Dankzij dit horloge kan je je kind niet meer kwijtraken

Een slim horloge waarmee ouders hun kinderen altijd en overal kunnen volgen: de Nederlander Erik Recter deed er drie jaar over om de KiGo te ontwikkelen en te testen.

De man kwam op het idee toen zijn nichtje van zeven jaar tijdens een skivakantie vermist raakte. "Ze nam in de drukte een andere piste en raakte vermist. Ze werd na een paar uur gelukkig weer gevonden, maar ik ging direct op zoek naar een oplossing om dit soort momenten te voorkomen".

Te jong om te lezen De KiGO weegt 33 gram en beschikt over een gps- en gsm-connectie waarmee de locatie wordt bijgehouden. Met een app ziet de ouder waar het kind zich bevindt. Ook kan de ouder berichtjes naar het kind sturen, zoals een foto van een pannetje als het eten klaar is. De kinderen kunnen dan op een icoontje van een huis drukken om te laten weten dat ze eraan komen.

Volgens Recter worden deze fotoberichtjes ook begrepen door kinderen die nog te jong zijn om te lezen. Als het horloge af wordt gedaan, ontvangen de ouders direct een berichtje. De KiGO gaat 24 uur mee op één acculading en is naast waterdicht ook schokbestendig. In het horloge zit een simkaart van Vodafone waarmee er ook bereik is in "moeilijke landen als de VS, de Malediven of Zuid-Soedan".

Als ouders meerdere KiGO-horloges aanschaffen, zien ze alle kinderen in dezelfde app op de kaart.  De KiGO wordt verkocht voor een adviesprijs van 189 euro in combinatie met een maandelijks abonnement van 6 of 8 euro, respectievelijk voor dekking in Europa en wereldwijd.

De KiGO is bedoeld voor jonge kinderen die nog niet met een smartphone kunnen omgaan. Als het kind al een smartphone heeft, zijn er genoeg apps - zoals Family Locator - waarmee je als ouder de locatie van de telefoon kunt traceren.

Grootste gezin van Groot-Brittannië krijgt 19de kind en denkt al aan 20ste.

De Radfords runnen een familiebakkerij en sluiten niet uit nog een 20ste kind te maken.

Vier of vijf kinderen hebben, lijkt ons al veel. Maar stel je eens een huis voor waarin ne-gen-tien kinderen rondlopen. Noel en Sue Radford kregen net hun 19de kind, waarmee ze het grootste gezin van Groot-Brittannië vormen.

Het koppel, wiens oudste kind 27 is, voegde het meisje Phoebe-Willow aan hun gezin toe. De 41-jarige mama Sue : "Ze is gezond, we zijn dolgelukkig. De kinderen staan in de rij om haar eens te mogen knuffelen". Sue heeft er geen probleem mee haar gezin te runnen. "De kinderen staan altijd klaar om te helpen".

Het koppel raakte bekend door de documentaire '16 Kids and Counting' en runt een familiebakkerij in Morecambe, Lancashire.

Sue raakte op haar veertiende voor het eerst zwanger. Vier jaar later trouwde ze en kort daarna was ze opnieuw zwanger. Het koppel denkt nu al aan hun 20ste kind. "Onze vrienden en familie blijft maar aandringen dat we er nog eentje moeten bijnemen om op een rond getal uit te komen", zegt Sue. "Ik sluit het niet uit, maar nu ben ik toch vooral blij met Phoebe".

ZIET ER LEUK UIT VOOR DE KINDEREN, MAAR ZOU ER NIET GRAAG AAN BEGINNEN ALS OUDER!

ELKE DAG EEN GANSE KLAS IN JE HUIS... (dat worden vroeg of laat kleine of grote problemen - hopelijk niet!)

= geen enkel moment voor jezelf eens hebben. De dag van vandaag niet meer haalbaar, je bent al gans de dag bezig met de kleintjes, eten maken, wassen, strijken, kuisen etc....

