Berichten van 1 augustus 2011 tot 31 augustus 2011

Waregem Koerse is niet meteen een gebeurtenis waar ik wil bij zijn. Ik zal er weinig bekenden en vrienden ontmoeten. Ik behoor niet tot het kleine wereldje van ondernemers en middenstanders. Waregem Koerse is de place to be voor kleine en grote middenstanders en de vedetten uit de show en politieke wereld. Iedereen VIP. Niet minder dan vijf VIP tenten met champagne-bar deden de vroegere 20.000 aanwezigen aangroeien tot 50.000 toeschouwers.
Nieuw is ook het hoeden gedoe. Iets voor de dames. Er wordt een prijs uitgereikt voor de mooiste hoed. Het belangrijkste is in de praktijk dat dames en heren iets hebben om over te praten. "Maar heb jij dit jaar een originele hoed op !" Want je kan op Waregem Koerse over veel praten, maar het is vooral een society gebeuren waar over een niks-zeggend onderwerp met animo moet gepraat worden. Over paarden wordt er weinig gepraat: er zijn weinig mensen die naar de paardenrace komen en er iets over weten.
De paarden zijn duidelijk opgejaagd en kijken verschrikt als de dopingcontroleur hen aanduidt voor de controle.Maar zij zijn bijzaak, zoals de fanfare, de missen en de koetsen die op en af rijden op de hippodroom. Hoofdzaak is geld en weddingschappen. De omzet van dit wettelijke casino is gigantisch. Vroeger moest men met het geld in de hand zijn weddingsschappen afsluiten, nu kan dit ook in de VIP-tenten met bankkaart.Toch gebeurt er nog steeds veel met cash, ik vermoed een witwasoperatie.
In de rand van Waregem koerse netwerken ook politici. Dit jaar Kris Peeters, keurig begeleid door Stefaan Declercq. Zoals steeds sluipt de Minister van Justitie handig in beeld. Kris Peeters voelde zich thuis en liep wuivend en handenschuddend door zijn ondernemers- en zelfstandigenpubliek. Minister Ingrid Lietens werd opgevangen door de plaatselijke Spa-club. Minder in the picture, maar warmer en menselijker.
Waregem Koerse eindigt voor velen in een euforische roes van feest en drank of in het treurige afscheid nemen van de bijzit. Het vuurwerk aan de stadionvijvers is het officiele sein dat het geld op is en het feest afgelopen.      

Sinds juni protesteren de Chileense studenten tegen het onderwijssyteem. Het huidig onderwijssysteem is een erfenis van het Pinochetregime.Pinochet decentraliseerde het hoog kwalitatief onderwijsysteem naar de gemeente. Daardoor onstonden  privéscholen voor de rijke kinderen en openbaar onderwijs met overbevolkte klassen en te weinig leraars. De Chileense studenten moeten hoge leningen aangaan om hun studies te kunnen betalen. De Chileense staat besteed ongeveer 4% van het BNP aan onderwijs,terwijl Unesco aanbeveelt een minimum van 7% uit te geven. Op een achtergrond van groeiende armoede ne een neo-liberale regering krijgt het studentenprotest een andere dimensie. 
De Chileense studentenbeweging wil dat de federale staat opnieuw bevoegd wordt voor het onderwijs en het recht op gratis onderwijs.
Toen vorige week woensdag de transportvakbond en de vakbond voor openbare diensten met een tweedaagse staking het studentenprotest ondersteunde kwam de Chileense president Pinera over de brug en stelde onderhandelingen met de studentenorganisaties voor.De voorbije drie maanden was traangas en repressie het enige antwoord dat de overheid gaf op het steeds groeiende studentenprotest.Deze protesten startten met rustige betogingen, ludieke acties en hongerstakingen.Zo was er een kus-actie en een massale dansactie voor het parlement.
Camila Vallejo, een 23jarige studente en voorzitster van de studentenkoepel werd het gezicht van het studentenprotest. Zij is lid van de jongerenbeweging van de PC en gebruikt de sociale netwerken en de nieuwe media om haar boodschap te versterken. Haar boodschap en haar idealen, maar ook haar welbespraakte en knappe voorkomen maken haar waanzinnig populair.Maar niet bij iedereen. De Chileense minister van Cultuur Tatania Acuna werd ontslagen toen ze publiek opriep om Camila te vermoorden. Het hoog gerechtshof verplichtte de regering tot politiebescherming van Camilla.Camila Vallejo schrijft geschiedenis,samen met duizenden andere Chileense studenten. Ik hoop dat ze het halen. 

