Archief

Deze morgen werd ik wakker met het nieuwsbericht dat Hugo Chavez, president en revolutionair, aan kanker overleden was. De berichtgeving was natuurlijk gekleurd: het was een linkse populist die aan de bevriende en linkse buurlanden gratis (!) petroleum uitdeelde.Men zei er niet bij dat Chavez consequent een ander economisch model probeerde te ontwikkelen dat het kapitalistische Westen bestreed en de Latijns-Amerikaanse landen anders organiseerde. Met andere woorden: Chavez toonde aan dat een andere economie,niet op winstmaximalisatie gebaseerd mogelijk was. 

In de cyclus hedendaagse filosofie was er een avond waar we zelf een poging tot filosofie zouden uitproberen met duiding door Willy Coolsaet achteraf. De formule van filosofiecafe uitgetest in Waregem. 

Een reis zelf organiseren is niet aleen kostenbesparend: het is zeer plzierig om je vakantie zelf volledig in handen te hebben. Wij doen dit sinds altijd.Zowel ver als dichtbij. Het leuke is dat er een organisatie bestaat in Brugge- Wegwijzer-waarbij je allemaal mensen en hun ervaringen kunt delen, wereldwijd.
Wegwijzer organiseert elke jaar een alternatieve reismarkt.In de Brugse stadshallen zitten 250 informanten klaar om de bezoekers te helpen met de planning van hun reis. Gisteren zat ik er ook, om mensen te informeren die Zuid-Afrika wilden bezoeken. Aan mijn tafeltje namen tussen 10 en 18 uur zo een 12-tal nieuwsgieirge mensen plaats, die de sneeuw getrotseerd hadden om hun reisvoorbereiding aan te vullen met onze ervaring. Het ging van jongeren die dachten dat Zuid-Afrika spotgoedkoop was, tot mensen die dachten in één dag de afstand Johannesburg/Kaapstad met de wagen te overbruggen. De inschatting van de afstanden in Afrika lijden nog steeds aan de Mercator weerspiegeling waarbij Europa groter wordt afgebeeld omdat het de navel van de wereld leek. Meestal wilden de kandidaat-reizigers te veel in te weinig dagen en verloren ze daarmee de minder platgetreden paden uit het oog. Naast mij zat een Krugerpark-specialiste: ze moest eindeloos dezelfde gewone info herhalen, die je ook met een klik op internet terugvind: hoe reserveren,waar een auto huren, toegangsprijzen en hoe een bungalow huren. Een tendens voor het volgende reisjaar zit er in  de nieuwere bestemmingen zoals Colombia.
Maar Wegwijzer is meer dan de organisatie van deze alternatieve reisbeurs. Voor 25 euro lidmaatschap krijg je toegang tot duizenden reisverslagen, logiesbeoordelingen en een tweemaandelijks tijdschrift.In het reisinformatiecentrum te Brugge kan je ook deze resiverslagen raadplegen en copieren, reisgidsen inkijken, raad van ervaren begeleiders krijgen. Kortom als je zelf je reis wilt samenstellen is dat waar het kan. Een uniek vrijwilligersinitiatief waar vrijwilligers elkaar helpen. Doen !

Hondstrouw is het woord dat bij me opkomt als ik aan Jacob denk. In de positieve zin:  je kan op hem rekenen. Jacob is het type militant dat ze niet meer maken: militant van de partij,militant van de vakbond , militant van de mutualiteit. De intensiteit neemt blijkbaar toe met de leeftijd.

In de partij, de socialistische partij, was Jacob de stille kracht. Jacob kende het stadhuis als zijn binnenzak: naast de vele kleine dingen die hij voor de Waregemnaren regelde, passeerde hij dagelijks in het stadhuis om de dossiers in te kijken die in het OCMW of de gemeenteraad zouden besproken worden. Geen grote verklaringen of tafelspringerij: Jacob was het socialisme aan huis bij de mensen.

Hij ging het lidgeld van de partij ophalen aan huis bij de leden. Een moeilijke en belangrijke opdracht: voor veel leden was dit het belangrijkste contact met de socialistische partij. Soms moest Jacob meermaals langs gaan: een jaar lidgeld betalen was voor sommige mensen te veel en bij hen ging Jacob meermaals langs

Maar Jacob was ook een actief vakbondsmilitant en delegee. Hij werkte als magazijnier in het textielbedrijf Concordia en was als delegee van de textielcentrale ten dienste van de vakbondsleden. Gedurende zijn ganse loopbaan is hij delegee gebleven en hij is tot vandaag voorzitter van de Waregemse textielafdeling. Maar zijn loopbaan werd ook afesloten met het einde van het zoveelste textielbedrijf.

