Berichten van 1 september 2005 tot 30 september 2005

Het eindeloopbaandebat verloopt woelig: getuige de beroering die er is omwille van de stakingsaanzeggingen door ABVV en ACV. De oude teksten worden opnieuw bovengehaald om de "werkstaking" als onverantwoord, een bedreiging van onze economie en toekomst, welvaart enz... te noemen. Om te zorgen dat er zo veel mogelijk mensen gaan werken en zo weinig mogelijk mensen staken. Het oude liedje, het oude verhaal. Het verloop van de gebeurtenissen is voorspelbaar: in grote bedrijven zal er wat meer gestaakt worden dan in kleine, de openbare diensten zullen wellicht opnieuw een duwtje in de rug geven, in het buitenland zal men in elk geval van een grote staking in een klein land spreken... Ondertussen is er in de rustige senaat na onnoemlijk veel hoorzittingen een advies over de eindeloopbaanproblematiek aan de regering gegeven. Die wijze heren zeggen aan Verhofstadt : pak het rustig aan, maak er vooral geen symbooldossier van en om mensen langer te laten werken moet je meer doen dan hen te verplichten langer te werken. Je moet iets doen aan de arbeidssituatie, je moet er voor zorgen dat het aangenamer werken wordt. Ik lees een blz verder dat Michel Jadot op de vooravond van zijn pensioen zegt dat de copernicushervorming een domme zaak was omdat onevaren en duurbetaalde consultants die geen jota van de zaken begrepen  topambtenaren moesten beoordelen. Wel als dat zo is voor topambtenaren, waarom zou dat niet gelden voor gewone arbeiders en bedienden ? 
Steeds meer jonge ambitieuze omhooggevallen kaders oordelen over steeds minder productieve arbeiders en zeggen hoe het moet.
Bij herstructureringen worden steeds veel arbeiders afgedankt en blijft het kader meestal gespaard. Het brugpensioen is uitgegroeid tot een symbooldossier omdat steeds meer werknemers de betuttelende hierarchie in hun bedrijf hartsgrondig beu zijn.
Daar bestaat een woord voor: een elementair gebrek aan respect !

En ook dat woord zou in de senaatsaanbeveling te lezen zijn, omdat de senaat misschien zelf dit gevoel heeft...   

Zaterdag maakt Marc De Vos, ekonomie- professor van de Gentste Universiteit in het Nieuwsblad brandhout van de reactie van de vakbonden op de regeringsvoorstellen over de eindeloopbaanproblematiek. Hij is zeer scherp: vakbonden durven hun leden niet vertellen waar het op staat, hebben geen leiderschap, denken niet aan de toekomst van de kinderen. En dit allemaal omdat dezelfde vakbonden niet meteen in de val van de regering trappen. Maar de beste professor zou beter zijn aureooltje van professor achter zich laten en zeggen dat hij ondervoorzitter is van de rechtse VLD denktank Nova Civitas, die samen met het Vlaams Blok de vakbonden als schietschijf kiest.De professor is dus geen professor meer, maar gebruikt zijn titel en zijn persrelaties om de rechterzijde van de VLD in het zonnetje te zetten.  Dit is misbruik van deskundigheidsmacht. Want iedereen denkt natuurlijk dat de wetenschap objectief is en de professor dus ook.Puur volksverlakkerij en bedriegerij. Moet die meneer dan altijd en overal zijn mond houden of mag hij zijn mening niet kenbaar maken ? Hij mag van mij wel zeggen wat hij denkt. Maar een scheldpartij op de vakbonden heeft natuurlijk weinig met economie te maken, tenzij je zeer rechts bent. Kom er dan voor uit... 

Vervolg...
Op woensdag 28 september gaat de professor verder als professor arbeidsrecht en als ondervoorzitter van zijn clubje in De Standaard. Opnieuw in de aanval op het brugpensioen. Als professor arbeidsrecht zou hij de wetgeving goed moeten kennen. Meteen zou hij weten dat met de afschaffing van de vervangingsplicht voor bruggepensioneerden door jongeren het tewerkstellingseffect als sneeuw voor de zon verdween. Een suggestie: laten we de vervangingsplicht opnieuw invoeren voor alle maatregelen die onder het mom van de tewerkstelling ingevoerd worden. Misschien kunnen we beginnen met de verplichte vervanging voor tijdskrediet. De stress kan er alleen door afnemen en de productiviteit zal er op lange termijn wel bij varen... 