VOGELS IN DE TUIN

BUREN LUIDEN ALARMBEL : RUNDEREN ERNSTIG VERWAARLOOSD IN BILZEN

Koe ligt dagen dood in wei. Deze koe stierf van ontbering en lag vervolgens dagenlang dood in de wei bij 5 andere koeien.

Zes koeien hebben de afgelopen warme dagen zonder water en voedsel moeten doorbrengen in een weide in Bilzen. Eén exemplaar lag al enkele dagen dood in de weide. "Indien de situatie van twee koeien niet verbetert, moeten we ze laten inslapen", klinkt het bij het Vogel- en Zoogdierenopvangcentrum.

De eigenaar kreeg een pv voor dierenverwaarlozing. De lokale politie van de zone Bilzen-Hoeselt-Riemst is maandag moeten uitrukken richting een braakliggende weide aan de Baanhofstraat. Aan de rand van een doodlopend stuk, stond een weide met een zestal koeien in. De toestand van de dieren bleek schrijnend.

Het waren de buren die eerder aan de alarmbel trokken. Eén van de koeien bleek overleden en lag al dagen dood in de weide. De andere dieren waren er erg aan toe. "We zijn in de namiddag opgeroepen om een vijftal dieren op te halen", vertellen ze bij het Vogel- en Zoogdierenopvangcentrum uit Heusden-Zolder. "Het ging om twee koeien en drie kalfjes.

Ondanks dat er wel genoeg gras in de weide stond, zagen de dieren er enorm verwaarloosd uit. Ze waren uitgehongerd en uitgedroogd, en konden nog amper op hun benen staan. Ze zijn letterlijk vel over been."

De vijf koeien die de zware periode toch overleefden moeten nu ontwormd worden en zouden zwaar ziek zijn. Volgens buurtbewoners zaten de dieren al dagen in de hitte zonder drinken of eten. Hoelang ze al in de weide stonden, is niet duidelijk. "We hebben alle vijf de dieren overgebracht naar het opvangcentrum. De veearts komt nu langs om te zien wat er voor ze kan worden gedaan, maar we vrezen er voor.

Vooral de twee koeien waren er erg aan toe. Indien hun toestand niet verbetert, zullen we ze moeten laten inslapen. De kalfjes redden het hopelijk."De lokale politie deed de vaststellingen en stelde een procesverbaal op voor de eigenaar. Hij zal zich later moeten verantwoorden voor de rechtbank voor het verwaarlozen van dieren.

Volgens buurtbewoners waren er in het verleden nog al problemen met de eigenaars en hun dieren. Ze zouden zelf niet in de buurt wonen en amper naar hun dieren omkijken.

WIE VOOR ZIJN DIEREN NIET KAN ZORGEN, HEEFT BETER GEEN DIEREN!!!

Praatpaal verdwijnt in november

Alle 1.350 praatpalen langs de Vlaamse autowegen worden vanaf november verwijderd. "De praatpalen kosten jaarlijks 750 euro per stuk. In tijden van besparingen lijkt me dat een zotte kost", aldus minister van Mobiliteit Ben Weyts (N-VA).

De praatpalen worden immers nog maar amper gebruikt: in 2000 waren in Vlaanderen 27.000 oproepen, in 2010 nog 5.000 en in 2014 amper 3.172. Dat zijn 8,7 oproepen per dag of gemiddeld iets meer dan twee per praatpaal.

De meeste oproepen (61 procent) zijn om een panne te melden. Voor de rest komen meldingen van obstakels op de weg en vragen voor infor­matie.

Amper 3,5 procent van de oproepen ging over een ongeval. Tegen einde mei 2017 moeten alle palen ver­wijderd zijn.

In geval van nood kunnen automobilisten het nummer 112 bellen, met hun gsm.

Ze strandt met babytweeling na vluchtmisdrijf. Dan biedt deze man hulp.

