Berichten van 1 september 2012 tot 30 september 2012

Er waait een golf van wilde stakingen door Zuid-Afrika. Giseren was er staking in verschillende mijnen en ook de transportarbeiders gingen in anctie. Een staking in Zuid-Afrika is geen wandeling door de straten of een pikketline aan de ingang van het industrieterrein. Een staking gaat gepaard met intimidatie, geweld en spectaculaire actiemethodes. Of wat dacht je van busschauffeurs die hun bosje onbemand en zonder chauffeur zo maar de grote snelweg naar beneden laten rollen ? 
Een staking in Zuid-Afrika heeft ook steeds met politiek te maken of met de machtstrijd binnen de ANC of de vakbond Cosatu. Sinds een paar jaar is Julius Malema het boegbeeld van de interne oppositie binnnen het ANC. Heel wat waarnemers beschouwen hem als de aanstoker van de sociale onrust,in voorbereiding van het ANC congres in december. Dan wordt de voorzitter verkozen, die automatisch de presidentskandidaat van het ANC wordt. Het ANC behaalt nog steeds 60% van de stemmen, de volgende voorzitter van het ANC wordt president. Jacob Zuma wil er nog een termijn bij doen, hij kan enkel verslagen worden in het ANC. 
De vakbonden zitten tussen twee vuren; enerzijds moeten ze binnen het economisch beleid van de regering akkoorden afsluiten en de procedures volgen, anderzijds moeten ze de loooneisen van de arbeiders onderhandelen en verdedigen. In de meeste  stakingen gaat het om "wilde stakingen" waar de erkende vakbonden het vertrouwen van de arbeiders verloren hebben. De media vergroten dit dagelijks uit en zien met vreugde hoe de vakbonden door hun eigen achterban weggehoond worden. De werkgevers zijn allesbehalve onschuldige toeschouwers. Zij staken het vuur aan de lont door sommige categorien van werknemers extra lonen of premies toe te kennen als compensatie voor economische vooruitzichten en resultaten, nadat ze in CAO-onderhandelingen met de vakbonden zich zeer hard opstelden en minimumakkoorden afsloten.
Het arbeidsconflict in Zuid-Afrika heeft alles te maken met het dumpen van de grote vakbonden en het destabilizeren van de regering en de economie. En daar mogen voor de patroons gerust slachtoffers voor vallen, zolang het maar werknemers zijn...  

Deze morgen opgestaan met een prachtige zon in Joburg. Vandaag zullen we de ganse dag moeten werken in Elija Bahaje Memorial Trainingscenter aan het herschrijven van ons solidaritetsproject met de Num. Een voor een dagen een aantal belangrijke personen op. Op het eind van de dag hebben we de visie van de nationale top en de visie van de gewestelijke afdeling in een project. Er zal nog wat afstemming nodig zijn om de juiste keuze te maken.
Het vormingscentrum ligt in een gevaarlijke buurt in Joville. We moeten er dus niet al te veel in de buurt wandelen. Een bijkomende motivatie om flink door te werken. De ingang en de parking zijn goed bewaakt. De inkom heeft een mooi onthaal: een vriendelijke dame lacht ons tegemoet.In het centrum hangen overal foto's van de historische grote momenten van de mijnwerkerstrijd en de anti-apartheidsbeweging. Ghandi voor zijn kantoortje, de ANC-campagne voor het Freedomcharter, de eerste stakingen, de zwarte politie; de winkels op de mijncites waar de vrouwen hun inkopen deden.
In ons vergaderlokaal voelen we ons in de gemakkelijke zetels meteen een beetje onwennig: wij zijn hier om hun project aan te passen aan de Belgische eisen van de administratie. Het is hun project, zo belangrijk zijn we nu ook niet. Op het einde van ieder zijn verhaal heeft Koen steeds iets bij van propagandamateriaal. De cubaanse helm met Che erop doet het.
Deze morgen kreeg ik een SMS van mijn zoon: je bent opa ! Even verdween alles uit mijn hoofd: het seminarie, de Num, de collega's. Gefeliciteerd lieve Ann en Rien. Kussen ! Welkom in deze wereld Nina !