Titel in de krant:"we willen geen zwaar gehandikapte als buur". 
Uit het jaarlijks onderzoek naar de opinies en het gedrag van de Vlamingen ( APS-survey) blijkt dat de Vlamingen steeds rechtser, angstiger, migrantenhatend en nu ook de gehandikapten en langdurige zieken het liefst uit hun buurt willen. Het doet me even naar adem happen. Personen met een handicap zouden meer dan 15% van de bevolking uitmaken.En voor hen is er alleen maar plaats in homes, tehuizen maar niet in onze samenleving. Je zult maar een probleemkind hebben , een vader of moeder die op leeftijd is, een echtgenoot met een arbeidsongeval en men ziet je liever niet meer komen. Ik kan het me gewoon niet inbeelden. Blijf dan maar in het getto van specifieke verenigingen, maar echt welkom ben je niet in de doordeweekse sportvereniging, gezelligheidsclub of  wellicht zelfs gewoon op café. Wij zijn zo onverdraagzaam geworden dat je een babe of superintelligente blonde kerel moet zijn om nog in aanmerking te komen voor een gezellige babbel.
Amper een jaar na het Europees jaar voor de personen met een handicap. 
Maar zijn we niet allemaal personen met een handicap als we eerlijk zijn ?
Iedereen heeft wel een of ander "gebrek" te verstoppen.

Wie is er nu minister in die Vlaamse regering die daar iets moet aan doen ? Inge Vervotte. Wel zou ik zeggen: beste juffrouw lees eens goed de rapporten die je zelf besteld hebt, wees misschien wat minder mediageniek of pseudosympathiek en doe er iets aan....dan pas ben je CHRISTEN en DEMOCRAAT  

Duurzame ontwikkeling- een duur westers woord-om te zeggen dat we een beetje moeten opletten hoe we met grondstoffen en materialen omspringen, is in Vietnam noodgedwongen dagelijkse kost. Aan iedere hoek van de straat zie je fietsenmakers alles hergebruiken, tot spaken in de wielen toe, zie je schoenlappers uit autobanden zolen snijden en merk je bij de horlogehersteller hoe alles bijgehouden wordt en waarde heeft.
Vandaag bezochten we een cocossnoepjesmakende familie. Letterlijk alles van een cocosboom wordt gebruikt: de palmen in de huizenbouw voor de daken,het sap voor verfrissingsdrank of melk, de stam voor meubelen,de pulp om gemalen en vermengd met suiker snoep te worden, de schelpen om het vuur te stoken. Natuurlijk besef ik wel dat enkel goedkope arbeid deze intensieve productie betaalbaar houdt. Niet direct een probleem in Vietnam.Maar wij kunnen er misschien toch wel iets van leren. Als ik terugdenk aan het verhaal van mijn DDR-vriend word ik weemoedig; bij de opslorping van de DDR door West-Duitsland moesten alle DDR- materialen weg en vernietigd worden, Ook hamers, schroevendraaiers enz... >. Hier hadden ze in Vietnam nog vele jaren kunnen mee werken en ze hadden het nodig. Toen de arbeiders zelf voorstelden al het materiaal aan de ontwikkelingslanden zoals Vietnam te schenken werd dit geweigerd door de toenmalige CDU-president Kohl...

Meteen een verwijzing naar de verkiezingen van aanstaande zondag in Duitsland. U merkt het : deze ontdekkingsreis is voorbij. Ik kocht me in Vietnam een nieuwe bril. Ik zal zeker met deze Vietbril de wereld anders zien.

PS
Nu merk ik dat ik feitelijk niks expliciet over de politiek, de partij, de communisten schreef. In mijn gesprekken met Viets kreeg ik te weinig antwoorden op mijn vragen. Precies of het een inmenging was in hun binnenlandse zaken. Vietnamezen hebben hun historische redenen om op hun onafhankelijkheid te staan...

