Berichten van 1 juni 2010 tot 30 juni 2010

In Colombia is syndicalist zijn een extreem beroep: je loopt de kans op vermoord te worden,bedreigd te worden,van de ene op de andere dag te moeten verhuizen naar het buitenland, dit overkwam honderden syndicalisten de voorbije jaren.
Nochtans zijn die syndicalisten gewone burgers, ze zijn gehuwd, hebben ze kinderen en leven ze in een buurt. Zij leven niet ondergedoken in de bossen maar doen gewoon hun werk in het bedrijf of als ze een functie bekleden gewoon in de burelen van de vakbond. Ze hebben vakantie, gaan op weekend, kortom ze leven een gewoon leven. Maar je zal maar met een syndicalist gehuwd zijn: hoe ga je dan om met de risico's wat is de invloed van de job van je man op je eigen persoonlijk leven ?
Yamilla heeft veel van haar ouders geleerd. Het waren ook syndicalisten, ze leerde onbewust de regels waaraan ze zich moest houden. In de eerste plaats heeft ze haar vader geleerd dat er ergens bij de familie een compleet pakket klaar staat om naar het buitenland te kunnen vertrekken: valies, paspoort,copies van diploma's...
Daarnaast vergezelt ze nooit haar man bij zijn werk of bij vakbondsaangelegenheden.Als ze uitgaan is het privé of in familiekring.Gaan ze op café of dansen, dan veranderen ze dikwijls en mijden een vaste stek.Voor de rest denkt ze als vrouw niet al te veel aan de toekomst....
De kinderen zitten op school en praten niet zo veel over het beroep van hun vader. Soms hebben ze wel eens last als ze bij een opstel iets te duidelijk positie kiezen,maar dan beroepen ze zich op het kritische en vrije denken dat het onderwijs moet stimuleren.Voor de rest mondje toe.
De buren weten best welk beroep de man uitvoert. Ze praten er weinig over. Maar liever over handwerk, voetbal en andere algemene zaken.Alleen als er iets moet geregeld worden op sociaal vlak, dan weten ze de syndicalist wel wonen.
Het geeft zo wat het gevoel van het verzet tijdens WOII. Maar dat was een oorlog tegen een buitenlandse bezetter. In Colombia doen syndicalisten hun job: de werknemers verdedigen. In een 3-tal sectoren het onderwijs, de banken en de energiesector zijn sterke en goed georganiseerde vakbonden.In andere bedrijven is het vakbondswerk per bedrijf georganiseerd en nog moeilijker, nog gevaarlijker.
Men kan moeilijk spreken van democratie in een land waar syndicalisten bedreigd worden...

Erika wil voor geneesheer studeren. Vrijdag wordt ze 18 jaar. Maar ze weet best waar ze naar toe wil en babbelt vol enthousiasme over hoe een infuus geplaatst wordt.Ze mag geneeskunde studeren in Villavicencio, de stad waar ze woont. De universiteit heeft in vergelijking met andere universiteiten niet zo'n goede naam. De oorzaak is dat er veel praktijk in de achtjarige opleiding voorzien is, wat blijkbaar geen mode is. In het eerste trimester moeten ze een dag per week stage lopen in het ziekenhuis.Na de opleiding wil Erika zich specialiseren,want een gewone dokter vangt in Colombia zo ongeveer het minimumloon wat neerkomt op ongeveer 350 euro per maand. Zij zegt  zowat stil en daar kan je niet van leven.
Maar Erika weet ook veel meer over de organisatie van de geneeskunde en de gezondheidszorg in Colombia. Er zijn vier systemen afhankelijk van waar en of je werkt. Iedereen heeft zo wat recht  op de basisgezondheidszorgen. Maar daar moeten we ons niet zo veel over voorstellen. Zonder het nog te hebben over de vele "desplacidos" of "thuislozen" die in de straten ronddwalen.Er zouden zo een vier miljoen mensen ronddwalen vooral in de steden.
Op het tweede nivo heb je recht op de noodhulp in een ziekenhuis, de urgentia. Op het derde nivo heb je recht op terug betaling van de medicijnen en bijvoorbeeld een kamer in het ziekenhuis. Het vierde nivo is voor de uitverkoren werknemers van de petroleumsector, de banken en de leerkrachten, zij krijgen alles terugbetaald ook de meest ingewikkelde en moeilijke behandelingen.
Bij deze verschillende nivo's moet je dan ook nog een soort remgeldsysteem rekenen, zoals wij dat kennen. In het beste geval betaal je voor sommige geneesmiddelen een remgeld van 20 %, maar dat is uiteraard niet voor de laagste nivo's weggelegd.
Erika kijkt op TV vooral naar het wekelijkse programma " Corazon abierto" - " Open hart"waar dokters en verpleegsters de hoofdrol spelen en de echte helden zijn.Maar toch droomt ze niet; ze zegt: ja mijnheer er is veel ongelijkheid in mijn land. Geneeskunde en onderwijs zijn geen prioriteit... 

