HERTJE GERED

Zo zorg je voor je huisdier in deze hitte

Geen meertje in de buurt? Honden kunnen ook prima afkoelen in een badje

Honden zijn erg gevoelig voor warmte. Ze verliezen hitte door te hijgen, en zoeken vaak zelf al de schaduw op. Bind je hond dus niet aan een korte riem in de tuin of op de camping, maar zorg voor een lang touw waardoor het dier vrij kan rondlopen en een koel plekje kan zoeken.

Vanzelfsprekend moet genoeg water in de buurt zijn. Veel honden vinden het heerlijk om te zwemmen, dus neem je viervoeter mee naar een rustig meertje waar het een goeie plons kan nemen. Laat hem of haar na afloop wel goed opdrogen.

Let op met asfalt, dat vaak zo heet is dat de hond blaren aan de voetzolen kan krijgen. Veel honden graven graag een kuil als het heet is. De grond is koel, en ze hopen een koel plekje aan te treffen. Tenzij de hond je pasgemaaide gazonnetje aan het molesteren is, kan je hem of haar het best zijn gang laten gaan met de kuil.

Hoe herken je oververhitting bij je hond?

Hijgen, koele plekjes zoeken, geen rust meer hebben op één plek. Hard hijgen, kwijlen, braken, diaree. Slijmvliezen worden bleek. Niet meer reageren op prikkels, apathisch, shock.

Naast last hebben van de hoge temperatuur kunnen katten ook verbranden. Vooral poezen met witte oortjes of een wit hoofd zijn er gevoelig voor. Smeer je kat eventueel voorzichtig in met niet-vette zonnebrandcrème.

Zorg bij katten voor voldoende water op verschillende plekken. Als je kat geen zin heeft om te drinken, kun je wat ijsklontjes toevoegen aan het water. Je kunt je kat eventueel nat maken, alhoewel veel katten daar waarschijnlijk niet al te enthousiast van worden.

Zorg ervoor dat de kat makkelijk naar binnen en naar buiten kan. Waarschijnlijk gaat je kat zelf op zoek naar een koel plekje, bijvoorbeeld op een stenen vloer of onder een plant.

Hoe herken je oververhtting bij een kat?

Hijgen. Onrustig gedrag, bijvoorbeeld door veel lopen. Verhoogde hartslag. Ademhalingsmoeilijkheden of hyperventilatie (rassen met een platte neus laten dit eerder zien vanwege eerder dichtzittende luchtwegen. Donkerrood gekleurd tandvlees.

Fretten zijn een geval apart. Een ventilator helpt niet, want een fret kan niet zweten. Ook kun je om je dier te koelen beter lauw water gebruiken, dan koud water.

Wat ook werkt, is het vullen van flessen water, deze in de vriezer leggen en eenmaal bevroren in een handdoek rollen. Dit pakketje kun je vervolgens in de kooi leggen. Ze vinden het vaak heerlijk om hier tegenaan te liggen.

De pootjes kun je koelen met water. Buiten kun je je fret voorzichtig een beetje natspuiten. Is het meer dan 30 graden? Houd je fret dan binnen! Ze kunnen hier niet tegen. Fretjes zijn geen hittedieren. Wordt het warmer dan 30 graden? Let dan extra goed op je fret.

Konijnen kunnen erg slecht tegen de hitte. Ze zijn gewend om in een koud hol onder de grond te kruipen, en niet om in een snikheet hok te zitten. Zorg dus dat het hok in de schaduw staat, maak wat theedoeken nat en vries deze in. Als ze koud en stijfbevroren zijn, kun je de doeken op de kooi leggen. De truc met de ingevoren flessen en handdoeken werkt behalve bij fretten ook goed bij konijnen (en trouwens ook bij ratten, hamsters, cavia's, muizen etc).

Zorg dat er voldoende water is en dat de waterflesjes niet gloeiend heet zijn. Het ijzeren drinktuutje kan vaak erg warm worden, waardoor ze er niet meer uit willen/kunnen drinken.

De vogel Wamte stijgt op, dus een een vogel in een vogelkooi die aan het plafond hangt, heeft het extra warm. Kooien mogen nooit vol in de zon. Zorg voor een badje waar de vogel in kan, mocht deze dat fijn vinden.