Ook de socialistische mutualiteit kan op het militantisme van Jacob rekenen. Als voorzitter van de Vlaamse Federatie voor gehandicapten en Recreas ( Recreatief aangepast sporten) organiseert Jacob de participatie van de mindervaliden op een positieve manier via de sport en de volkspelen. Hij werkt daarvoor ondermeer samen met Somnival voor het zwemmen. Hij voerde actie voor de toegankelijkheid van de openbare gebouwen in Waregem en aparte parkeerplaatsen voor gehandicapten.

De reactie van Jacob op zo veel loftuitingen is bescheiden: je kan je moeilijk voorstellen dat je dit allemaal in een mensenleven kan organiseren….het staat wel in schril contrast met de manier waarop de politieke partijen via marketingtrukken de kiezer tegemoet treden.

 

Het is opnieuw crisis, zeker voor de jongeren op de arbeidsmarkt.Meer noch allochtonen worden nog meer gediscrimineerd bij het vinden van werk: soms moeten ze slechts maar hun voornaam zeggen of de telefoon vliegt op de haak. Deze jongeren belanden dan ook vrij snel in de armoede. En meteen staan ze ook zeer dicht bij de criminaliteit.Maar de relatie heeft alles te maken met hun sociaal economische toestand, niet met hun afkomst of origine.

Blijkbaar werken goede voornemens. Het helpt ook meteen als je ze publiek maakt en op papier zet. Dan werken ze nog meer. Dus hup met de geit.Een stuk goede voornemens hoef ik me niet voor te nemen: ik stopte vijf jaar geleden met roken, vorig jaar schreef ik het boek dat zo lang op zich liet wachten, dit jaar kan ik na drie jaar vertraging eindelijk met brugpensioen.

Wat blijft er dan nog over, na al die mooie vooruitzichten ? Misschien het eerst even over de gewone dingen hebben. Zoals reeds 12 jaar is er opnieuw een cyclus over hedendaagse filosofie 2013 met Gustaaf Cornelis op 24/1, Ignaas Devisch  op 21/2, Luc Vanneste op 28/2 en Alicja Gescinska op 21/3 in samenwerking met CC De Schakel te Waregem. Na de skivakantie gaan we Kenia ( april) verkennen waar een luik vakbond en vorming ongetwijfeld niet zal ontbreken.Het afscheid van de kameraden in de Algemene Centrale volgt in mei. Juni wordt Manchester om een nieuw kleinkind te begroeten. In september/oktober willen we druiven/olijven plukken in Griekenland op Kos om de familiebanden en de crisis beter te vatten.

En dan de echte voornemens; het ongewone. Ik wil me echt eens inleven in de plaatselijke Marokaanse gemeenschap en die van binnenuit begrijpbaar omschrijven om het beetje racisme en vooroordelen die ik dagelijksontmoet te bedwingen en een antwoord te geven.Tweede optie is een degelijk stukje te schrijven over de VNV-opmars kort voor de tweede wereldoorlog en tijdens de Duitse bezetting. Daarna wil ik het project om samen met Atef de Palestijnse geschiedenis te herschrijven opnieuw opnemen. Maar de volgorde van deze projecten kan veranderen, de projecten wellicht ook. Kwestie van bezig te blijven met hetgeen me echt boeit.Voor de rest veel mantelzorg en vrijwilligerswerk om in beweging te blijven.

Nelson Mandela
De lange weg naar de vrijheid

De officiële biografie door Nelson Mandela zelf in de gevangenis op Robbeneiland geschreven is een lijvige turf: 581 pagina’s. Nelson Mandela heeft er zijn officiële, door het ANC goedgekeurde biografie, van gemaakt. De persoonlijke gebeurtenissen uit zijn leven zijn beperkt en traditioneel: zijn jeugd, zijn moeder, zijn mislukte relatie met Winnie. Zeer interessant is dat deze biografie officiële toespraken en uittreksels uit onderhandelingsgesprekken bevat, die je bijna nergens anders terug vindt. Het boek geeft ook een goed idee over de andere organisaties die een rol speelden in de strijd tegen de Apartheidspolitiek zoals het Pan Africanist Congress, de Inkatha Freedom Party en chief Buthelezi. Alleen de relatie tussen Mandela en de Communistische partij blijft zweven tussen erkenning en afstand nemen.

