletjes te treuren. Wat hebben die mensen toch tegen jou? Ze krijgen toch de aandacht die ze verdienen, of niet soms? Ik was echt wel kwaad op die rateltongen, maar ik zweeg, ik deed alsof ik niets gehoord had. Zou mijn boosheid nog ontaarden? 'k Weet het niet, het was immers niet de eerste keer, dat had ik hen al vergeven, maar altijd weer en weer... Al die blikken op ons gericht, je wil elkaar zoveel vertellen en het lukt maar niet. We mogen niet eens praten want dan zwaait er wat. Elke dag opnieuw doorsta ik angst voor die giftige slangen, nee, zo kan het echt niet langer, ik ga eraan kapot. Wat moet ik toch beginnen, geen teken, geen woord, waarom heb ik je dat beloofd? Hoelang moet ik het nog bewijzen 'een woord, is een woord'? Zo raast het maar door mijn hoofd. Voor zo'n korte tijd en nog geen verdraagzaamheid. Mijn verstand is te klein. IK kan het maar niet vatten. Waarom doet het me zo'n pijn. Ik voel me zo klein en onbenullig, zo verloren zonder jou. Och, wat zit ik mij te kwellen, de dag was al druk genoeg. En straks...ja dan zien we wel.

Het is goed met heel veel mededogen je ogen sluimerend te sluiten om de mensen, om jezelf... Je ziet wat je voordien nooit zag, de weg die zelfzeker, voor je lag vervaagt tot een mild verlangen. En je bent niet langer sterk maar klein en teder: een zang van heimwee lokt je mee, je bent op weg, maar...waarheen?

Weer een bewoner uit handen moeten geven. 'k Weet het wel, je moet relativeren, geven, nemen, dat is het leven. 't Lijkt allemaal zo gewoon, zo vanzelfsprekend. Maar mag ik even "mens zijn" van vlees en bloed met een hart dat klopt voor ieder van jullie? Mens ik hou van je ongesproken woorden, die het verhaal van je leven vertellen. Ik hou van je stuntelige stappen: je bevende handen en je onbeholpen blik als je onze wereld ziet. Och, het was maar ene van de zovelen zal je zeggen: Nee, je hebt het mis, hij was geen vreemde, hij was "ene" van "ons". Het zal de vermoeidheid zijn zeker? Eigen schuld. Ja, je hebt gelijk. Hoe hou je het vol elke dag opnieuw, leed, verdriet en pijn van anderen te verwerken, zonder aan jezelf te denken? 'k Weet het niet! Zou het niet dank zij jullie zijn? De teksten, de mailtjes, blogs en noem maar op, ze maken me sterk, en geven me kracht. Het zijn mijn vitamientjes. Mensen jullie kunnen zo wreed, hard en cool zijn of teder, lief en zacht, het maakt mij niks uit..... "Ik kan niet zonder" "Ik hou van jullie" Dank aan allen en schrijf aub verder.