Zitten je vogels in een buitenhok? Creëer dan schaduw met een parasol of bijvoorbeeld met een wit, nat laken. Zorg ook daar voor voldoende water.

Paarden kunnen op zich goed tegen de warmte omdat ze via zweet veel hitte kwijt kunnen. Maar ga geen lange tochten maken op het heetst van de dag.

Staan de paarden in de wei? Zorg dan dat ze in de schaduw kunnen staan en genoeg te drinken hebben. Doordat paarden zo veel zweten, moeten ze ook meer vocht opnemen. Zorg dus altijd voor voldoende vers drinkwater en een schone bak.

Een volwassen paard van rond de 600 kg drinkt normaal zo'n 20 tot 30 liter water per dag, maar met warm weer kan dit oplopen tot zo'n 40 liter per dag.

Net als bij katten kunnen paarden ook verbranden. Vooral de neus is hier gevoelig voor.

Staat je paard buiten? Dan kun je de neus en eventueel de oren insmeren met zonnebrandcréme met een hoge factor.

Hoe herken je een oververhit paard?

Drijfnat van het zweet. Paard staat 'te pompen'. Paard voelt heel warm aan. Te lang te hoge temepraratuur = dierenarts bellen. Hou je paard goed koel door hem bijvoorbeeld nat te houden.

Tweeling komt hand in hand ter wereld, twee jaar later is het duo nog steeds onafscheidelijk

9 mei 2014: een tweeling houdt meteen na de geboorte elkaars hand vast. Dat de meisjes het gehaald hebben, mag een half mirakel genoemd worden. Jillian en Jenna deelden immers niet alleen de buik van hun moeder, maar ook het vruchtwater en de placenta.

Een monochoriale monoamniotische tweelingzwangerschap heet zoiets, een apart verschijnsel dat slechts in één op de 10.000 gevallen voorkomt. Nu -twee jaar later- is het duo nog steeds onafscheidelijk.

Moeder Sarah lag 57 dagen onafgebroken in bed om het risico op complicaties zo beperkt mogelijk te houden. De meisjes, die 45 seconden na elkaar op de wereld gekomen waren, zouden meteen de show stelen. Toen de dokters hen omhoog hielden om aan de ouders te laten zien, grepen ze elkaars hand. Het schattige gebaar ging de wereld rond.

"En die innige band is nu sterker dan ooit", beweert Sarah uit Akron (Ohio). "Als mijn man bijvoorbeeld een van hen meeneemt naar de winkel worden ze allebei onrustig en vragen ze waar de andere is. Hun levens zijn haast letterlijk met elkaar verstrengeld."

Jenna en Jillian werden geboren via een keizersnede, ze wogen toen elk amper 2,3 kilogram. Na een verblijf in de couveuse mochten ze mee naar huis, waar ze hun dagen vooral vulden met naar elkaar grabbelen.  

Nu beginnen de eerste verschillen in het karakter zich toch af te tekenen: Jenna is de voorzichtige, terwijl Jillian toch al meer kattenkwaad durft uithalen. Maar dat ze elkaar zullen blijven steunen, staat nu al buiten kijf. Als de ene begint te huilen, troost de andere haar bijvoorbeeld met een knuffel of een aai over de rug.

"Ze lijken zo hard op elkaar dat zelfs ik moeite heb om hen uit elkaar te houden", besluit Sarah.

DENK AAN DE DIEREN, ZIJ HEBBEN HET OOK WARM, ZIJ SCHUILEN OOK GRAAG ONDER EEN BOOM. ZORG DAT ZE GENOEG TE DRINKEN HEBBEN, EN SLUIT ZE NIET OP IN EEN HETE AUTO...

Na het lezen van dit interview met twee bijna 100-jarigen kan je niet anders dan in de liefde geloven:

"Wij moeten in leven blijven, voor elkaar"

Het leven laat zich niet vangen in gemiddelden, maar Alfons (99,5) en Julia Leempoels (98) schuiven toch al door naar uiterst rechts op de doorsnee levenslijn. Bijna honderd, allebei, de gepensioneerde huisarts en zijn echtgenote. En toch leven alsof het niet kan ophouden. Hun laatste autoreis naar het zuiden dateert van zes maanden geleden. Hun aanpak?