Communicatie is belangrijk. Maar dan moet je meestal wel dezelfde taal spreken en hetzelfde teken voor hetzelfde begrip hebben.Het staat natuurlijk altijd sympathiek als je een paar woorden kent van het land waar je reist.Vietnamees heeft echter weinig raakpunten met onze telenkennis. Alhoewel. De Franse kolonisatie liet zijn sporen na: Bahn [ pain-brood],fo mai [ fromage-kaas] ga [ gare-station] ati cho [ artichoque] oto[auto] len[ laine-wol]caphe[ cafe-koffie]socola[ chocolade].
 Zo te zien is het culinaire in een taal belangrijk of misschien kennen wij vooral die woorden ?
Ik vind dat je in een taal op zijn minst dank U moet kunnen zeggen. In het vietnamees is dat dan [ Came om].Maar dan loopt het cultureel verkeerd,want viets bedanken nooit iemand. Zij beschouwen je na een bewezen dienst gewoon als vriend.
Maar hier zijn niet alleen culturele verschillen belangrijk. Ieder woord heeft zo zijn eigen toonhoogte en uitspraak en daarmee wijzigt ook telkens zijn betekenis. Een Amerikaanse Generaal sprak ooit bij zijn aankomst enkele woorden Vietnamees en dacht dat hij zei : ik ben blij in Vietnam te zijn. De Vietnamezen hoorden: Ik ben een stom kieken.

Dalat is speciaal, je hebt er dan ook veel kans speciale types of dingen te ontmoeten.
Zo iets is Hotel Hang Nga [ voor de toeristen vertaald als The Crazy House]. Een architecte mevrouw Dang Viet Nga [ nu 75 jaar] , dochter van Truong Chinch, rechterhand van Ho Chi Minh himself, ontwierp en bouwde dit zeer speciale huis. Die mevrouw studeerde af als doctor in de architectuur te Moskou en werkte gans haar carriere voor de Viet-regering. Je kunt het je al voorstellen: strenge, bijna Stalinistische reuzen-gebouwen.
Eens met pensioen kreeg ze blijkbaar een hippie-periode en wilde zij haar dromen realiseren en noemde zichzelf de 'koningin van de nacht'  
Haar hotel doet mij sterk aan Gaudi denken.Dezelfde speciale ronde vormen, op de natuur geinspireerd, hetzelfde materiaal [beton, spiegels en glas, veel hout]
Binnen vijf jaar zal alles klaar zijn. Wij zagen een wondere wereld. Alle kamers zijn in een tuin als bomen gebouwd en hebben elk hun eigen karakter en stijl. Zo is er de kamer met de beer en de bijen,de kamer met de kalebassen, de kangoeroekamer,de kamer met de arend en het ei, de kamer voor de pasgehuwden... Iedere kamer is volledig uniek met eigen meubilair, kleuren en aankleding. Een overnachting kost tussen 35 en 55 dollar, het bezoek 5000 vd.
De plaatselijke bevolking spreekt over het spookhuis, waar s'nachts tafels op en neer dansen. Kunst ?  

In september begint in Vietnam het schooljaar,net als bij ons. De leerlingen worden de laatste week van Augustus opgetrommeld voor de feestelijkheden van 1 en 2 september, maar dan onder leiding van een militair. De scholen zelf krijgen een nieuwe lik verf en zien er met kleurijke vlaggen feestelijk versierd uit. Op de eerste schooldag worden aan de schoolpoorten balonnen verkocht, aan de kleuterscholen speelt vrolijke muziek om het gekrijs van schreeuwend kleuters voor buitenstaanders te verbergen. De dag begint vroeg in Vietnam; vanaf 7 uur begint de school. Dan is er les tot 10 uur, met een tweede gedeelte tot 12 uur. Om in de namiddag les te volgen moeten ouders extra bijbetalen aan de school. Helemaal niet goedkoop tot 100 dollar per semester [ 100 dollar per maand is een maandloon !]
Kleuterscholen hebben hetzelfde regime.
Heel wat leerlingen uit het middelbaar of het hoger onderwijs volgen s'avonds nog extra les Engels bij een priveschool of leraar. Veel studenten studeren in het hoger onderwijs iets om gids te worden of in hetr toerisme te werken meestal Engels en geschiedenis. Maar dit is wel nodig. De kwaliteit van de aangeboden gidsen hier is bedroevend. Zij vertellen een en ander in een  moeilijk verstaanbaar Engels brabbeltaaltje, haspelen er wat mopjes doorheen, maar op informatief vlak een ramp. Jammer voor de rijke Vietgeschiedenis, dus studeren maar ! Niet chatten of spelletjes spelen zoals we iedere dag in de overvolle Internetcafees na schooltijd zien....

