Archief

Het ABVV heeft samen met de vakbond uit RDC ( ongo), een tentoonstelling van 16 grote foto's meegebracht om het geweld op de vrouwen en de discriminatie tegen vrouwen aan te klagen. Twee foto's die reeds in de openingsbetoging meegedragen werden lokten reeds vele reacties uit. Nu de tentoonstelling op het WSF opgesteld staat is de belangstelling, vooral van de jongeren en de studenten enorm, er staan tot drie rijen mensen te kijken en te discussieren over de foto's.
De foto's zijn van Tugane Kezi en geven beelden weer van vrouwen die ongelooflijk grote zakken op de rug moeten dragen. In de streek van Kivu woedt reeds meer dan 20 jaar een oorlog die het leven kostte aan meer dan 6 miljoen mensen.De vrouwen op de foto's zijn weduwen die met hun kinderen achter bleven en daarom deze lasten moeten verslepen om in leven te kunnen blijven.Sommige vrouwen plegen abortus wanneer ze door militairen of rebellen verkracht zijn, maar dan begeeft hun rug het en kunnen ze geen lasten meer dragen. Zo wordt hun leven nog slechter. Deze vrouwen worden ook levende vrachtwagens genoemd. Zij verslepen de yuka's, de ajuinen en andere groeten naar de markt en krijgen daar een kleine som voor.Uit de foto's spreekt de wanhoop van de vrouwen.
De reacties van de jongeren zijn sprekend:" dit is mensonwaardig"Dit kan alleen in Congo, bij ons is dat niet mogelijk, het waren toch de Belgen die Congo koloniseerden, als student sociologie moet ik mij engageren om de problemen in Sengal op te lossen, wat kunnen we hieran doen"
De foto's lokken discussie uit over discriminatie, democratie, de geburtenissen in Afrika. Want ook Tunesie en Egypte zinderen in Senegal na. Het WSF is voor de huidige (liberale) president een bedreiging, hij vreest dat ook in Senegal het regime wel eens in vraag zou kunnen gesteld worden. Op een persconferentie met Lula van Brazilie verklaarde hij, tot grote verbazing van de aanwezige Journalisten, dat er in Senegal geen problemen zijn, dat armoede niet bestaat en dat Senegal een van de rijkste landen van het Afrikaanse continent is.
Je moet hier gewoon alleen rondkijken op de universiteit om te merken hoe groot de leugen is of hoe ver de afstand is tussen het regime en het volk. Professoren en leraars worden sinds maanden niet betaald, de gebouwen staan te verkommeren of zijn niet afgewerkt, veel studenten kunnen geen les volgens wegens gebrek aan plaats...

De organisatie van het Wereld sociaal forum brengt enorme problemen mee: meer dan 50.000 deelnemers dwalen op een universitaire campus rond tussen tenten en allerhande informatiestandjes. De debatten vinden plaats in oude tenten zomaar in het zand neergepoot, met amper plastiek stoelen. De nieuwe rector van de universiteit vond het WSF maar niks en liet de lessen en examens gewoon doorgaan. Oorspronkelijk zou er een week zonder lessen en examens plaats grijpen, waardoor accomodatie en lokalen ter beschikking zouden staan. Niet dus.
Het gevolg is dat het programma opnieuw moest gedrukt worden om tenten aan te geven waar de debatten door gaan. Deze morgen kon ik geen programma vinden, maar aangezien ik een forum over HIV/Aids moest voorzitten en een tussenkomst in het Palestina debat moest doen geen erg.
Het ABVV team trekt goed zijn plan: hebben we geen tent dan wordt er eentje bezet, stoelen gezocht, flyers uitgedeeld om de plaats kenbaar te maken, fluistervertaling georganiseerd tussen kweddelende madams die kleren verkopen en bonke, bonke muziek op de achtergrond. De tentoonstelling wordt gewoon aan de buitenkant van een tent opgehangen en deze gedrevenheid zorgt voor enorm veel belangstelling.
Met onze seminaries zitten we dicht bij de Afrikaanse vertelkunst om de inhoud zonder powerpoint over te brengen. Toch is het nivo behoorlijk. Een Argentijnse, een Sengalees en Belg en een Duits parlementair van de Linke de schuldencrisis horen analyseren brengt inzicht en is confronterend: het kapitalisme is overal eender, enkel de context verschilt.Oplossingen moeten collectief met de bevolking en democratisch uitgewerkt worden
Ondertussen is het zowat een gaan en komen zodat je een beetje het gevoel krijgt bij iedere vraag opnieuw te moeten herhalen wat amper een half uur geleden reeds aan bod kwam.Luisteren is er ook niet altijd bij; vele tussenkomsten zijn gericht om zelf aan het woord te komen. En wanneer er iemand totaal naast het onderwerp praat kan je hem moeilijk de mond snoeren, want al snel wordt er verontwaardigd gereageerd ; wij zijn toch democratisch...  