Tussen de dood en de ander gaan staan. "Wij moeten in leven blijven, voor elkaar." Hij heeft twee hoorapparaatjes, maar aan zijn mond mankeert niks. Zij heeft de zachtste glimlach van Rotselaar. Zou net als haar man makkelijk twintig jaar kunnen liegen. Dat hij nog vaak het dorp in gaat, zegt hij, te voet. Patiënten van vroeger salueren hem dan.

Hoe dat dorp moet zijn veranderd in de eeuw die zij al leven. Geen Carrefour langs de steenweg. Geen betonnen parking onder de linden. Geen drie bankfilialen na elkaar. Geen kebabzaak naast de deur. Maar weilanden. Akkers. En de kerk, zowat het enige landschapselement dat nog overblijft, al zichtbaar van ver als hij tegen de wind in door de polders naar haar huis fietste.

De petroleumlamp op de commode is een erfstuk. "Het was de enige lamp in de boerderij van mijn moeder. Ik zat eronder te studeren, terwijl de anderen kaarten."

Alfons was de jongste in een gezin met negen kinderen, geboren op 1 januari 1917, midden de Eerste Wereldoorlog. "Mijn vader stierf toen ik twee was. We waren kleine landbouwers, toch al met drie koeien in plaats van de gebruikelijke twee. Ik mocht als enige gaan studeren, Grieks-Latijnse.

Ik reed met de fiets naar het college in Aarschot. En ik reed soms een auto voorbij. Niet dat ik de voorloper van Eddy Merckx was, maar de auto's van toen reden nog niet zo snel. Er waren er ook nog niet veel. Het was de enige auto die ik soms zag op weg naar school.

En mijn eerste auto ooit werd de auto van de vrederechter die ik met mijn zestienjarige velobenen inhaalde."Hij begon als jonge arts in die eerste oorlogsjaren in penibele omstandigheden. "Er was veel tbc door de ontbering. Maar er was niks om de mensen mee te genezen!" Julia: "Er bestond aspirine. En de Poeders Mann. Dat was alles."Alfons: "Het enige wat hielp was frisse lucht en rust voorschrijven in de bergen, maar dat was alleen voor de begoeden. Heel frustrerend.

Aan het einde van de oorlog kwam de penicilline. Plots konden we tóveren. De mensen hadden zelf nog geen thermometer in huis, meneer doktoor moest voor alles komen. Nu zijn er elf dokters in de gemeente, ik heb het 25 jaar alleen gedaan. In de winter had ik een gepensioneerde die met de auto reed, om tijd te winnen bij de huisbezoeken. Ge moet dat niet opschrijven, niemand gaat het geloven, maar ooit deed ik er 107 op één dag."

Eén keer heeft Alfons het écht rustiger aan moeten doen. "Ik ben in 1970 zelf ernstig ziek geworden. Mijn collega's dachten: nierkanker. Ik dacht het ook. Scans en puncties bestonden nog niet, maar alles wees op een kwaadaardig gezwel. Ik was bang. Maar... de collega's en ik hadden ons vergist. Het bleek niet kwaadaardig en er waren geen uitzaaiingen. Wat je dan voelt? De zevende hemel."

En dat grote geluk duurt voort tot vandaag. Voor allebei. "Gelukkig maar. Een dokter die zelf ziek is, dat wringt langs alle kanten."

Alfons is wel in januari opnieuw geopereerd, aan de dikke darm. "Maar opnieuw geen metastasen. Ik voel me opnieuw heel goed."

Julia: (kijkt me plots heel nadrukkelijk aan) "Maar weet u wat, mevrouw? Ik heb me in héél mijn leven niet zo ongelukkig gevoeld als die tien dagen in januari dat Fons in de kliniek was. Ik kon niet uit de voeten. Ik heb mijn vader, mijn broers en mijn moeder verloren. Maar (tot haar man) zo lang je weg was, Fons? Zo ongelukkig was ik nóóit."

We keren terug naar de woonkamer. Julia schenkt opnieuw koffie. Zonder te beven. Ze heeft het mooiste porseleinen servies laten uithalen door dochter Mieke, de oudste van hun vijf kinderen.

Dokter koos voor een basale preventieve stelregel: "Niet te veel suiker, niet te veel dierlijke vetten. Toen de eerste studies daarover binnenkwamen in de jaren 60, zijn wij gestopt met smeersel op onze boterham. Verder hebben wij allebei gewoon een goed lotje getrokken, denk ik."

