Archief

Er moet vandaag al niet veel gebeuren om je integriteit in twijfel te trekken, zeker als je een publieke figuur bent. De mentaliteit is er eentje van verdachtmaking, eentje van twijfel zaaien. Begrijpelijk als je ziet hoe de media surfen op het verdacht maken van iedereen die ook maar iets voor het zeggen heeft.
De sportlui zijn reeds jaren een mikpunt. je kan maar liever geen titel winnen, want de verdachtmaking dat je eigenlijk dit met bovennatuurlijke middelen en niet met talent of harde training verworven hebt loert zo om de hoek. Het ganse reclame-circus speelt daar meteen op in, een sportvedette is zo snel mogelijk versleten, maar ook vergeten.
Ook de film en schoonheidsmissen moeten via kunstingrepen grotere lippen en borsten krijgen, naturel is buiten competitie. Rest alleen nog het foute antwoord op de juiste vraag om het onderscheid te maken voor een steeds ouder wordende jury. Ignace Crombez moet het geweten hebben: een scheve schaats rijden met een winnares oogt erg onprofessionneel.
Politici zijn sinds de uitspraak " wie gelooft die mensen nog" ieder greintje geloofwaardigheid kwijt. Uitgezonderd tijdens de zitdagen waar ze aan dienstbetoon doen. Maar in de media is de eerste de beste journalist een succesnummer die al wat ze komen vertellen in twijfel trekt of afdoet als verkiezingspraat.
Journalisten en media met de scalpel op de geloofwaardigheid, alsof iedereen die op het scherm verschijnt bij voorbaat een "Pietje de leugenaar" speelt.
De bankcrisis en de beurzen winnen veel geld op de vertrouwen/geloofwaardigheid. Zij zetten dit meteen om in klinkende winst door verkopen/kopen bewegingen te organiseren. Dit is het resultaat van een virtuele geldmachine die steeds minder en minder met de reele economie te maken heeft. Een aandeel heeft niks meer te maken met de echte productie of de winst van een bedrijf, maar alles met het imago van het bedrijf. De Hollywood sage grijpt steeds meer om zich heen als echte waarde.
En daarvan zijn ook de delegees en de vakbonden het slachtoffer...

Opa en oma worden natuurlijk een jaartje ouder. Het te grote huis en de prachtige tuin werden meer en meer last, minder en minder lust. Ze moesten op zoek naar een kleinere woongelegenheid,en ze moesten hun mooie huis verkopen. Met pijn en spijt in het hart.Tja Brel zong het reeds: sterven is niet moeilijk, maar ouder worden...
Wij poogden hen in het kader alles zelf te laten beslissen,mits wat goede raad. Dit vertraagt en verhindert efficiente besluitvorming, maar het loont de moeite. Ze kunnen er alleen gelukkig mee zijn. Zo begeleidde ik opa enkele dagen in de keuze van zijn vele werkmateriaal. opa bezit niet minder dan tien hamers, hij zou er drie meenemen. Een maand later had hij alles opnieuw bijeen gesmeten. Hij kon het achteraf toch nog allemaal weg doen. Uitstel,in de hoop dat het afstel wordt.En zo kan het verhaal telkens opnieuw verteld worden over ieder voorwerp dat zich in het ruime huis tot op zolder opgestapeld had.
De week voor de verhuis hadden de kleinkinderen een afscheidsfeest van het oude huis georganiseerd. Ieder kleinkind had wel een of ander gerecht gemaakt. Het werd een heerlijke dag, besloten met een kwis waar we ons te pletter amuzeerden met de anekdotes die aan het huis verbonden waren. De verhuis zelf verliep geolied en eindigde in een chaos in het nieuwe appartement, waar de nieuwe bewoners een maand later nog niet helemaal uit zijn. Opa poogt het afscheid uit te stellen, de herinnering te koesteren.
Hun nieuwe leven zou er eentje met meer confort en minder muizenissen moeten worden. Maar een oude boom verplanten blijft een moeilijke en delicate zaak. Het zal mij niet overkomen..