Voor medewerker John Goodlett was niets te veel. Een goede daad van een medewerker van een autoverhuurbedrijf wordt met heel veel liefde onthaald op social media. Toen een jonge moeder slachtoffer werd van een vluchtmisdrijf in de Amerikaanse staat Oklahoma deed John Goodlett zo veel meer dan louter een wagen verhuren.

De auto van Coty Vincent was stevig beschadigd na het ongeval. Ze kon niet meer verder en strandde met haar tweeling in de stad Tulsa. De vrouw had letterlijk de handen vol met de baby's. Medewerker John van het verhuurbedrijf schoot onmiddellijk te hulp en nam een zoontje op de arm terwijl hij het papierwerk samen met Coty in orde maakte.

De mama was zo onder de indruk van het gebaar van John dat ze een foto van de man met haar baby op de arm op Facebook postte. Het toeval wil dat John zelf ook een tweelingzus heeft en dus wel van aanpakken wist. "Hij is één van de meest warme en zorgzame mensen die ik al ooit heb ontmoet. Deze wereld heeft meer mensen zoals John nodig", concludeerde ze.

"Wanneer we dit willen bereiken, zullen we met onszelf moeten beginnen en zelf meer zoals John worden." Coty voegde meteen de daad bij het woord en startte de hashtag #BeAJohn op om deze prachtige daden van barmhartigheid een duwtje in de rug te geven. Ook verhuurbedrijf Rent-A-Car deed een duit in het zakje door voor de mama een tweeling-kinderwagen te kopen. John wilde geen financiële beloning voor zichzelf. 

WAREN DE MENSEN ALLEMAAL MAAR ZO, DAN WAS DE WERELD EEN PARADIJS!

Hond blijft veertig uur bij verdwaalde tiener in bergen

Max ontpopte zich tot een held. Na afloop was hij hongerig en moe, maar verder helemaal gezond .In een Mexicaanse natuurgebied in de staat Nuevo León heeft de beige labrador Max zich ontpopt tot een ware held.

Een jongen van 14 jaar verdwaalde tijdens een zomerkamp, maar werd de gehele zwerftocht van ruim 40 uur vergezeld door de trouwe labrador die van geen wijken wilde weten. "De jongen heeft zijn leven aan de hond te danken", aldus een Mexiaanse hulpverlener na afloop. De jongen, de 14-jarige Juan Heriberto Trevino, besloot dinsdag aan het begin van de dag hout te gaan verzamelen voor een activiteit die het kamp later die dag organiseerde. Tijdens het sprokkelen raakte hij de groep kwijt en viel in de bedding van een opgedroogde rivier. Juan kon niet meer eigenhandig omhoog klimmen en besloot door de rivierbedding te gaan lopen.

Juan was erg emotioneel toen de reddingswerkers hem vonden

Tijdens het lopen kwam hij de hond tegen, die hem waarschijnlijk al vanaf het kampterrein was gevolgd. De hond bleef gedurende de hele tocht aan zijn zijde. In het zomerkamp was de vermissing van Juan inmiddels opgemerkt. Hulpdiensten werden massaal ingeschakeld en er werd onder meer met helikopters naar de tiener gezocht. Pas na veertig uur vonden twee mannen te paard het tweetal. Zowel de jongen als de hond maakten het bij de redding naar omstandigheden goed, alhoewel ze beiden erg moe en wat ondervoed waren.

Volgens een woordvoerder van de plaatstelijke politie heeft Juan zijn leven te danken aan de trouwe labrador. "Het kan hier 's nachts erg koud worden, en door tegen elkaar aan te liggen zijn ze beiden niet onderkoeld geraakt. Ook heeft de hond, via zijn natuurlijke vermogen, het tweetal naar water geleid waardoor ze niet zijn uitgedroogd".  

De ouders van Juan zijn de labrador zó dankbaar dat ze hebben aangeboden om het dier in huis te nemen, maar het baasje van Max houdt de dappere hond liever zelf. Op de facebookpagina van de reddingsorganistatie wordt Max bekroond als held. De organisatie die het zomerkamp organiseert, komt er minder goed vanaf. Veel lezers vinden het onverantwoord dat kinderen zo makkelijk kunnen verdwalen tijdens activiteiten.