De relatie tussen het Westen en Afrika? In iedere evenwichtige relatie moet er sprake zijn van respect, wederkerigheid, creativiteit en engagement. Alle andere vormen van relatie zijn probleemrelaties die dringend een of andere therapie nodig hebben.

Een trieste evaluatie van onze aanwezigheid

Het “Westen” is een veralgemening en eufemisme voor andere woorden als neokolonialisten, onderdrukkers, kapitalisten? “Afrika” een titel voor een continent dat als een lappendeken de voorbije eeuwen werd leeggeroofd. Eerst roofden we massaal arbeidskrachten die als slaven over de “Nieuwe wereld” verspreid werden, daarna roofden we hun grondstoffen, hun cultuur en hun beschaving. Vandaag noemt men in Mozambique de Chinezen “ take away”, omdat ze via corrupte akkoorden massaal grondstoffen exporteren om hun snelgroeiende economische honger te stillen. Tijdens de onafhankelijksstrijd van de Afrikaanse landen hebben we bijna alle progressieve leiders vermoord en vervangen door corrupte en gewetenloze dictators en generaals. Patrice Lumumba is het meest markante voorbeeld. We roofden de cultuurschatten uit de dorpen en vervingen die door onze westerse kruisen en kerken, gefinancierd met een knikkend negertje bij de slager of zilverpapier bij de nonnekes. Frans Buelens schreef een interessant boek over de winsten die de grote Belgische bedrijven wegsleepten uit onze voormalige kolonie Kongo. Frans Buelens is een specialist in het onderzoeken hoe de beurs en de Belgische holdings en multi's winst maken. Hij maakt dan ook nauwkeurige berekeningen op basis van boekhoudingen en beursnoteringen.
Zo zie je dat tijdens de Koreaanse oorlog de winsten stegen van 22 naar 26%. De hoogste winsten werden geboekt in de mijnsector (tussen 49 en 63,4%). Kongo was figuurlijk en letterlijk een goudmijn voor de Belgische bedrijven en holdings,waardoor wij ook tijdens WOI en WOII geen geldgebrek kenden.
Vanuit de mijnsector konden multi's in ons land nieuwe belangrijke sectoren uitbouwen in de non-ferro, de diamantindustrie en de kernenergie. Het zal dus geen toeval zijn dat Albert Frere nog steeds meest binnenharkt.
De strijd om via uitbuiting en grondstoffen een machtige positie is de wereld te bekomen; gaat blijkbaar onverminderd verder. Ja, in de slipstream van kruisvaarders en andere plunderaars deden onze missionarissen verdienstelijk caritatief werk. Georges Forrest koppelde meteen economie en ontwikkelingshulp tot een winstgevend geheel met de blauwe steun van de minister van ontwikkelingssamenwerking. Continuïteit in het beleid.