Vandaag een workshop gevolgd in het kader van de week van de amateurkunstenaars met Herman Brusselmans. Hij schreef reeds 23 boeken, een wekelijkse columm in Humo,  Woef en het Laatste Nieuws. Hij zou dus wel een paar raadgevingen kunnen geven over hoe je het best aanpakt dat schrijven.
Misschien zou hij zelfs reageren op het ontwerptekstje dat iedereen instuurde voor de workshop. Helaas dat viel tegen, misschien omdat zijn eerste reactie taal en dt-fouten betrof van een jongeman die publiekelijk vertelde dat hij vorig jaar zijn tweede mislukte zelfmoordpoging achter de rug had. Brusselmans die zelf medicatie nodig heeft om zijn angsten te bedwingen werd er meteen stil van.De rest van het verhaal reageerde hij dan enkel nog algemeen op de teksten en vol lovende en aanmoedigende woorden.
Maar wat heeft een schrijver dan nodig voor een goed boek ? Poepsimpel: een titel, een schema en de eerste zin. Brusselmans zelf gebruikt zijn eigen belevenissen niet om de pagina's te vullen: daar gebruikt hij zijn fantasie voor. Hij gaf trouwens toe dat er in zijn eigen leven niet zo veel gebeurde.Trouwens als je een maal sex hebt gehad moet dat als inspiratie volstaan om vijftig boeken te schrijven.
Als je boeken schrijft moet je die uitgeven. En dat kan vooral via een uitgever. Maar dat brengt niet veel op: een boek van Brusselmans brengt hem 2 euro bruto per verkocht exemplaar op. Brusselmans verkoopt er ongeveer 18.000. Dus geen echte vetpot, je word er in ieder geval niet rijk van. Piet Huysentruit en Goedele Liekens wel,maar de vraag is natuurlijk of dat boeken zijn die goed geschreven zijn. Volgens Brusselmans niet.Uitgevers lezen geen boeken,maar kijken of iets verkoopt. De logica van het boekenbedrijf.
Een blog ontsnapt een beetje aan die economische wetmatigheid, maar een boek schrijven blijft toch de droom.  

Benno Barnard, de Nederlandse-Antwerpse dichter deed veel stof opwaaien met zijn aangekondigd speech over "leve god,weg met allah", vooral toen hij erin slaagde met filmpje en al de media te halen,de Antwerpse burgemeester een kortgeding kon doen aanspannen met als resultaat een dwangsom tegen eenieder die ooit nog een toespraak van Barnard zou komen verstoren. Een geslaagde stunt ?
Een paar bedenkingen mogen wel.
Eerst de organisatoren. Blijkbaar het Centrum voor Morele dienstverlening uit Antwerpen. Wat hun bedoeling ook moge geweest zijn: zij hebben de vrijzinnigen niet positief in beeld gebracht, maar de klemtoon gelegd op de vrijheid, niet op de verdraagzaamheid.Zij zijn door een paar slimme liberales in het ootje genomen. Hun agenda bestaat immers uit een volgehouden campagne tegen de Islam, in de hoop daar ooit electoraal garen uit te spinnen en de Dedeckers de wind uit de zeilen te nemen.
Dan de spreker Benno Barnard. Is een rechtse rakker die een zich een kritisch imago aan meet.Enig gegoogel levert een rabiate pro-Israelist zonder enige nuance op. Zijn discours ligt dan ook in het verlengde van de haat die hij reeds jarenlang verspreidt tegen de Palestijnen. Hij verengt het Palestijnse probleem tot Hamas en Islam. Dat hij zich de bewuste avond liet omringen door "lijfwachten" met een Vlaams Belang signatuur doet mij niet alleen mijn wenkbrauwen fronsen,maar gewoonweg walgen.
De tegenbetogers. Blijkbaar een aantal jongeren vergezeld van een Iman die ook publiciteit zocht.Zij wilden vooral Benno Barnard het spreken beletten en de avond niet laten door gaan.Waarop de organisatoren prompt vroegen om de zaal te ontruimen. De ganse Islamitische gemeenschap haastte zich om afstand te nemen van deze groupuscule. Maar meteen werden zij ook bekend en wereldberoemd in hun moskee.Er zitten toch kwalijke kantjes aan een godsdienst die talloze maagden en het perfecte geluk koppelt aan pseudo- heldendaden.
De toeschouwers. In de aula van de universiteit konden we niet spreken van een "talrijk opgekomen publiek". Ik telde op de video hooguit 15 aanwezigen.Het feit van uitgebreid de media te halen vergroot natuurlijk dit publiek. Maar het leidt tot weinig diepgang en kritische analyse, eerder tot platte vooroordelen.
En dat kan toch de bedoeling niet zijn van vrijdenkers.....     