Een militant leven
Na zijn verkiezing in de studentenraad vlucht Mandela naar Joburg om te ontsnappen aan een gedwongen huwelijk. In die periode leidt Mandela een armoedig bestaan en sticht hij samen met Oliver Tambo zijn advocatenkantoor. Hij wordt verkozen als bestuurslid van de jeugdliga van het ANC en is een belangrijke organisator van de Defiance Campaign. Dit was een campagne waarbij goed opgeleide vrijwilligers de wetten overtraden en zich in groep lieten arresteren als protest. Het kostte Mandela een eerste veroordeling. Ondertussen werd het belangrijke Freedom charter het handvest van het ANC, door de verschillende banning-orders (een soort huisarrest en verbod op deelname aan politieke activiteiten) kon Mandela dit belangrijke moment niet meer meemaken. Mandela brak met het geweldloos verzet, dook onder en richtte de MK op. Dit clandestiene verzetsleger voerde hoofdzakelijk sabotagedaden uit tijdens de Anti-apartheidsstrijd. Mandela vertrok op reis in Europa en Afrika om geld, wapens en training voor het nieuwe leger te verkrijgen. Deze illegale reis en zijn oproep tot een “thuisblijfstaking” vormen de basis voor zijn tweede proces. De uitspraak luidt uiteindelijk “levenslang”

Robbeneiland
De ganse ANC-leiding belandt in de gevangenis op Robbeneiland, een gevangeniseiland voor de kust van Kaapstad. Gedurende 28 jaar zal Mandela een nieuwe strijd voeren voor het respect van de elementaire rechten en de erkenning als politieke gevangenen. Met wisselend succes: afhankelijk van de directeurs en de cipiers van de gevangenis. In de gevangenis groeit Nelson Mandela uit tot een wereldwijd symbool van het verzet tegen de Apartheid. Tijdens die periode is de opleiding en de herbronning van de geschiedenis van het ANC en het studeren een steun om te blijven geloven in de strijd. Na de opstand in Soweto komt een nieuwe generatie jongeren het ANC in de gevangenis versterken. Door de jongeren wordt Mandela de echte informele leider van het ANC. Hij wordt uiteindelijk naar een andere gevangenis overgeplaatst, een begin van onderhandelingen met het regime en een voorafname op zijn uiteindelijke vrijlating. De lange weg: onderhandelingen Het zal nog 8 jaar en vele doden kosten vooraleer de overgangsregering en de eerste vrije verkiezingen in Zuid-Afrika mogelijk worden. Inkatha wordt door de Zuid-Afrikaanse politiediensten gefinancierd en valt systematisch ANC-leden aan. De donkerste periode voor de dageraad is het laatste uur voor zonsopgang. Maar het ANC blijft koelbloedig en kan het onderhandelingsproces in de juiste banen leiden: one man, one vote. Hier mee beschouwt Mandela zijn historische rol in de wereldgeschiedenis als vervuld.

Geen witte kerst. Toch wel gezellig dat Vermeersch de moeite doet in de Standaard om het kerstverhaal te klasseren tussen de mythen en de sagen van toendertijd. In tegenstelling tot Ratzinger, die al zijn wijsheid aanbrengt om te beweren dat er toch iets van is. Je moet gelovig zijn om aan die mythen een bovennatuurlijke status toe te kennen.
Maar ja hoe zou het nu in Betlehem zijn. Dan bedoel ik niet aan die ster in de geboortekerk waar de wierook het ademen bijna onmogelijk maakt. Nee, ik bedoel aan het checkpoint waar s'morgens om zes uur de palestijnen mekaar verdringen om toch maar door die verdoemde controle van de Israelisch te geraken en waar elke fout (?) beloond wordt (!) met varkensgeluiden.Of in het kamp "Aida",waar een grote sleutel als symbool boven de toegangspoort de hoop van de palestijnse vluchtelingen symboliseert om ooit terug naar de dorpen terug te keren waar ze door de Israelische milities uit wegejaagd werden.
Maar kerstmis blijft toch een beetje " de dag dat ze nie schieten" een beetje een dag van vrede. Alleen in palestina blijft die dag een uitzichtloos, een plaats in de hel.
Hier wordt kerstmis vooral in familiekring gevierd. Thuis, met lekker eten een kerstboom en veel kaarsjes. Het feest van het licht, van de hoop in de donkerste tijd van het jaar. Een feest van cadeaus, knuffels en veel warmte. Zo worden tegenslagen en verdriet verwerkt. Dan komt Nieuwjaar met goede voornemens en nieuwe plannen. Ik kijk  er al naar uit.  

Vandaag kreeg ik een eigenaardige vraag in mijn mailbox.