Julia: "Ik zou wel een stuk van zijn geheugen willen."

Alfons: "En ik één oog van haar. Het zicht gaat toch achteruit." Ze zijn zelfs complementair in hun slijtage. Er wordt eens lieflijk gezucht. Ze gaan wat verzitten.

Dan komen de grote liefdesverklaringen.

Alfons: "Julia zat al zeven jaar in mijn kop voor ik haar durfde aan te spreken. Haar vader was de hoofdonderwijzer. Haar broer was mijn scoutsleider. Zo kwam ik bij hen thuis over de vloer."

Julia: "Zogezegd kenden we elkaar niet, maar ik had hem wel gezien!"

Alfons: "Maar ik heb gewacht tot ik dokter was om actie te ondernemen.

'Voor een gelukkig leven is je trouwdag de tweede bijzonderste dag van je leven, na je geboortedag'." En hij heeft gelijk. Het meest gelukkig in mijn leven ben ik over het feit dat ik met Julia ben getrouwd."

Alfons: (lacht) "De liefde, dat is voor ons: in de weer zijn met iets dat de ander gelukkig maakt. Ik sta 's morgens als eerste op en tegen dat zij naar beneden komt, staat het ontbijt al klaar. Naar beneden, ja. Trappen gaan nog vlot." "Je kunt kansen krijgen, maar dan nog moet je je hemel verdienen. Ik heb getracht goed te doen, dat geeft me troost. Maar ik ben vooral gezegend geweest met Julia en de offers die zij bracht.

'Madam van de doktoor', dat klonk beter dan het was. Zij werd afgesneden van een leven buitenshuis, met theater, cinema, bals en al die andere zaken, door met mij te trouwen. Julia was regentes wiskunde, maar heeft nooit een dag voor de klas gestaan. Want er moest altijd iemand thuis zijn en bij de telefoon. Er waren er genoeg die het daarmee moeilijk hadden, onder de vrouwen van collega's."

Julia: "Ik ben nooit jaloers geweest op zijn carrière. Ik maakte de hoestsiropen, zette de wachtzaal op orde. De dag dat Fons op zijn 75ste met pensioen is gegaan, op 1 januari 1992.

Alfons: "Ik heb niet het gevoel dat ik al zo oud bén. Op straat denk ik nog altijd, als ik een tachtiger zie: dáár loopt een oude mens. Omdat ik bezig blijf, denk ik. Ik heb met de auto gereden tot een half jaar geleden. Een paar jaar geleden nog tot in Bourgondië."

Julia: "We reisden ook nog naar Lourdes, met de TGV tot in Bordeaux. Nu niet meer, we zijn er te vaak geweest."

Alfons: "Wij mogen nog niet doodgaan. Niet voor de ander. Wij willen en moeten blijven leven. Voor elkaar. Op deze ouderdom heb je mekaar het meest nodig van alles. Valt Julia weg, dan moet ik naar het rusthuis, en andersom. Zeker weten. En dat willen wij niet. Wij willen blijven voor mekaar. Dat we samen zijn, maakt het grote verschil met mensen die zonder hun man of vrouw verder moeten. Dat grote geluk hebben wij."

Julia: (knikt) "Daar zijn we ons heel erg van bewust."

EEN LIEFDESVERHAAL

De teunisbloem

is in België zo goed als alleen bekend omwille van haar olie, die vaak ingezet wordt bij hormonale klachten. De plant en bloem zelf hebben echter ook hun eigen specifieke toepassingen.

Teunisbloem is een topremedie als je veel last hebt van nervositeit die ook je spijsvertering negatief beïnvloedt. 'Nerveuze diarree', constipatie en een hypergevoelige maag zijn kwaaltjes die vaak goed reageren op teunisbloem. Ze verhelpt dan niet alleen de symptomen, maar ze kan ook het geïrriteerde maagdarmslijmvlies helpen herstellen. Dit laatste is uiterst belangrijk als je niet met steeds terugkerende maag darmlast opgescheept wil zitten.

Spijsverteringsklachten zijn meestal een vicieuze cirkel: het voedsel dat niet goed verteerd wordt, zorgt voor irritatie in je spijsverteringskanaal en dat zorgt er op zijn beurt voor dat je voedsel minder goed verwerkt wordt. Daar krijg je lichaam stress van, wat voor nog meer onverteerd voedsel zorgt en daarna begint alles weer opnieuw.