Perspectieven op ontwikkeling

En dan zouden we de vraag durven stellen of hulp hoeft, moet of mag? Of het geld dat we geven wel terechtkomt waar het moet. Iedere onvoorwaardelijke cent die een Afrikaans land ontvangt, is slechts een beperkte teruggave van wat we voordien gestolen hebben. Om ons geweten te sussen. Of om een nieuwe afhankelijkheid van die landen te creëren door hen voedselhulp als drugsverslaving aan te bieden. De recente voedselcrisis in de “hoorn van Afrika” en de oproep om noodhulp te sturen stemmen mij bitter. De voedselcrisis zag je zo aankomen door de stijgende voedselprijzen en de speculatie op de grondstoffen. De eerste vraag is waarom de multinationals hun slag konden slaan en waarom de internationale instellingen zoals het FAO zo maar buiten spel konden gezet worden? Het gebrek aan daadkracht van politici en internationale instellingen zorgt er voor dat ontwikkelingssamenwerking zich beperkt tot noodhulp. Of tot de uitgestoken bedelende hand van een graatmager kindje dat ons sentimenteel de geldbeugel doet openen. Zonder perspectief op een eigen toekomst, op een zelfgestuurde eigen ontwikkeling. Maar dit is geen reden om cynisch langs de kant te blijven staan en de ogen te sluiten voor al die ellende. Maar we mogen gerust eens vloeken op die speculerende multinationals als Nestlé

Kan het anders?

Is het mogelijk aan om projecten op te zetten in Afrika zonder in de caritatieve aanpak te vervallen en te werken op basis van respect en gelijkwaardigheid? Met partners die voldoende sterk in hun schoenen staan om duurzaamheid te garanderen? En met de nodige know how in huis zodat je de boel kan runnen zonder dure consultanten, monitoring en evaluaties die handenvol geld kosten?

Ik ben overtuigd dat het wel kan. Maar dan moet je in eerste instantie goede partners in Afrika vinden. Via onderzoek, universiteiten en netwerking. En heus er zijn veel goede coördinatoren te vinden in Afrika, het is beter hen plaatselijke tewerkstellingskansen te geven dan dat ze hier belanden. We hoeven dus geen experten naar Afrika te sturen om daar aan ‘ontwikkelingssamenwerking’ te doen. Investeren in “lokals” is zinvoller.

Met een goede partnerkeuze staat of valt een goed en zinvol project.Een project dat vooral voor de partner zinvol moet zijn en niet voor de Belgische overheid of de donor. Het ABVV ondersteunt verschillende projecten in Zuid-Afrika die werken rond Aidspreventie. Een van die projecten is een samenwerkingsakkoord met de National Union of Mineworkers ( Num) over opleiding en vorming van peer-educators. De aanpak met de peer-educators vertrekt van de sociaal-learning theory waarbij men vertrekt van de vooronderstelling dat voorbeeld-gedrag door “gelijken” gekopieerd wordt en dat gedragsverandering bevorderd wordt door het gebruik van de belevingswereld van de doelgroep.Een vergelijking tussen een groep die condoomgebruik aangeprezen werd met of zonder peer-educators uit dat het effectief condoomgebruik met 38 % toenam door het inzetten van peer-educators. In dit kader is een consequente houding van de Num-leiders belangrijk. Het feit dat de peer-educators volledig kaderen in de Congresresoluties van de Num en over structurele ondersteuning beschikken vanuit de Num-structuren is een positief gegeven binnen de Zuid-Afrikaanse context. De Peer-educators moeten binnen de vakbondsstructuur participatief bij het beleid betrokken worden. Daartoe werd een National comité van Peer-educators opgericht dat voorstellen voor de Nationale leiding uitwerkt. Tenslotte zouden de peer-educators over een statuut moeten beschikken waardoor hun inzetbaarheid vergroot ( faciliteiten, de nodige tijd voor hun functie, onkostenvergoeding). Omwille van imagovorming en stigmatisering worden zij beter niet aids-consultanten maar gezondheidswerkers genoemd.

Het kan dus anders met vallen en opstaan, luisterbereidheid naar de partner en een investering op lange termijn. En dat alles heeft te maken met het aangaan van een gelijkwaardige relatie met een partner in het zuiden.