Tijdens onderhandelingen belandt men snel in een opbod van voorwaarden die een kluwen van "als, als "indien, indien" tot een onontwarbaar geheel samen breien. Dit heeft natuurlijk met veel verschillende oorzaken te maken. Zo is iedereen aan de onderhandelingstafel bang gezichtverlies te lijden bui de verre buitenwereld eenmaal men de onderhandelingstafel verlaten heeft.Maar ook die achterban buiten de deur doet aan opbod, om opnieuw de bekomen toegevingen in vraag te kunnen stellen en de agenda te verschuiven. Een ideologisch praatje helpt natuurlijk om de echte bedoeling fijntjes te maskeren.
Het is niet moeilijk om zo iedereen in zijn bunker te krijgen en er voor te zorgen dat een oplossing bijna onmogelijk geworden is. Iedereen kampeert dan op zijn groot gelijk. Denk aan het probleem van Brussel- Halle-Vilvoorde waar na jarenlange onderhandelingen de bekomen posities zo ingenomen zijn, dat niemand nog veel kan praten zonder de hete adem van verrader in de nek te voelen. Maar dit is slechts een voorbeeld van hoe een symbooldossier kan verrotten.
We belandden dan bij immobilisme, het behouden van de eigen posities. Het recente jeugdonderzoek gaf als resultaat dat de jongeren een vrij klassiek verlanglijstje hebben: een job, een huis, een lief en een carriere. Woodstock, mei 68,de betogingen tegen onderwijshervormingen en besparingen, de vredesbetogingen, deze gebeurtenissen hebben mijn leven richting gegeven. Het is de basis van mijn engagement geweest, de basis van mijn motivatie om met ups en downs mij in te zetten voor maatschappijverandering. Soms naief, soms met bewuste kennis van de af te leggen weg. Ik was niet alleen verre van. Een ganse generatie liep storm.
De vraag rijst: wat zal de volgende generaties doen bewegen ? Of blijven ze in welvaartszetel zitten ?  

Ik moest al eens diep nadenken over de titel. Ik aarzelde wordt het symbool, hoofddoek,godsdienst of debat ? Ik kies er twee samen te voegen die vandaag eigenlijk niet zo goed passen: want rondom de of het hoofddoek kun je moeilijk debatteren. Want je kan nu al naar de rechtbank om te laten onderzoeken of een hoofddoekenverbod wel wettelijk is in het gemeenschapsonderwijs. Ajan Hirsi zei gisteren dat de school geen plaats voor godsdienst maar voor onderwijs is. In theorie heeft ze natuurlijk gelijk, in de praktijk verwacht de samenleving, maar ook de ouders dat de school niet allen onderwijst maar tegelijk ook opvoedt. Of laten we het moderner zeggen begeleidt. Trouwens in het gemeenschapsonderwijs kun je christelijke godsdienst, Islam of moraal volgen. Het zit wel in het lessenpakket.
Maar hoe zit het nu met symbolen of uitingen van overtuigingen ? Waar ligt de grens binnen hetgeen wij de publieke ruimte noemen ? Het is binnenkort weer Pasen: de kruisen staan weer overal langs onze wegen om ons eraan te herinneren dat wij slechts stof en as zijn en tot stof en as gaan wederkeren. Of dat er ergens iemand zijn leven geofferd heeft voor ons en dat we onze zonden moeten gaan zeggen ergens in een kerk. Die kruisen hangen ook in het gemeentehuis en de raadszaal van de stad. Er zijn dus symbolen te over die ons aan het dogma van een of andere godsdienst herinneren.
Waarvoor is die hoofddoek dan symbool ? Wel je zou er van omver vallen. Die hoofddoek is symbool voor het feit dat de mannen blijkbaar hun sexuele driften niet kunnen beteugelen en geneigd zijn iedere vrouw zonder hoofddoek te bespringen. Over die gegevens valt niet te praten, voor een groot deel zijn dit gegevens. Dus waarom zou je dan geen hoofddoek aan doen, het beschermt je in ieder geval voor mannen die het niet dragen van een hoofddoek als een uitnodiging interpreteren van gewenste sexuele intimiteiten.
Ik had het symbool hoofddoek dragen niet zo begrepen. Zoals ik het symbool kruis ook niet begrijp. Voor mensen die geloven moet de wereld er erg boosaardig en bedreigend uit zien, zij zoeken symbolen om zich te beschermen. Misschien moeten we hen vooral tegen zichzelf beschermen,want het moment dat zij hun waarden en normen aan anderen willen opdringen bedreigen ze wel onze en mijn vrijheid...  