Wil je deze vicieuze cirkel doorbreken?

Maak dan een lekkere thee van de heerlijk geurende teunisbloemen. Overgiet vijf eetlepels verse teunisbloemblaadjes me een liter warm water en laat twintig minuten trekken. Drink tussen de maaltijden door een kopje van deze thee.

Gezondheid!

FRIDA (73), GRETA (72) EN MARIA (70) TROUWDEN 50 JAAR GELEDEN SAMEN OP ZELFDE DAG

Drie zussen vieren gouden huwelijk

Willy en Greta, André en Frida en Herman en Maria hielden één groot trouwfeest op 12 juli 1966.  

Een halve eeuw geleden stapten zussen Frida (73), Greta (72) en Maria (70) Thierens gezamenlijk in het huwelijksbootje.

"Veel van elkaar kunnen verdragen, is het geheim van een goed huwelijk", lachen de zussen vrolijk. Ze vierden gisteren hun gouden huwelijk in feestzaal De Grouwesteen in Sint-Pauwels.

Greta (72), Maria (70) en Frida (73) met mama Tineke (96) en hun echtgenoten.

Het is een bijzondere dag in de geschiedenisboeken van Sint-Pauwels. Op 12 juli 1966 stapten zussen Frida (73), Greta (72) en Maria (70) Thierens gezamenlijk in het huwelijksbootje met hun respectievelijke partners André De Weggheleire (74), Willy Tollenaere (73) en Herman Inghels (76).

Het was Willy die als eerste de hand van zijn Greta ging vragen aan vader Thierens. "We hadden drie jaar verkering en ik vond de tijd rijp", herinnert de Moerbekenaar zich. "Haar vader gaf zijn fiat, maar voegde er meteen aan toe dat ook zijn twee andere dochters dan maar moesten trouwen. 'Alle drie of niet', was zijn devies. En zo heb ik ook het ijs gebroken voor mijn twee schoonbroers", lacht Willy.

En zo geschiedde, want vaders wil is wet. "We maalden er niet om dat we samen moesten vieren. Onze bruiloft was een Vlaamse kermis met een honderdvijftigtal genodigden", herinnert Greta zich. De zussen deelden hun bruidstaart met drie verdiepingen. Ze sneden elk om beurt de taart aan. "En ook onze bruidsjurken uit witte satijn waren dezelfde. Die hebben we zelf genaaid", vult Maria aan.

Op het feest voor hun gouden jubileum dansten de drie zussen en hun partners samen nog eens op het liedje 'Il Silencio' van Nini Rosso dat ook op hun huwelijk werd gespeeld. "Vanaf die dag in juli 1966 werden we een hechte familie en dat zijn we vandaag nog steeds. Er gaat geen feestdag voorbij of we vieren die met de hele familie", zegt Herman, de echtgenoot van Maria.

Bijna elke zondag nog verzamelen de drie zussen nog bij hun kranige moeder Tineke Van Bunder, die op haar 96ste nog thuis woont. Gevraagd naar het geheim van een goed huwelijk hebben de zussen meteen een antwoord klaar. "Je moet veel van elkaar kunnen verdragen, want ruzie kan je elke dag maken als je wil.

Of met andere woorden: af en toe moet je kunnen horen, zien en zwijgen", klinkt het in koor. Hun eigen kinderen zien de koppels niet op dezelfde dag trouwen. "Ikzelf heb drie kinderen, maar daar is er maar één van gehuwd. De anderen wonen samen. Je kan vandaag niet meer met vroeger vergelijken", weet Frida.

Om hun gezamenlijke gouden bruiloft te vieren, organiseren de drie echtparen in tegenstelling tot vijftig jaar geleden wel drie feesten. "Eén voor onze buren in Sint-Pauwels, één voor de buren van Greta en Willy in Moerbeke, en zondag sluiten we af met een groot familiefeest in domein Meersdael in Moerbeke", vertellen ze.

Een mooie bekroning op 150 jaar huwelijksgeluk voor de tortelduifjes.

