Archief

WAARSCHUWING- dit is satire-


Er is steeds minder plaats in de hel.De toenemende secularisatie en het feit dat steeds minder gelovigen naar de kerk gaan zorgt voor een ongekende aangroei van de hel-populatie. Maar ook het jarenlange kindermisbruik heeft zijn gevolgen en zond ontelbare abonnees voor de hemel naar de hel.
De overbevolking van de hel leidt tot onaanvaardbare levenomstandigheden. Het regent klachten en de protestbeweging in de hel krijgt meer en meer vorm.Het arbeidsethos van de inwoners daalt, buitenlandse investeerders haken af. De koers van de hel op de beurs keldert.Op de algemene vergadering van  aandeelhouders hebben de rode petjes en hun hoorntjes opgezet en daarmee de media gehaaald. De CEO begrijpt eindelijk dat er nood is aan een duidelijk toekomstplan voor de hel, zo niet wordt een faillisement of een vijandige overname onvermijdelijk.De traditionele jaarlijkse incentive-campagne zal deze keer niet volstaan.

De raad van bestuur besluit een stevig onderzoeksplan over de toekomstkansen van de hel te financieren en de belangrijkste universiteit van het land krijgt een interdepartementale opdracht.Een haalbaarheidsstudie, een marktonderzoek en een imagosurvey moeten niet alleen de temperatuur van de hel in vraag stellen,maar ook onderzoeken of het huidig marketingbeleid nog wel voldoet aan de hedendaagse concepten.
Met andere woorden: maakt de helcommunicatiedienst wel voldoende gebruik van de nieuwe media om de hel bij het jongerenpubliek populair te maken ?

Een tweede opdracht is de visie en de missie van de hel opnieuw te formuleren en een adequaat personeelsbeleid voor deze doelstellingen te optimaliseren.
Is er voldoende flexibiliteit, moet het ambtenarenstatuut van de stokers in de hel niet aangepast worden aan de nieuwe uitdagingen inzake energiebesparing,is het arbeiders en bediendenstauut van de helwerknemers niet achterhaald ?Kunnen de huidige pensioenen van de helwerknemers door de hel gedragen worden zonder de cash-flow in het gedrang te brengen ?

Een eerste onderzoek bevat reeds explosieve resultaten: meer dan 69% van de respondenten vindt de leefomstandigheden in de hel inhumaan en vindt dat er klacht moet ingediend worden bij het internationaal strafhof van Den Haag of bij Europa.In vergelijking met een soortgelijk onderzoek op wereldvlak is dit een stijging van 7% op de factor inhumanisme in vergelijking met het inhumanisme wereldwijd.

Een tweede resultaat is dat jongeren niet meer in de hel geloven en een loopbaan in de hel minder en minder in overweging nemen.Door de grote exit van bruggepensioneerde hel-werknemers is er een dreigend personeelstekort en en bestaat de kans op een loonexplosie. Veel oplossingen zijn er niet ofwel langer werken ofwel meer nepstatuten zoals interim moeten ingevoerd worden.
Een derde resultaat legt de vinger op het negatieve imago van het merk "hel",waardoor ook het positieve denken in de hel zelf zeer moeilijk is voor de inwoners.Een naam die de hel met positieve begrippen associeert kan hier een uitkomst bieden.Na een brainstorming werden de volgende ideeën weerhouden: De hel: brandend actueel, De Hel: een coole place to be, Fier helbewoner te zijn. Aan dit nieuwe merk kan een campagne en een nieuw logo verbonden worden. T-shits, banners, teasers, seminaries,het inschakelen van vrijwilligers,opleiding van vormers voor de vormers zijn de concrete actiemiddelen.

De basisprincipes van de campagne die opnieuw het positief denken in de hel moeten bevorderen werden in het campagnehandboek kort samengevat:
- verandering begint bij je zelf en jij bent zelf de motor van de verandering
- jij bent zelf de oorzaak van de problemen,om verandering te bewerkstelligen moet je offers brengen
- het grote allesomvattende probleem bestaat niet,kijk naar het verleden, niet naar de toekomst
- moest er toch een groot probleem zijn denk dan meteen dat het perceptie is 

De campagne koos als slogan: loop naar de hel, omdat die slogan -in tegenstelling tot de concurrentie ( ga naar de hemel) veel meer de dynamiek benadrukt die de maskerade van de echte problemen met zich meebrengt.  