Heel wat mensen kijken verschrikt op als ze het woord filosofie horen. Ze denken meteen aan dikke boeken, moeilijke redeneringen, een onbegrijpbare woordenschat. Toch is het allemaal iets eenvoudiger. Je moet eigenlijk vooral je " gezond"  verstand gebruiken om de belangrijkste filosofische vragen op te lossen. Die vragen zijn voor de hand liggend: wie ben ik ? waar kom ik vandaan? hoe moet ik leven om een goed mens te zijn ?...
In de eerste plaats moet je kritisch durven nadenken en je een oordeel vormen op basis van argumenten. Om zo veel mogelijk argumenten te kennen moet je argumenten zoeken en veel lezen. De kennis die je op die manier verwerkt moet je toetsen. Dat kan ondermeer door te discussieren, te analyseren en mindmapping.Het resultaat van de oefening is het steeds opnieuw in vraag stellen van het bekomen, tijdelijke resultaat. Dit resultaat moet je omzetten in doen, in practische gevolgen voor je eigen leven.
Dit is practische filosofie en vrij onderzoek.
Zo moeilijk is het allemaal niet. Dus laat je niet afschrikken en durf te denken en geniet van het leven ! 

Vandaag is het soccerday. Iedere vrijdag wordt gevraagd aan de bevolking zich in het voetbaltruitje van Bafana, de Zuid-Afrikaanse voetbalploeg, te kleden. En we zijn nog meer dan drie maanden van het eigenlijke gebeuren. Het is duidelijk : dit wordt een mega-gebeurtenis waar iedereen stilaan gek van aan het worden is. Scholen worden gesloten, universiteiten passen hun examenprogramma's aan, bedrijven zullen noodgedwongen op een lager pitje draaien.
Iemand zei me vandaag; de 90 minuten voetbal zijn een volstrekt irrationeel gebeuren. Het is opium voor het volk. Je kunt er niet over praten, het heeft geen zin. Iedereen wordt gewoon gek de komende maanden. Het doet me hard denken aan de technieken van de reclame om om het even wat te verkopen: je spiegelt de bevolking een mooi beeld voor en ze vergeten de armoede waar ze in leven. Armoede is reel in Zuid-Afrika en de ongelijkheid en onrechtvaardigheid is zeer groot. Een familie, met gewoonlijk zeer veel kinderen, moet het rooien met 2000 euro per jaar.
Wordt er dan niemand beter dan dit Wereldkampioenschap voetbal ? Er zijn toch enorme overheidsbedragen uitgegeven om de voetbalstadia en de ganse wegeninfrastructuur in orde te krijgen. Er wordt over 17 miljoen euro gesproken. Het zou een van de redenen zijn waarom de wereldwijde crisis in Zuid-Afrika milder is. Achteraf zou de begrotingskater en de crisis wel eens dubbel zo hard kunnen toeslaan. Door de staking in juni 2009 hebben de bouwarbeiders alvast 12 procent loonopslag gekregen en de arbeiders die 18 maand in een bouwbedrijf werken krijgen een contract van onbepaalde duur. De vakbond sleepte ook een overeenkomst voor opleiding uit de staking om de kans op werk na de bouw van de stadia te minimaliseren. Ze krijgen na hun opleiding een premie van 25 rand of ongeveer 2 euro...niet dat het veel is. Meer nog alle bouwvakkers die aan de stadia werkten krijgen voor het wereldkampioenschap krijgen een gratis toegangstikket. Huilen met de pet op als je weet hoeveel bonzen een gratis tikket zullen krijgen terwijl zij het gemakkelijk kunnen betalen.