HELPENDE DIEREN

Voor deze buikspieroefeningen hoef je niet eens je bed uit te komen

Als er een manier was om met een prachtig zomerlijf en een minimum aan moeite over het strand te paraderen, dan hadden we die ongetwijfeld al lang gevonden. Maar helaas zullen we met onze gespierde scrollvingers en getrainde muisarm weinig blikken trekken langs de kustlijn. Dan toch maar old school buikspieroefeningen, al kan je bij deze toch lekker in je bed blijven liggen. Handig om te doen net na het opstaan of voor je onder de wol kruipt. De oefeningen doe je zo'n vijftig seconden, gevolgd door 10 seconden rust. En in een kwartiertje heb je een hele buikspierroutine afgewerkt zonder dat je je bed uit moet.

ALS DAT GEEN HELPER IS???

WAT JE KUNT BEREIKEN MET VEEL LIEFDE EN GEDULD. PRACHTIG!

Identieke tweeling bevalt op zelfde dag én zelfde tijdstip: "We hadden dit echt niet vooraf gepland

"Sarah Mariuz en Leah Rodgers .

Van speelgoed tot kledij, Sarah Mariuz en Leah Rodgers hebben door de jaren heen zowat alles gedeeld. Nu is de identieke tweeling ook nog eens bevallen op dezelfde dag. Meer nog, zelfs het tijdstip kwam perfect overeen.

De 35-jarige vrouwen zetten allebei op 30 juni om 1.18 uur 's nachts hun eerste kind op de wereld. Rodgers deed dat in Denver (Colorado), Mariuz volgde een uur later in La Jolla (Californië). En laat tussen die twee plekken in Amerika nu net een uur tijdsverschil zitten... "Dat moet wel die magische tweelingband zijn", aldus Mariuz.

"Vreemd hoe grote gebeurtenissen in ons leven altijd lijken samen te vallen. Samen zwanger zijn? Nee, dat hadden we echt niet vooraf gepland." De zussen vertelden elkaar het grote nieuws tijdens een Thanksgiving-diner met de familie. "Ik wilde haar verrassen, maar toen ik de deur opende wist ik het meteen: Sarah was ook zwanger. Vraag me niet hoe, maar ik voelde het aan. Noem het mijn 'twintuïtie'", aldus Rodgers.

Leah met haar echtgenoot Kyle. 

"Ik liet haar eerst haar verhaal doen. Toen ik te horen kreeg dat ze vier dagen na mij uitgerekend was, werd het mij te veel. Ik haalde de echo uit mijn handtas en legde die naast de hare. We maakten sprongetjes van geluk, zo blij waren we voor elkaar. Onze familieleden wisten niet wat ze zagen. Zoiets kan in theorie wel gebeuren, maar eigenlijk houd je daar geen rekening mee." Zelfs het geslacht van de baby's is opmerkelijk.

"Ik was vroeger altijd de meest jongensachtige van ons twee en ik heb met Reid Joseph nu ook een jongen gekregen. Mijn zus is bevallen van een dochter, Samantha Lynne. Toen de man van mijn zus vernam dat Reed ook om 1.18 uur geboren was, heeft hij naar verluidt het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Hij kon het maar niet geloven.

"Sarah met echtgenoot Nick. 

Sarah Mariuz. Tijdens hun zwangerschap hielden de vrouwen elkaar dagelijks op de hoogte van de stand van zaken. "Er kwam zelfs een babyborrel met blauwe en roze gebakjes. Het is echt cool om dit samen te kunnen meemaken. Onze kinderen zullen nu op dezelfde dag verjaren, net als wij.

We kijken er enorm naar uit om hen samen te zien opgroeien." De baby's hebben elkaar nog niet ontmoet, maar dat zal niet lang meer duren. "Kerstmis zullen we zeker samen doorbrengen, maar misschien lukt het eerder al."

Veilig in Thaise wateren? Wetenschappers ontdekken gigantische zwemmende duizendpoot

Trekt u deze zomer toevallig naar zuidoost-Azië? Dan zal u zich na het lezen van dit artikel wellicht niet meer zo veilig voelen als u de zee in gaat. Voor het eerst hebben wetenschappers duizendpoten ontdekt die zich niet enkel op het land maar ook in het water begeven.

De beesten kunnen tot 20 centimeter groot worden en hun beten zijn ondraaglijk pijnlijk. Het was entomoloog George Beccaloni die in 2001 het eerste exemplaar vond tijdens zijn huwelijksreis in Thailand. Omdat er nooit eerder een zwemmende duizendpoot gezien was, duurde het onderzoek erg lang. Pas recent werd het beest - Scolopendra cataracta. Het zwemmende insect behoort tot de Scolopendra, een groep van gigantische duizendpoten.