WAARSCHUWING- dit is satire-


Er is steeds minder plaats in de hel.De toenemende secularisatie en het feit dat steeds minder gelovigen naar de kerk gaan zorgt voor een ongekende aangroei van de hel-populatie. Maar ook het jarenlange kindermisbruik heeft zijn gevolgen en zond ontelbare abonnees voor de hemel naar de hel.
De overbevolking van de hel leidt tot onaanvaardbare levenomstandigheden. Het regent klachten en de protestbeweging in de hel krijgt meer en meer vorm.Het arbeidsethos van de inwoners daalt, buitenlandse investeerders haken af. De koers van de hel op de beurs keldert.Op de algemene vergadering van  aandeelhouders hebben de rode petjes en hun hoorntjes opgezet en daarmee de media gehaaald. De CEO begrijpt eindelijk dat er nood is aan een duidelijk toekomstplan voor de hel, zo niet wordt een faillisement of een vijandige overname onvermijdelijk.De traditionele jaarlijkse incentive-campagne zal deze keer niet volstaan.

De raad van bestuur besluit een stevig onderzoeksplan over de toekomstkansen van de hel te financieren en de belangrijkste universiteit van het land krijgt een interdepartementale opdracht.Een haalbaarheidsstudie, een marktonderzoek en een imagosurvey moeten niet alleen de temperatuur van de hel in vraag stellen,maar ook onderzoeken of het huidig marketingbeleid nog wel voldoet aan de hedendaagse concepten.
Met andere woorden: maakt de helcommunicatiedienst wel voldoende gebruik van de nieuwe media om de hel bij het jongerenpubliek populair te maken ?

Een tweede opdracht is de visie en de missie van de hel opnieuw te formuleren en een adequaat personeelsbeleid voor deze doelstellingen te optimaliseren.
Is er voldoende flexibiliteit, moet het ambtenarenstatuut van de stokers in de hel niet aangepast worden aan de nieuwe uitdagingen inzake energiebesparing,is het arbeiders en bediendenstauut van de helwerknemers niet achterhaald ?Kunnen de huidige pensioenen van de helwerknemers door de hel gedragen worden zonder de cash-flow in het gedrang te brengen ?

Een eerste onderzoek bevat reeds explosieve resultaten: meer dan 69% van de respondenten vindt de leefomstandigheden in de hel inhumaan en vindt dat er klacht moet ingediend worden bij het internationaal strafhof van Den Haag of bij Europa.In vergelijking met een soortgelijk onderzoek op wereldvlak is dit een stijging van 7% op de factor inhumanisme in vergelijking met het inhumanisme wereldwijd.

Een tweede resultaat is dat jongeren niet meer in de hel geloven en een loopbaan in de hel minder en minder in overweging nemen.Door de grote exit van bruggepensioneerde hel-werknemers is er een dreigend personeelstekort en en bestaat de kans op een loonexplosie. Veel oplossingen zijn er niet ofwel langer werken ofwel meer nepstatuten zoals interim moeten ingevoerd worden.
Een derde resultaat legt de vinger op het negatieve imago van het merk "hel",waardoor ook het positieve denken in de hel zelf zeer moeilijk is voor de inwoners.Een naam die de hel met positieve begrippen associeert kan hier een uitkomst bieden.Na een brainstorming werden de volgende ideeën weerhouden: De hel: brandend actueel, De Hel: een coole place to be, Fier helbewoner te zijn. Aan dit nieuwe merk kan een campagne en een nieuw logo verbonden worden. T-shits, banners, teasers, seminaries,het inschakelen van vrijwilligers,opleiding van vormers voor de vormers zijn de concrete actiemiddelen.

De basisprincipes van de campagne die opnieuw het positief denken in de hel moeten bevorderen werden in het campagnehandboek kort samengevat:
- verandering begint bij je zelf en jij bent zelf de motor van de verandering
- jij bent zelf de oorzaak van de problemen,om verandering te bewerkstelligen moet je offers brengen
- het grote allesomvattende probleem bestaat niet,kijk naar het verleden, niet naar de toekomst
- moest er toch een groot probleem zijn denk dan meteen dat het perceptie is 

De campagne koos als slogan: loop naar de hel, omdat die slogan -in tegenstelling tot de concurrentie ( ga naar de hemel) veel meer de dynamiek benadrukt die de maskerade van de echte problemen met zich meebrengt.