 

 

De overwinningsmeting van de nieuwe president Santos voorspelt niet veel goeds voor de burgers in Colombia. Eerst de setting; een immens podium met een kinderfanfare en een dansgroep. De vrouw en de twee zonen, de dochter en Santos zelf, duidelijk een beetje op de achtergrond: een generaal met kepi.Na het volklied en kussen tussen de familie treed Santos naar voor, de kepimilitair brengt en legt de speech op het spreekgestoelte.Duidelijker kan de boodschap niet: het leger waakt, de familie als hoeksteen van de samenleving en het nationalistische Colombia als klankkleur.
De speech van Santos is zeer duidelijk: ik ben nu de president van alle Colombianen. Ook van die Colombianen die niet stemden of tegen mij zijn. De andere politieke partijen die mij ondersteunden zoals de Conservatieve partij en de Liberale partij zullen een deel van hun programma in mijn beleid terugvinden en mogen ministers leveren voor de regering. Met de groene partij willen wij samen werken om de transparantie van het beleid te verbeteren. Over de linkerzijde geen woord. Een oproep aan de werknemers en de werkgevers om jobs te creeeren en de doelstelling van 1 volwaardige job in iedere familie te realiseren. Over de vakbonden opnieuw geen woord.
Het leger en de politie worden geprezen en het is tijd om de "terroristen" krachtdadig aan te pakken. De Farc moet alle gijzelaars onvoorwaardelijk vrijlaten en zal zonder enige vrees aangepakt worden. De internationale gemeenschap wordt verwittigd dat de Colombianen zeer gehecht zijn aan hun democratie en dat de drugshandel en het terrorisme zal bestreden worden.
Het woord democratie valt zo veel dat alles duidelijk is: woorden, woorden woorden, maar er zal met harde hand geregeerd worden. Oppositie kan alleen maar constructief zijn en iedere krititsche stem is subversief of terroristisch.....

Wegens Belgische verkiezingskater naar Colombia in vakantie. Maar ook hier zijn er verkiezingen. Alleen verkopen ze op verkiezingsdag geen alcohol.De eerste ronde  op 30 mei verkreeg Santos geen volstrekte meerderheid, zodat een tweede ronde noodzakelijk is. Santos, de voormalige minister van defensie en de poulain, (Higo) van Uribe had 47 procent van de uitgebrachte stemmen. Ik zag hem gisterenavond nog op tv waar hij beloofde dat onder zijn leiding de armoede drastisch zou verminderen. Zijn belangrijkste tegenstander is professor Mockus. Hij veroverde op korte termijn de partitdo verde om er zijn stemmachine van te maken. Hij strandde op 27%.
Polo, de alliantie van de linkerzijde had 10% en mag dus niet meedoen aan de tweede ronde met Gustavo Petro, oudburgemeester van Bogota en voormalig minister.
Santos nam vorige week een opmerkelijk initiatief en vroeg aan alle politieke partijen een burgermanifest te ondertekenen.Alle politieke partijen en zelfs de christelijke vakbond onderschreven dit manifest.
Meteen is de oppositie feitelijk gereduceerd tot het Polo en de overigens zeer zwakke vakbonden. 
Hector zucht wanneer ik over de politieke toestand begin: de oppositie en de vakbonden moeten nog even afwachten hoe ze deze nederlaag zullen verwerken.
Maar meteen daarna begint hij enthousiast te vertellen hoe ze met de vakbondsopleiding en het AC-project er in  slagen om nieuwe vakbondsmilitanten en animatoren op te leiden die aan de basis een echt antwoord op de actuele economische crisis kunnen formuleren.
Ik ben op vakantie,maar in Colombia krijg er er gratis een pak ideologische discussies bij...

Het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika en een artikel van Atef brengen de apartheid en de boycotbeweging bij elkaar. In Zuid-Afrika was een erg sterk actie-instrument de internationale economische boycot van Zuid-Afrikaanse producten zoals Outspan. De apartheidspolitiek leidde tot het internationaal isolement van Zuid-Afrika en het land stortte economisch ineen.
De gelijkenis tussen de Israelische bezetting van Palestina en de Zuid-Afrikaanse apartsheidspolitiek doet de Palestijnen ook teruggrijpen naar het opzetten van een wereldwijde economische en politieke boycot beweging.
Vooral de intellectuele boycot vanuit de Universiteiten kent succes.Zo worden Israelische studenten aan veel Europese Universiteiten of ontwikkeling van gemeenschappelijke onderzoeksprogramma's geweigerd. Ook veel bekende artiesten weigeren nog in Israel te gaan optreden. Maar dit is natuurlijk peanuts in vergelijking met de economische producten die Israel overal in de wereld verkoopt. Zo is de veiligheids en wapen-industrie nummer twee in de wereld. De economie financiert natuurlijk de bezetting.
Maar doen de Palestijnen zelf wel mee met een boycot. Zij bouwen toch de muur, zij werken toch voor de illegale kolonies ?
De Palestijnse autoriteit is zich van het probleem bewust en riep de arbeiders op om niet meer in de Israelische kolonies te gaan werken.En zij voorzag na lang aandringen door de vakbond in een vergoeding die een deel van het inkomensverlies zou compenseren. Een 7000 arbeiders verlieten hun werk in de kolonies en moesten een oplossing zoeken voor het inkomensverlies.Moedig, maar wellicht niet echt efficient om Israel economisch op de knieen te krijgen.
Maar vragen we niet te veel aan dit volk ? Wie van de Belgen heeft al dan niet familie dat ooit voor de Duitse bezetter werkte, ja soms zelfs vrijwillig ? De humanitaire boottochten naar Gaza hebben immers aangetoond waarom het Palestijnse probleem niet opgelost geraakt: de regeringen en de internationale organisaties steunen Israel.
Zuid-Afrika geraakt verlost van zijn apartheidsregime toen de regeringen ook op binnenlands vlak discriminatie op basis van de huidskleur niet meer konden maken. In de Verenigde Staten en in Europa werd de Apartheid uiteindelijk politiek onmogelijk door binnenlandse druk. De boycotbeweging was het stukje van de ijsberg dat boven dreef.
De verantwoordelijkheid ligt meteen bij ons....