Net als alle duizendpoten is het een carnivoor en is zijn beet giftig - maar niet dodelijk. Een beet van de Scolopendra cataracta veroorzaakt enkel helse pijnen, die enkele dagen kunnen aanhouden. Gelukkig lijkt het beest enkel voor te komen in Zuidoost-Azië.

In een interview in National Geographic noemt ontdekker Beccaloni het beest "weerzinwekkend: heel groot met lange poten en een afschuwelijke donkere, groenig zwarte kleur". Hij vond de duizendpoot onder een steen naast een rivier. Toen hij die ophief, vluchtte het beest in het water. Het kostte hem enige moeite, maar Beccaloni slaagde erin het insect te vangen in een grote pot met water. Het zwom als een paling en dook als een dolfijn.

Intussen zijn vier vondsten van de Scolopendra cataracta bekend: het exemplaar van Beccaloni, twee duizendpoten die gevonden werden nabij watervallen in Laos, en een vierde exemplaar dat al jaren in het bezit was van het Natural History Museum in Londen, maar verkeerd geïdentificeerd was. Het was in 1928 gevonden in Vietnam.

'Oudste hond ter wereld' sterft in haar mand

Maggie, vermoedelijk de oudste hond ter wereld, is niet meer. De Australische herder is op dertigjarige leeftijd in haar vertrouwde mand overleden. Baasje Brian McLaren, een melkveehouder in het Australische plekje Woolsthorpe, gaf in 'The Weekly Times' mee dat het dier overleden was. Dat blad wijdde eind vorig jaar nog een groot artikel aan de bejaarde teef. Hoewel ze blind en doof was, maakte ze tot vorige week nog dagelijks een ommetje. Verdrietig "Maggie was dertig, maar wandelde nog geregeld van de melkschuur naar het kantoor. Onderweg gromde ze naar de katten en zo. Maar de laatste dagen ging ze ineens hard achteruit. Gisteren, toen ik naar huis ging om te lunchen, zei ik het al: ze heeft niet lang meer. Ik ben verdrietig maar ook blij dat ze op deze manier heengegaan is", zei McLaren.

Maggie, die in mensenjaren omgerekend twee eeuwen geleefd heeft, zal niet in het Guinness Book of Records komen. McLaren is de geboortepapieren kwijtgeraakt en weet alleen nog dat ze als puppy kwam toen zijn zoon net vier was geworden. Die is nu 34. Bluey, ook een Australische hond, blijft daarom officieel de oudste: 29 jaar en vijf maanden.

DIEREN HELPEN DIEREN

MOOI IS DAT.

Fransman vliegt cel in voor levend begraven van zieke hond.

Athena, al half uitgegraven door haar redder Pedro Dinis, werd door haar baasje levend begraven op een braakliggend terrein nabij Parijs. 

Een 22-jarige Fransman is gisteren in Versailles veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van acht maanden voor dierenmishandeling. De man had zijn tien jaar oude zieke hond Athena levend begraven en achtergelaten. In augustus vorig jaar begroef de man zijn hondje Athena op een braakliggend terrein in Carrieres-sur-Seine, ten westen van Parijs.

Een andere man, Pedro Dinis, vond de hond enkele uren later en postte foto's van haar toestand op Facebook. "Haar kop was nauwelijks zichtbaar vanwege alle grond waarmee ze bedekt werd", zegt Dinis.

Redder Pedro Dinis met zijn eigen hond en rechts Athena, die hij van een vreselijke dood redde.

De politie bevestigt dat de hond omgeven was door stenen en dat haar leiband was vastgezet aan een eveneens ingegraven zak gravel, zodat Athena zich niet zou kunnen loswurmen uit de aarde.  

Gisteren werd de eigenaar van Athena voorgeleid in de rechtbank, waar hij zich slapjes verdedigde met een vaag verhaal dat zijn tien jaar oude, zieke hond tijdens een avondwandeling "gewoon was weggelopen." De rechters geloofden niets van zijn verhaal en voelden de man aan de tand over zijn gedrag: waarom had hij geen medische hulp voor zijn aan zware artritis lijdende hond gezocht en als ze al was weggelopen, waarom had hij dan niet hemel en aarde bewogen om haar terug te vinden?  