"Beste,

Graag hadden we jullie mening gevraagd ivm het volgende:

Van thuis uit zijn wij beide gedoopt en katholiek opgevoed.
Dit was de keuze van onze ouders, niet de onze.
Bij de geboorte van onze dochter hebben wij er dan ook bewust voor
gekozen om haar niet te laten dopen maar wel deel te nemen aan
Lentefeest en Feest van de Vrijzinnige Jeugd.
Gaandeweg hebben wij dan ook besloten om ook zelf voor onze overtuiging
te kiezen en ons te laten uitschrijven uit het Kerkregister.
Wij hebben hier beide recentelijk de bevestiging van het Bisdom XXXX
van ontvangen.
Gezien dit om een persoonlijke keuze gaat hebben wij er ook voor gekozen
om dit niet direct "onder de neus te wrijven" van onze nog steeds
overtuigd katholieke ouders.

Nu is het zo dat de parochiaal medewerkster van de doopparochie van 
XXXX vandaag bij haar moeder langs geweest is om te informeren naar
het "ontdopen" van haar dochter.
Wij vinden het totaal geen manier van doen dat een moeder van 72 jaar
gevraagd wordt naar de beslissingen van haar dochter van 41jaar.
Hebben jullie ervaring met dergelijke "bizarre bekeringspraktijken"?

Tolerantie, respect  is blijkbaar een woord dat op de kerkgevel prijkt, geen woord dat in de praktijk wordt gebracht. We weten ook dat beroepsethiek en beroepsgeheim bij sommige mensen geen enkele waarde heeft. Alsof het vertrouwen in het instituut kerk nog meer moet geschokt worden !
Deze inquisitiepraktijk van fluisteren en overbrieven,achter de rug handelen hoort bij een sekte. Een sekte wil namelijk zijn ex-leden vervolgen, excommuniceren en tot in het diepst van hun hart treffen.Voornamelijk om een voorbeeld te geven aan de huidige secteleden wat hen zo allemaal kan overkomen, indien ze hetzelfde zouden durven doen namelijk de sekte verlaten. De franse revolutie had het over vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid. Vandaag zijn er nog steeds mensen die het niet willen begrijpen of kunnen begrijpen. Zij leven niet in onze samenleving,maar in het verleden.
 

Op radio een vertelden twee Oost-Vlaamse ondernemers schaamteloos dat ze een club voor de rijken hadden opgericht omdat het nu eenmaal gemakkelijker is om mensen met hetzelfde inkomen samen te brengen. Ze hadden reeds een twintigtal leden. Maar er zijn natuurlijk wel veel meer van die clubs waar werkgevers zich thuis voelen.
" De Warande" werd 24 jaar geleden door Piet van Waeyenberge  opgericht om de Vlaamse aanwezigheid in Brussel te versterken. Dit gerestaureerd hotel Empain ligt strategisch op de juiste plaats: naast de Amerikaanse embassade, dicht bij het parlement en de regering, op loopafstand van de koning. Het clubje kreeg voor zijn restauratie een rentloze lening van de Vlaamse regering en huurt het gebouw aan de nv Zinner,een immobilienmaatschappij uit de buurt die zeer actief overheidsgebouwen beheert.De raad van bestuur van de nv Zinner loopt parallel met de vzw De Warande.
In ruil voor die renteloze lening krijgen topambtenaren gratis lidmaatschap. Meteen een zekerheid dat de werkgevers hun lobbywerk informeel met succes kunnen opzetten.Want gewone leden betalen naast de toetredingsvergoeding van 800 euro, 2025euro lidgeld voor de periode van drie jaar. Zoals bij iedere selecte club waakt een comité over de toetredingen. 
In de VZW-statuten is een speciale paragraaf voorzien om aan te duiden dat de club geen politieke strekking heeft. Dit gaf al heel wat wrijvingen door de sturm- en drang ijver van de NV-A die ten allen prijze deze club tot de zijne wil maken. Dit jaar konden zij de kroon op het werk zetten door op 9 juli 2012 de elf-juli toespraak te laten houden door Bart De Wever. Naast de klassieke les over Hendrik Conscience en de boodschap van ontvoogding voor de vlamingen,maakte BDW in zijn toespraak vlot het begrip ondernemers en bevolking tot synoniemen. Wat de ondernemers willen is met andere woorden hetzelfde als de ganse bevolking. Dit moet voor het aanwezige publiek als muziek in de oren geklonken hebben, te meer dat BDW er nog een harde kritiek aan het adres van de Vlaamse regering bij uitsmeerde. Je moet het maar doen: als partij in een regering zitten en overal te lande datzelfde beleid aanvallen alsof je in de oppositie zit. Toen de Sp-a dat ooit in het verleden poogde werden ze door Peeters op het matje geroepen en publiek aan de schandpaal genageld. Nv-a niet dus.
De Nv-a heeft het a-polieke statuut van de werkgeversclub omgezet in een NV-a club,een waarborg dat zij in de toekomst verder op overheidssubsidies zullen kunnen rekenen.