Ayutthaya was van 1300 tot 1700 de hoofdstad van het Siamrijk. In onze geschiedenisboeken een item omdat de Europese handelaren hier met hun schepen aankwamen op zoek naar een goede verbinding met China.De koningen bepaalden autoritair alles, zelfs de verkoopsprijzen van de handelaren. Een slaaf had de waarde van vijf rijstvelden,een ambtenaar was tussen 50 en 500 rijstvelden, een minister was 10.000 rijstvelden waard, de koning 100.000 rijstvelden. Meteen ken je de maatschappelijke hierarchie in die tijd.

De Portugezen verkochten buskruit en wapens zodat de Siamese heersers tot de tanden gewapend waren om hun onderlinge troonaspiraties uit te vechten.Buitenlandse handelaren waren welkom en kregen hun eigen beschermde nederzettingen buiten de stad. Naast de monikken waren zij de enige inwoners die aan de koning geen belastingen moesten betalen of dienstplicht vervullen.Andere inwoners moesten 6 maand voor de koning werken als belasting.

Uiteindelijk werd Siam door Birma bezet door een gebrek aan efficiente organisatie en de permanente onderlinge twisten.

Vandaag is Ayutthaya door de Unesco erkend als werelderfgoed. De staat en de stad keken op geen inspanning. Alles is netjes in twee talen aangegeven, de gidsen staan klaar, de toeristische infrastructuur werd voorzien. Alleen heb ik de indruk dat de opgeblazen taart zo wat ineengezakt is door de economische crisis.Op vele sites zijn we bijna alleen aan hyet rondlopen. In vele musea zie je vooral Thaise schoolkinderen als bezoekers.De brede lanen lijken wat te groot voor het verkeer. Veel restaurants zijn gesloten.

Thailand is dus op zoek naar een economisch wondermiddel om de economie te stimuleren.Rijst en toerisme volstaan niet voor een toekomstgericht beleid.De overwinnaar van de verkiezingen PPP beloofde een tablet voor ieder lagere schoolkind in de verkiezingspropaganda. De discussie tussen de firma's om die 800.000 tablets te mogen leveren is losgebarsten,evenals de keuze van het softwaresysteem waarop die ganse educatieve innovatie zou moeten draaien.

Het is een gok: investeren in onderwijs en technologie, met China als buur. Maar veel andere opties zijn er niet in Thailand.

Nok is een 37-jarige Thaise. Zoals veel vrouwen in Thailand zou je ze minstens 10 jaar jonger schatten.Glimlachen maakt jong en aantrekkelijk.Nok is meer dan 10 jaar actief in de toeristensector als gids. Zij organiseert trektochten naar de bergstammen en in de talloze natuurparken in het noorden van Thailand.De toeristenindustrie is na de rijst, de belangrijkste inkomstenbron voor het land.Maar de crisis sloeg hard toe. Minder toeristen, minder lange verblijfperiodes en de greep van de geindustrialiseerde multinationale toeristengiganten wordt steeds groter.Voor kleine zelfstandige gidsen resten nog de kruimels van de alternatieve zelfgeorganiseerde reizigers.Meestal jongeren,meestal weinig vermogend.

Nok praat uitstekend Engels en kent haar job zeer goed.De bergstammen, hun manier van leven en de grensstreek zijn haar terrein.De stammen uit de omgeving zijn bij haar kind aan huis en komen werk vragen om iets bij te verdienen.Zo bouwden ze hun vijf bamboohuizen en hun restaurant. Vandaag planten enkele Akha's bloemen in Nok's tuin, om daarna vrolijk dezelfde planten in het woud te gaan kappen. Maar zegt Nok:" je kan geen 150% consequent zijn en alles vraagt tijd".

Nok vond haar compagnon Noi, een 40-jarge boer hier in de bergen.Noi is een Thaise hippie-boer.Hij kocht dit land en bouwde er het eerste bamboehuis.Hij babbelt vrolijk en los over de bergen en het woud. Ja , het is nu de tijd om jonge bamboescheuten te oogsten in het woud.Lekker en ze geven een goede prijs op de markt.De bergstammen weten aan de kleur van de bamboescheuten waar er wormen in zitten. Die kan je frituren en opeten. Een echte lekkernij, kost ook veel op de markt, zeker 1000 Bath.Nu planten de boeren rijst, onderhouden ze de rijstvelden en zorgen ze dat de irrigatie van de velden vlot verloopt. Binen een maand is alles groen, zegt Noi. Dan is Thailand prachtig.Iets later wordt de rijst geoogst en is alles weer kaal.Daarom wil Nok een mooie bloementuin.

Nok en Noi hebben hun gezamenlijke droom: een eigen guesthouse,waar toeristen verblijven,wandeltochten doen, in hun restaurant eten,activiteiten meevolgen. Nu staan de bungalows er, alleen moeten er nog klanten komen. Maar het prachtkoppeltje doorbreekt ook het Thaise rollenpatroon tussen man en vrouw.De vrouw, de achterste poten van de olifant,heeft nog een tweederangsrol. Hier niet: Nok heeft als "manager" de portemonnee, Noi is de uitvoerder.