Juist voor Dakar ligt een eiland Goree. Beroemd en berucht omdat er vanuit dit eiland tussen 11 en 12 miljoen slaven verscheept werden naar Amerika, om er als goedkope werkkrachten in de mijnen en de katoenplantages te werken.Vandaag onthulden de Italiaanse, de Brazilaanse, de Franse en jawel de Belgische vakbond ABVV een gedenkplaat in het museum waar de slaven vertrokken met als tekst de eerste zinnen uit de Universele verklaring van de mensenrechten. Eloi Coly, de curator van het museum schetste kort de situatie van de slaven die tussen 1570 en de afschaffing van de slavernij   vanuit Goree vertrokken.Het eiland was strategisch voor de slavenhandel omdat het kort van Amerika lag en dicht bij Europa. Een schip vertrok vanuit een Europese haven, meestal Frans, maar ook vanuit Amsterdam met stoffen, vaatwerk, genever en spiegels om daarmee de slaven te betalen. De slaven werden in Goree opgeladen en in Amerika tegen grondstoffen goud en specerijen omgewisseld om daarmee terug naar Europa te keren. De reis naar Goree duurde 3 maand.
In het slavenhuis van Goree zaten zowel jonge mannen, vrouwen als kinderen. Een man moest minstens 60 kilo wegen, woog hij minder dan werd hij met bonen vetgemest.Jonge meisjes werden op de stevigheid van hun borsten gekeurd en geselecteerd. Het was in die tijd een teken van maagdelijkheid.Het slavenhuis in Goree was berucht voor het hoge sterftecijfer: enerzijds door veel overleden kinderen, anderzijds door de zeer strenge straffen . Een zwangere vrouw kreeg de verplichtte 28 zweepslagen boven een kuil...
Een volwassen man en een jonge maagd werden voor een vat rum verkocht, een kind koste een spiegel, een vrouw vier maal minder dan een man.De slaven hadden geen naam,maar een nummer werd, zoals bij het vee, in hun huid gebrand. Zij werden in boten opgestapeld en aan elkaar vastgeklonken. De oversteek duurde volgens de weersomstandigheden tussen 6 en 12 weken.
Op die manier werd het Afrikaanse continent leeggeroofd van de arbeidskrachten en is daar vandaag nog steeds onderontwikkeld door.
Was er verzet, weerstand ?
Natuurlijk, maar deze werd door militaire aanwezigheid neergeslagen. Toch was er sabotage op de boerderijen, werden eigenaars vermoord of gegijzeld. sommige vrouwen pleegden abortus om hun kinderen niet in slavernij ter wereld te brengen. Veel slaven sloegen op de vlucht en organiseerden zich in specifieke gemeenschappen ( marraya).
De eerste geslaagde opstand met Toussaint Havetu leidde in 1804 tot de onafhankelijke republiek Haiti

Zondagmorgen: vergadering in de lokale vakbond met het Internationaal vakverbond. Een beetje waar verschillende sprekers in een  stoffige zaal het programma toelichten met de Italiaanse CGIL, Braziliaanse CUT, de Franse CGT en CFDT en heel wat Afrikaanse vakbonden. De kleur is rood,maar toch weinig inhoudelijk politiek.
Maritoine, een vakbondsdelegee bij Pfizer komt op de rode ABVV/FGTB-kleuren af. Jaren geleden volgde ze een maand opleiding in Belgie met zes andere Senegalese syndicalisten. Ze lacht breed: wij waren op het 1 meifeest in Brussel en Youssou NDOUR speelde er voor ons. Haar vijf kinderen zijn opgevoed door een meid ' une bonne". Dit is eigenlijk niet zo duur een 40 euro per maand, maar door de crisis hebben de meiden hun prijzen opgeslagen. Het duurste is de huur van het appartement ongeveer 70 euro per maand. Om te kunnen leven heb je hier snel zo een 430 euro per maand nodig. Zelf verdient ze in haar farmaceutisch bedrijf een 365 euro per maand. En ja, ze wordt in verhouding tot veel andere werknemers zeer goed betaald door de multinational.dit is zowat het dubbele dat een andere werknemer in een gewoon bedrijf kan verdienen. Pfizer subsidieert ook het busvervoer naar het bedrijf en verschaft een gratis maaltijd per dag met de keuze tussen een Afrikaanse versie of een Europese maaltijd.Op haar bedrijf werken een 200-tal werknemers: 100 met een vast contract en 100 die opgeroepen worden als er werk is, de tijdelijken. Eufemistisch noemt dat "vrij zijn". In haar bedrijf zijn de werkneemsters allemaal vrouwen, zij hebben de geschiktheid om precisiewerk uit te voeren. Bijna iedereen is bij de vakbond en de vakbondsbijdrage is 0,75 euro per maand. Binnenkort kan ze op pensioen, ze kijkt er al naar uit. In Senegal kan je volgens het bedrijfsakkoord al vanaf 55 jaar of 60 jaar op pensioen. Maar we hebben met een bevoorrechte werknemer te doen. In een land waar 90% van de werknemers in de informele sector werkt.