*****Vandaag net voor we Vietnam verlieten las ik in een Vietkrant dat er een nieuwe wet op het onderwijs aangenomen was. Het onderwijs bestaat nu officieel uit vier graden: de kleuterschool. het lager onderwijs, de middenschool en het  hoger onderwijs. Kleuterschool en Lager onderwijs worden gratis. Men verwacht dat de uitvoeringsbeluiten niet voor 2 006 zullen verschijnen

Vandaag kwamen we toevallig in het cafe des Amis in Hoi An. Een cafe waar fotos hangen van Brel, Leo Ferre en Brassens en waar die muziek gedraaid wordt. Kim Nguyen Manh, de sympathieke eigenaar kent de klappen van de zweep en toont ons fier zijn gastenboeken. Tja, ooit was Frank Vandenbroucke hier ook. Nee niet de coureur, maar de minister. In het gastenboek schreef Frank dat hij binnenkwam om een pannekoek te eten, maar een volledige maaltijd nam...Nu terug  vakantie nemen Frank. En ja vervolgde Kim, de minister verbrandde geld en kwam in de problemen. In Vietnam begrijpt niemand dit: hier verbrandt iedereen [ vals] geld om geluk te hebben bij de loterij of zo. Kim was de bekendste voetbaltrainer van Zuid-Vietnam. Voor er problemen waren. Zijn vader was Internationaal hoofd van het Rode kruis en emigreerde voor de problemen met gans de familie naar Europa. Hijzelf verbleef ook lange tijd in Europa en was een gerenommeerd kok. Hij kwam terug naar Vietnam om te zorgen voor de overleden overgroot- en grootouders. Dit is zijn plicht als oudste van de familie: zorgen voor de voorouders. Maar nu is dit zo erg niet meer; het Vietnam van vandaag zet zijn vensters open. Iedereen die wil kan ondernemen en gewoon belastingen betalen.Hij kan dus gewoon zijn cafe restaurant uitbaten, zorgen voor zijn voorouders en Brel of Brassens draaien...iedereen laat hem nu gewoon gerust. Zo lang de foto van oompje Ho er duidelijk blijft hangen.

Epiloog: we gingen op de middag eten bij Kim. Geen menu, hij zei alleen laat ik jullie meenemen op reis. Inderdaad een culinaire reis zo als we er nog nooit een meemaakten. We waanden ons in een vijfsterrenhotel waar de kok de hapjes voor ons persoonlijk klaarmaakte met achtereenvolgens : White Rose [iets met garnalen], Coquillages,Inktvis met groenten,Haai, een speciaal dessert van fruit ter plaatse, Pudding en dit alles voor 220.000 VD  voor 2 personen koffie en elk drie drankjes inbegrepen of in 10 Euro in totaal...

De loonsverschillen tussen de viet-burgers werden 2 weken geleden voor het eerst in een krant publiek gemaakt; eigenaardig genoeg verdienen in Vietnam de werknemers uit de financiele sector het meest, werknemers uit de publieke dienstverlenende sector [ onderwijs, geneeskunde] verdienen het minst. In Belgie zou ik daar helemaal niet verwonderd van opkijken, in Vietnam, een land dat zich beroept op 'communistische' principes van gelijkheid en herverdeling stemt dit tot nadenken.
Voor de kleine zelfstandige is er een systeem van huur aan de staat voor de plaats waar de winkel staat. Aan het strand kan je een restaurant openen, er zelf alles op bouwen en parasols voorzien. Om de drie jaar wordt de boel herbekeken, dan moet je met de staat opnieuw een huurcontract voor drie jaar afsluiten en de boel op de nieuwe plaats terug opbouwen. Een eigenaardig systeem om monopolies te verhinderen, de vraag is natuurlijk of dit wel nog lang zal lukken eenmaal de distributiekanalen in handen van de grote multi's zijn.
Maar Vietnam is de komende drie dagen in feest: 60 jaar onafhankelijkheidsverklaring en drie dagen vrijaf voor de ambtenaren...