In Johannesburg-airport is er reeds een speciale uitgang voorzien voor de komende bezoekers van het wereldkampioenschap voetbal. Zij krijgen een vip-behandeling. Alles wordt voetbal; een hoge toren die boven Johannesburg uitsteekt, is een met grote voetbal aangekleed en versierd. Deze voetbal klimt iedere dag een stukje hoger en zal op de opening helemaal boven de toren zijn.
In de krant staan lange artikelen dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn en dat het Zuid-Afrikaanse team op zijn minst de kwartfinales moet halen.
Spijtig genoeg zijn er op sociaal vlak minder mirakels mogelijk. Op zondag zie je grote groepen uit de townships en de hostels naar de kerkdienst trekken. Of groepen mannen die de was doen. De migrantenproblematiek is nog reeel. Mannen werken nog steeds maanden ver van huis en zijn in grote woonkazernes gelogeerd. Bongi, de vrouw die in de Thulanilodge werkt, ziet nog steeds haar kinderen 1 week per jaar tussen Kerstmis en Nieuwjaar. Zij verdient amper  400 euro per maand, genoeg om te overleven. Afrikaners zijn nog steeds niet volledige uit de eeuwenlange slavernij ontsnapt. Of ze nu in Joburg of New York wonen, zij leven nog steeds in onaanvaardbare sloppenwijken.
In het vakbondsseminarie dat we volgen kregen we vandaag een golf powerpoints en uiteenzettingen over ons heen. De vakbond organiseert de bouwsector. Duidelijk: enkel in de afdeling van de openbare werken slagen ze erin te onderhandelen en akkoorden af te dwingen. In andere sectoren werken vooral ongeschoolde en ongeorganiseerde bouwarbeiders. Slechts 10% van de bouwvakkers is bij een vakbond aangesloten.
Er werken drie categorieen in de bouw: de vaste werknemers van het bedrijf, de tijdelijke werknemers en die arbeiders die ze ophalen om de werf te kuisen en het tekort aan personeel voor één dag op te lossen. Meestal als dagloner of zelfs betaald per opdracht. S' morgens staan die arbeiders langs de weg, hebben ze geluk dan stopt er een camionette en verdienen ze iets. De best betaalde lonen zijn dus in de openbare werken: we hebben het dan over maximaal 200 euro voor een 47-urenweek per maand.
De staking van de maand juli leverde hen een loonsverhoging van 12 procent op, alle andere eisen zijn naar werkgroepen verwezen en zijn in de frigo gestopt tot na het Wereldkampioenschap voetbal. Hoog tijd om de vakbondstruktuur te versterken en de delegees op te leiden...

Filosoferen over armoede is confronterend: je stelt jezelf,de maatschappij maar ook de wereldorde in vraag.Maar hoe omschrijven we armoede , Wanneer je onvoldoende middelen hebt om in je levensonderhoud te voorzien. Een vage en moeilijke definitie. Want wat zijn voldoende middelen en welk niveau van levensstandaard vinden we leefbaar ? Gezien we in een economie leven waar alles geld kost, hebben we geld nodig om te kunnen over-leven. Dus een inkomen. Deze definitie van armoede geeft meteen de oplossing aan: zorg voor een vervangingsinkomen bij werkloosheid, ziekte, arbeidsongeval of een andere tegenslag en je beschikt over een verdedigingsmuur tegen de armoede in je samenleving. We kunnen daar een getal op plakken zoals de 1 of 2 dollargrens per dag.Of 60% van het mediale inkomen in een land.En het gaat,onafgezien van de definitie, niet goed in onze wereld: de armoede neemt toe. Meer en meer mensen worden afhankelijk van liefdadigheid,want de sociale bescherming wordt vervangen door armoedebestrijding.
De basis van het OCMW-beleid in ons land werd gelegd door Keizer Karel:om de macht van de gilden te breken, die een bescherming van de wieg tot het graf verzekerden, werd een zeer klein bedrag aan de armen gegeven. Zoals de wereldbank vandaag voorwaarden oplegt aan de arme landen om een lening te verkrijgen. Zoals Europa 17 miljoen Euro voorziet voor het Europees jaar tegen de armoede, terwijl er 100 miljoen noodzakelijk is. Europa betaalt vooral campagnes en conferenties,de armen blijven in de kou.
Efficiente armoedebestrijding verhoogt de uitkeringen, bestrijdt de ongelijkheid en zorgt voor ontwikkeling en economische groei. Een kleine taks van 0,1% brengt 700 miljard dollar op,meteen een stevige basis voor een echte armoedebestrijding. Leuk als uitsmijter: de terroristen die aanslagen plegen zijn geen arme drommels, maar hoog opgeleidde en goed getrainde burgers. Armen hebben geen tijd voor dergelijke acties, zij proberen te overleven....