De armoede zie je zo in de zandige straten van een vervallen hoofdstad, die betere tijden heeft gekend.   

Op de vooravond van het Wereld sociaal Forum in Dakar deed het ABVV er alles aan om mij in de juiste stemming te brengen. Een duidelijk uitgesproken afwijzing van het voorontwerp van Ipa met acties. S'avonds een wereldmuziekfeest om Jacques, de Algemeen secretaris van de AC, uit te wuiven. Met strijdliederen, Oosterse Oum Kalsoemvertolkingen en veel camaraderie.Anke Hintjes strijdliederen met Bernard Vanlent op accordeon waren prachtig.

Op het vliegtuig was de weekendbijlage van Le Soir over "La Rebellion" met een overzicht hoe jongeren zich verzetten tegen de huidige hang van zaken en het geklungel van de regeringsonderhandelingen.In de boekenbijlage het boekje "Indignez-vous" van Stephane Hessel, een 93-jarige oud gevangene die Buchenwald overleefde, meeschreef aan de Universele verklaring van de Rechten van de mens en Frankrijk vertegenwoordigd bij de verenigde Naties.

In het vliegtuig zit het afgeladen vol met alter-mondialisten die hun verzet tegen het neo-librealisme en de kapitalistische maatschappij gaan uitschreeuwen.S'avonds gaan we nog een optreden van Youssou N Dour meemaken. De wat vervallen dancing zit afgeladen vol met veel blinkie blinkie.Meermaals valt het licht uit door een stroompanne. Maar de massa zingt ieder lied uitgelaten mee. .   

Het Wereld Sociaal Forum is een ontmoeting van duizenden wereldverbeteraars en sociale bewegingen waarbij gezocht wordt hoe we het neoliberalisme kunnen een halt toe roepen. Of hoe we de globalisering rechtvaardiger en socialer kunnen doen verlopen. Dit jaar gaat deze ontmoeting door in Dakar, Senegal.
Na Brazilie werd dit jaar voor decentralisering én voor Afrika gekozen. Decentralisering omdat heel wat activiteiten op verschillende plaatsen van deze wereldbol reeds georganiseerd werden. Afrika, omdat dit toch wel een beetje een vergeten werelddeel in de economische ontwikkeling dreigde te worden. Senegal is zo wat een symbool van de vroegere illegale slavenhandel met het eiland Goree net voor de hoofdstad Dakar.
Er komt een keur aan activisten zoals vakbondsmilitanten, de boerenbeweging Via Campesina, de NGO's zoals Solidar en Attac en enkele bekende politieke koppen zoals Martine Aubray, de voorzitster van de Franse Parti Socialiste. Een belangrijk the is de migratie en de mensen zonder papieren, net zoals de financiele speculatie, gender, en uiteraard de vredesproblematiek zoals Palestina. De actualiteit en de recente gebeurtenissen in Tunesie en Egypte zullen zeker een belangrijke plaats in de fora innemen.
Tenslotte is het WSF ook de tegenhanger van het economisch forum in Davos,een grote jaarlijkse bijeenkomst van de grote bedrijven. Kris Peeters is er naar toe, hij hoort daar ook meer thuis dan in Dakar.
Op deze blog kan je de komende dagen meer lezen over Dakar, want de media geven de voorkeur aan berichtgeving over Davos.