De vlucht was een beetje vermoeiend, de aankomst ok. De vrouwelijke taxichauffeur die ons opwacht vertelt honderduit. Ja, er zijn niet zo veel vrouwelijke taxichauffeurs maar haar man is overleden en ze heeft twee dochters van 20 en 12 jaar. Die moeten toch studeren, anders hebben ze geen toekomst. Ze woont in Soweto en kan ons gidsen, als we wensen. Ze is duidelijk op zoek om meer centen te kunnen verdienen. We worden onmiddelijk gebriefd over de actualiteit. Nee, de staking in de platinamijnen is niet voorbij. De mijnwerkers willen doorgaan tot ze een verdubbeling van hun loon bereikt hebben.
Charles voegt eraan toe dat de nieuwe, niet erkende vakbond, enkel over lonen onderhandeld en niet over veiligheid of huisvesting. Hij geeft ons een T-shirt met het opschrift "Hands off Num,hands off Cosatu". Voor alle duidelijkheid : de vakbond voelt zich aangevallen door externe vijanden, die de vakbond willen vernietigen. In deze crisis is het congres van Cosatu uitgedraaid op een show met een bevestiging van de grote principes en de leiding. Alle ogen zijn  nu gericht op het  ANC-congres in december: Dan wordt de nieuwe voorzitter verkozen. Zuma ziet uit naar een tweede termijn, Julius Malema poogt de ontevredenheid aan de basis te gebruiken om in een goede uitgangspositie als alternatief een kans te maken.
De interne verdeeldheid en kritiek komt niet aan bod, de machtstrijd tussen de verschillende strekkingen wordt weggestopt. De leiding van de vakbond heeft alle energie gestopt in marketing en windowdressing,waardoor ze meer en meer vervreemd van de leden en de basis.
Maar vandaag is het feestdag :heritage day. De dag waarop de vele verschillende stammen zich kleden in hun traditionele klederdracht, hun oude liederen en dansen oppoetsen en traditionele gerechten klaarmaken.Ze plagen ons een beetje er mee: hebben jullie ooit koeienmaag gegeten ? Zeer, zeer lekker... 

Een vergeten hit uit de jaren 80. Het kinderkoortje liet iedereen meedromen, maar het was een erg Frans liedje, alleen voor de Fransen. Sinds de jaren 80 is de wereld geglobaliseerd en kunnen we met een open blik naar die wereld kijken en communiceren. Meteen moeten we ook vaststellen dat de Internationale instellingen nauwelijks nog functioneren. Landen en staten komen steeds moeilijker tot afspraken,minder afspraken wil ook zeggen: meer concurrentie-meer vrije markt. Daar voel ik me nu niet zo lekker bij.

De wereld alleen regeren is niet meteen mijn ambitie. Anderen gingen mij voor,meestal met het nodige wapengekletter zoals Napoleon,Hitler, Stalin,Mussolini en Bush. Dan vind ik veel meer inspiratie bij Ghandi, Che Guevarra, Nelson Mandela of Pablo Neruda. Ik merk verschrikt op dat al mijn opgesomde helden mannelijk zijn. Toch zijn mijn nachtelijke dromen net als de toekomst duurzaam en vrouwelijk. Ik moet wakker worden.

Wannes zong: “ de zanger is een groep”. Netwerking kan zorgen dat de verantwoordelijkheid voor de wereld beter verdeeld wordt. Ik ben God niet, ik kan alle rampen en het leed van de wereld niet alleen dragen. En de wereld veranderen, daar moet je een beetje verliefd voor zijn op vele andere idealisten. De adrenaline moet door je bloed stromen. Je geest moet geprikkeld worden door de ideeën van geëngageerde mensen uit andere culturen, andere continenten. Wereldverbeteraars, coöperatieve boeren, studenten, syndicalisten, filosofen ja zelfs politici. Dan zetten we ons samen aan tafel en drinken mojito uit Cuba, wijn Zuid-Afrika,water uit de kraan. Een lange lijst van kleine maar eerlijke gerechten uit verschillende werelddelen vult de tafel en het gesprek kan beginnen.

Een verhaal over de dagelijkse massale fietstocht in een hemels Peking zonder luchtvervuiling. Over hoe jonge scholieren in Rusland speelgoed knutselen voor de kleuters. Dat Paolo Freire in Brazilië analfabeten leerde lezen en schrijven. Dat iedereen zou kunnen zingen en dansen zoals in Zuid-Afrika om meer energie te hebben voor optochten of vergaderingen. Maar misschien kunnen we de erfenissen meer belasten zoals in Zweden, zodat ongelijkheid verdwijnt. Of een premie geven aan ouders die hun kinderen naar school sturen zoals in Brazilie? Of zoals in Cuba overal met vrijwilligers spaarlampen in de huizen en openbare gebouwen installeren. Of zoals in Bangladesh investeren om overstromingsrampen preventief aan te pakken met schaarse overheidsmiddelen?

Plots vraagt iemand waarom de huidige wereldleiders elkaar alleen vliegen willen afvangen en niet met onze ideeën en brainstorm willen meedoen en nieuwe projecten in de realiteit kunnen omzetten. Waarom sommige politici in termen van wapenhandel en vernietiging denken om de macht te behouden. Het is even muisstil aan tafel. Tot iedereen begint te lachen. Wat een onlogische vraag! We moeten het natuurlijk zelf doen. We moeten de verantwoordelijkheid voor deze andere wereld zelf nemen. Politici zullen wel volgen. Als ze niks anders kunnen,als ze moeten. Als er verkiezingen zijn of als het succes heeft. Als er genoeg mensen en ideeën bewegen, beweegt ook de wereld. En wordt alles beter.