Het vonnis luidde uiteindelijk acht maanden voorwaardelijke gevangenisstraf. Daarnaast mag de man de komende vijf jaar geen hond meer houden. Ook moet hij 150 euro boete betalen voor zijn agressieve gedrag naar de politie toe en nog eens een extra duizend euro die ten goede komt aan zeven verschillende organisaties die dieren helpen.

Het hondje Athena kon het allemaal niet meer meemaken: zij stierf eerder dit jaar bij haar nieuwe adoptiefamilie.

Ze moesten deze beul ook eens levend begraven, als straf.

18 koeien doodgebliksemd

Bij een hevig onweer in de Oostenrijkse gemeente Strobl zijn zondag achttien koeien om het leven gekomen. De dieren verschuilden zich onder een boom op een bergweide en werden doodgebliksemd.

Melkboer Georg Buchegger trof na het onweer de levensloze kudde aan. Hij is er het hart van in, en niet alleen door het financiële verlies. De schade loopt op tot ruim 20.000 euro, daar een volwassen koe al gauw zo'n 1.300 euro kost.

Slechts één koe heeft het onweer overleefd. Toeval of niet, de naam van die herkauwer luidt 'Glück' (Geluk).

Nog eens bewezen dat onder een boom schuilen tijdens een onweer, gevaarlijk is!!!

Tweemaal geen zonnevlekken deze maand: kleine ijstijd op komst?

Al twee keer deze maand liet de zon zich zonder donkere vlekken zien. "Een vlekkeloze zon kondigt het volgende zonneminimum aan", zegt Dorian. "De komende jaren zullen we meer van die dagen zonder zonnevlekken zien." De zon was op 4 juni 'vlekkeloos' en dat duurde vier dagen lang. Het was de eerste keer sinds 2011. Daarna blééf de zon redelijk kalm, om dan opnieuw te verschijnen zonder zonnevlekken.

"In het begin houdt de vlekkeloze zon maar een paar dagen per keer aan", schrijft Dorian in zijn meest recente verslag. "Daarna zal het weken duren, en uiteindelijk maanden, wanneer de zonnecyclus het punt van de laagste activiteit bereikt. Het volgende zonneminimum wordt verwacht rond 2019-2020."

Doorgaans zien we dus duidelijk donkere zonnevlekken op het zonneoppervlak. Die vlekken zijn donkerder dan de rest van de zon omdat de temperatuur ervan lager is. Zonnevlekken kunnen vele keren groter worden dan de Aarde. Normaal volgt de zon een cyclus van ongeveer elf jaar, gekenmerkt door afwisselend verminderde en verhoogde activiteit.

De zon tijdens een periode van verhoogde zonneactiviteit

We zitten nu in de 24ste cyclus sinds 1755, het begin van uitgebreide metingen. Bij maximale activiteit zien we de meeste zonnevlekken, bij minimale activiteit nagenoeg geen. Het verschil tussen deze zonnen zie je in de foto's. Het laatste zonnemaximum, waarbij ook grote zonnevlammen optreden, vond plaats rond 2000-2001. Het omgekeerde daarvan is de periode van het zonneminimum, die we nu ongeveer beleven.

Die fases in de zonnecyclus kunnen invloed hebben op het klimaat. Volgens sommige experten staan we opnieuw voor het Maunderminimum. Een gelijkaardige periode begon in 1645 en wordt de "kleine ijstijd" genoemd. Toen was het zeventig jaar lang zo koud dat zelfs de Thames bevroren raakte. Tientallen jaren later - ergens tussen 1790 en 1830 - vond het Daltonminimum plaats, een iets minder intense ijstijdachtige periode. Paul Dorian ziet in de geschiedenis argumenten om te stellen dat "een zwakke zonneactiviteit gedurende een langere periode de algemene temperaturen doet dalen in de troposfeer, de diepste laag van de atmosfeer van de Aarde en waar we allemaal leven".

New York overspoeld door agressieve nepmonniken

Een van de verkoopmonniken in New York 

Boeddhistische leiders in New York hebben toeristen vanochtend gewaarschuwd voor nepmonniken. De leiders vertellen aan de South China Morning Post dat het gaat om oplichters en dat de verkoopmanieren van de nepperds steeds vijandiger worden.