Hun droom heet: "Het bamboe- nest"

Alison Liu zag haar broer terug. Hij vertrok naar Canada toen hij 20 was,om de opiumverslaving te ontvluchten. In Hong Kong experimenteerden jongeren in de jaren 60 met cannabis. Heroine had de reputatie minder verslavend te zijn dan morfine en vele jongeren probeerden dit maar eens. Onterecht: eenmaal in het lichaam transformeert heroine opnieuw in morfine.De maffia liet de broer van Alison niet gerust, daarom werd hij naar zijn grootouders in Canada gestuurd en ontsnapte hij aan een levenslange verslaving en betaling. De Hong Kong maffia verloor een klant.
Het verhaal uit de gouden driehoek van Zuid-Oost-Azie schokt me. Toen was de verslavende kracht van heroine reeds gekend. Blijkbaar had de USA en de CIA er alles voor over om hun domino-theorie en het communistisch gevaar te bestrijden. Gisteren in Thailand,vandaag in Afganistan.De eerste opiumoorlog ( 1841) werd door de Britten gewonnen en kostte de Chinezen Hong Kong. De tweede opiumoorlog (1856) herleidde Shangai tot een Frans-Brits protectoraat en legaliseerde de opiumproductie en handel. Toen Mao de Kwomintang-legers versloeg zochten 10.000 soldaten hun heil in de grensstreek tusen Thailand-Birma-Laos.De CIA bezorgde deze troepen rechtstreeks geld en wapens.Lokale bergvolkeren, ook uit China afkomstig kweekten de "papaver somniveris" in beperkte hoeveelheden, voor medicinale toepassingen. De KMT-generaals organiseerden deze papaverproductie profesionneel. Tot eind de jaren 80 was die maffia de grootste producent ter wereld.Vandaag praat men liever niet over de opiumproblemen, de gepensioneerde KMT-generaals en organiseert de regering met UNO programma's om de papaverkweek te vervangen door mais en rijstteelt.

Chang Rai lijkt op het Antwerpen van Belgie.Het was in de Thaise geschiedenis een onafhankelijk Lana koninkrijk en na 200 jaar Birmaanse bezetting werd het op eigen kracht opnieuw onafhankelijk. De toenmalige roodhemden verdreven de Birmanen. Maar de oorzaak van de Birmaanse invasie- een zwakke administratie-of onvoldoende uitbouw van de staat en onderlinge twisten was daar mee niet opgelost. De eenmaking van Thailand in een natiestaat liet Chiang Rai voldoende autonomie om met een eengemaakte staat te kunnen leven.
Een beetje buiten deze grote politieke gebeurtenissen bleven de verschillende bergvolkeren in deze grensstreek hun onafhankelijkheid behouden.Indien ze hun deel van de belastingen betaalden,werden ze gerust gelaten. De koningen controleerden via het oprichten van nieuwe steden dit gebied én de nieuwe kolonisatoren waren vooral geinteresseerd in het teak-hout en goedkope werkkrachten. De Britten pluimden het hele gebied leeg tot in 1953 hun monopolie verviel en de Thaise staat het recht op de houtexploitatie terug kreeg.
Maar veel economie is er in Thailand ondertussen niet bijgekomen: in het museum wordt toerisme zelfs niet als economie vernoemd.
Het bezoek aan de bergvolkeren is wel uitgegroeid tot een ganse industrie. Hun autenticiteit, hun manier van leven, de kleurrijke kledij en enige specifieke kenmerken zijn wereldwijd gepromoot. Of het nu longnecks zijn,of longears,vrouwen die een pijp roken: zij verkleden zich voor de toeristengroepen die deze bergvolkeren komen bekijken alsof ze in een zoo leven. Het was trouwens een Belgisch onderzoeker, Johan van Roeckeghem, die het geheim van de longneckvrouwen onthulde. Hij toonde via rontgenfoto's aan dat deze vrouwen niet hun nek langer maakten,maar door het gewicht van de ringen hun schouders naar beneden drukten. Zo kreeg je de illusie van het langenekfenomeen.
Deze bergvolkeren zelf verkopen souveniers om er iets aan over te houden, maar ze zijn totaal afhankelijk geworden van deze toeristenindustrie die hen enkel wat kruimels laat. Bergstammen  is niet het correcte woord, beter zouden we hen vluchtelingendorpen uit de nabure landen zoals China, Birma en Laos noemen. Zij hebben geen paspoort in Thailand en zijn dus rechtenloos.