In Johannesburg regent het reeds weken en men voorspelt nog meer. De gevolgen zijn dramatisch: de shaks in de Townships overstromen. Het weinige dat de mensen hebben dobbert door de vervuilde straten. De inwoners wachten gelaten op een brandweerwagen die het water wegpompt of op de zon om hun matrassen te laten drogen. Maar het probleem is groter: zo werd de metro gesloten omdat er onvoldoende pompen waren om de duizenden lieters water weg te pompen. En dan de mijnen; het is alle hens aan dek om het water uit de goud en platinamijnen weg te pompen. Eens een mijn onder water loopt betekent dit meestal het einde van de mijn en verlies van jobs voor de mijnwerkers.Er wordt dus alles op alles gezet om de mijnen leeg te pompen en het nieuwe water op te pompen. Dit water is sterk vervuild door de mijnactiviteiten. Opnieuw een probleem. Maar in de kranten schrijft men over rampscenario's waarbij de grondvesten van de grote wolkenkrabbers door ondergrondse waterstromen zouden begeven en de wolkenkrabbers in Johannesburg zouden instorten. Dergelijk rampscenario's blijven uit,maar toch zijn er reeds meer dan veertig doden.
Het is duidelijk dat het wereldkampioen Voetbal nog niet voorbij is. Het gonst van voetbal op de TV-schermen en in de voetbalstadia. De regering smeekt de voetbalclubs de stadia intensief te gebruiken om de onderhoudskosten op zijn minst te kunnen recuperen.Want dit is wel duidelijk: de grote kosten en investeringen die een wereldkampioenschap voetbal nodig hadden blijven oplopen door accomodatie die niet of onvoldoende gebruikt worden. De prijzen van levensmiddelen zoals brood waren reeds hoog en blijven hoog. Het wereldkampioenschap voetbal heeft ook de stijgende kosten voor het overleven de hoogte ingejaagd.
Na het wereldkampioenschap voetbal bleven veel Zuid-Afrikanen werkloos achter. De werkloosheid bedraagt hier tussen de 20 en de 25%, omdat je met de informele sector niet alles in kaart hebt. Werk is dus dringend noodzakelijk. Gisteren kondigde Gwede Mantashe een tienjarenplan aan dat 5 miljoen nieuwe jobs zou moeten creeeren door economische groei. De krantencommentaren zijn sceptisch: als de ANC nu ook eens zou doen wat ze beloven. Het gaat ook hier over de geloofwaardigheid van de politiek. 

In het kader van  een project "Dromen van Rozen"-verhalen van Armoede en Strijd interviewde ik een viert-tal tachtigers-plus. Zo kwam ik terecht bij Antonia Roudouk, afkomstig uit Myakoti in Oekraine. Haar verhaal greep me sterk aan: je vraagt je af wat een mens in zijn leven allemaal aankan.
Antonia moet ongeveer vier jaar geweest zijn toen ze de nationalisering na de Russische revolutie van de ouderlijke herenhoeve meemaakte. Bij relletjes na de revolutie, werd haar vader,een voormalige politieman, doodgeschoten. Haar moeder moest de vier kinderen alleen verder opvoeden. Antonia liep geen school, ze was een beetje slechtziend en moest haar moeder helpen. Maar ze leerde lezen en schrijven aan haar zussen.
De Duitse bezetting was verschrikkelijk: joden werden neergemaaid en met kalk in massagraven door te executeren soortgenoten met aarde overdekt,paarden lagen in de maisvelden te rotten,onontplofte handgranaten vormden een permanent gevaar voor de nieuwsgierige kinderen. De Duitsers ontvoerden ook alle kinderen en mannen die in de wapenfabrieken konden tewerkgesteld worden.De Nazi's vonden de Oekrainers een minderwaardig volk. Omdat er nog geen kinderen uit Antonia's familie naar Duitsland hadden moeten vertrekken, werd zij op transport gesteld. Zo werkte Antonia als OST-arbeidster tot aan het eind van de oorlog in de wapenindustrie bij de Paul Muller fabriek in Thruringen,waar zij haar toekomstige man, Albert uit Waregem leerde kennen. Zij werden goed bewaakt door de Duitse politie,kregen hongersoep en moesten dag en nacht werken om te kunnen overleven.
Bij de bevrijding werd Antonia op Amerikaanse vrachtwagens snel nog naar België gebracht,dit deel van Duitsland zou door de verdeling van Duitsland onder USSR-voogdij vallen. Antonia heeft nochtans geaarzeld. Albert was niet enige die zijn oog op Antonia laten vallen had en zij wilde terug naar haar dorp in Oekraine,naar haar familie,naar haar moeder. Zij wou haar moeder geen verdriet aandoen,als de andere meisjes uit het dorp terugkwamen en zij niet.
Maar Albert drong aan en zij gaf toe, vooral onder druk van haar Russische vriendin Tanja, die ook met een lief naar Belgie vertrok.
In Waregem werden ze door de bevolking aangestaard en begaapt als een curiosum. Albert trok met Antonia naar zijn vader en zei:" als je mijn toekomstige vrouw niet aanvaardt, vertrek ik" De vader van Albert nam Antonia bij de hand en leidde haar binnen in het ouderlijk huis.
Antonia denkt dikwijls met heimwee en tranen terug aan Myakoti, nu minder dan vroeger, maar toch !   

Soms is het woord rebel en poweet synoniem. Deze Franstalige Brusselaar met Vlaamse roots is naast de pralines en de chokolade een van de best bekende Belgische produkten. Hij werd wereldwijd gecoverd en zijn teksten leven vandaag nog steeds verder in het collectieve geheugen.
Gisteren werd het beroemde interview Brel-Brassens -Ferré uit 1969 opnieuw uitgezonden. Het was zeer informatief om de houding van Jacques Brel te begrijpen. Vooreerst was Brel van mening dat België beter verdiende dan zijn tijd te verprutsen met de eeuwige taalstrijd. Dit maakte hem woedend,maar hij kon er niets aan veranderen. Nochtans was Brel niet a-politiek. Hij had er nog aan gedacht een nieuwe politieke partij op te richten die zou deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Luik. Want de bestaande politieke partijen boden geen antwoord op zijn algemene maatschappijkritiek. Hij was te veel individualist om zich in een politieke partij te engageren. Bij zijn afscheidstourneé trad hij toch op in de verkiezingscampagne van Pierre Mendez France: zijn anti-facisme, zijn anti-kolonialisme en zijn links -socialisme kon hij delen. Maar toen men hem vroeg of hij nu toch links was, antwoordde Brel ontwijkend: het was de enige kandidaat die over de toekomst sprak...
Zijn ervaringen met de liedjes over Vlaanderen en de Belgische problematiek hadden hem voorzichtig gemaakt. Zo lang hij over Vlaanderen zong als een "platte land" of de meisjes lieftallig als"Marieken"minnekoosde werd hij op de handen gedragen. Van zodra Brel zijn cynische blik op het al te katholieke en brave Vlaanderen gebruikte in "Les Flamandes" steeg de kritiek luidkeels op. Rechts Vlaanderen kondigde de culturele boycott aan van Brel, want hij had hen in het diepst van hun ziel beledigd. Brel ging natuurlijk een een stapje verder. In La La La heeft hij het over zijn oude dag, waarbij hij in Belgie zou wonen en veel kritiek zal krijgen als hij voor een republiek pleit en de "flaminganten" verwenst. Het begrip "flaminganten" verwijst voor Brel naar de vooroorlogse Vlaamse politieke VNV-partij. In zijn lied over de "flaminganten" verwijt hij hen ondubbelzinnig de taalstrijd, waardoor er enkel Nederlands over de taalgrens mag gepraat worden. Voor Brel een gebrek aan cultuur...
Over Brel schrijven zonder het te hebben over de poweet, de verleider zou onvolledig zijn. Brel zal verder leven door zijn prachtige verzen in " Ne me quitte pas", " Quand on a que l'amaour". Met veel pathos zette hij zich op zijn knieen voor de vrouwen, de hand op het hart. Met succes, zegt men...       

Een punt gezet achter het boek met de titel " La tatacoa"
De titel komt van een speciale plaats in Colombia. Een soort tuin en bos dat volledig uitgedroogd is. Of hoe de wereld er misschien binnenkort zal uitzien. Het is geen woestijn maar een half-woestijn in een tropisch gebied. Tussen 28 en 40 graden overdag. Je kan er een ei in het zand bakken. Toen de Spanjaarden dit gebied ontdekten noemen ze het Tatacoa. Omdat dit woord ook in het Spaans een giftig serpent betekent.
De inwoners van de streek geloven dat het water uit de Tatacoa magische eigenschappen heeft en geneeskrachtig is. De Tatacoa is ook een gebied zonder lichtvervuiling en uitstekend geschikt om de sterrenhemel te observeren. Wij zagen er de Maan en Venus. Voila het boek heeft al een titel.
Mochten er lezers van mijn blog zijn die willen corrigeren, herlezen een plaats van druk of uitgifte kennen die betaalbaar blijft, mail me gewoon. Ondertussen zal deze blog in 2011 verder lopen.
Iedereen dan ook de beste wensen voor 2011: geluk, gezondheid liefde en veel zon !!!