54°C: Koeweit meet warmste dag ooit

Donderdag is de warmste dag ooit geregistreerd, met temperaturen van 54 graden Celsius in Mitribah in Koeweit. Dat melden Angelsaksische media vandaag.

Het hele Midden-Oosten wordt dezer dagen getroffen door een hittegolf. In Irak, Koeweit, Saoedi-Arabië en het westen van Iran steeg de temperatuur tot 51,6 graden. Het record was echter voor de stad Mitribah, in Koeweit, waar het kwik 54 graden bereikte.

Dat is evenveel als ooit in het Amerikaanse Death Valley werd gemeten, officieel nog altijd de warmste plek op aarde.

De drempel voor menselijk leven wordt geschat op ongeveer 70 graden Celsius.

Voorspel hoe groot jouw kind wordt met deze formule.

Hoe groot je bent (of zal worden), wordt voor 70 procent bepaald door je genen. Met andere woorden: als je naar je eigen lengte kijkt, kan je min of meer voorspellen hoe groot je kinderen zullen worden.

En wel met deze formule:De formule werd al in de jaren '70 opgesteld door wetenschappers en is sindsdien een veelgebruikte methode om de toekomstige lengte van kinderen te voorspellen. Veel huisartsen passen ze bijvoorbeeld toe om groeicurves in te schatten. Een echte vaste regel is het natuurlijk niet: je kinderen worden nooit allemaal even groot, aangezien je genen 'slechts' voor 70 procent meetellen. De overige 30 procent is weggelegd voor de invloed van omgevingsfactoren, zoals voeding. Maar het is wel een goede indicatie.

- Voor jongens: tel de lengte van beide ouders op (in cm) en deel dat getal door twee. Tel bij de uitkomst 6,5 cm op. Dit cijfer is de gemiddelde lengte van je zoon. Normaal gezien zal hij niet meer dan tien cm kleiner of groter worden dan dit getal.

- Voor meisjes: tel de lengte van beide ouders op (in cm) en deel dat getal door twee. Trek nu 6,5 cm van dit getal af. Dit cijfer is de gemiddelde lengte van je dochter. Normaal gezien zal ze niet meer dan tien cm kleiner of groter worden dan dit getal.

Antwerpse politie redt hondje uit snikhete auto

De Antwerpse politie heeft gisteren een hondje gered van verstikking en/of uitdroging in de Van Deynestraat. Een voorbijganger had gezien hoe een hondje was achtergelaten op de achterbank van een auto. "Ondanks dat de ramen van de auto enkele centimeters naar beneden waren, was het duidelijk dat het dier last had van de hitte"

"Onze mensen hebben eerst met hun wapenstok via het openstaand raampje het portier proberen open te krijgen, maar dat lukte niet. Uiteindelijk hebben ze het portier met een koevoet open gekregen.

We hebben het diertje onmiddellijk water gegeven." De temperatuur in de wagen wees 37 graden Celcius aan. Via de chip van de hond kon de politie de eigenares bereiken. "Die zat een beetje verder in een horecazaak. Ze verklaarde dat ze maar een half uurtje weg was en haar wagen in de schaduw had gezet.

Maar we waarschuwen dat de temperatuur in de auto snel kan stijgen en dat het achterlaten van dieren en kinderen dus absoluut verboden is." De dame in kwestie kreeg een proces-verbaal voor dierenverwaarlozing.

Stijlvol als altijd: koningin Mathilde op de nationale feestdag

Zoals elk jaar wonen Koning Filip en Koningin Mathilde met hun vier kinderen het Te Deum bij in de Brusselse kathedraal, ter ere van de nationale feestdag. En zoals steeds ziet onze Koningin er elegant en stijlvol uit, dit jaar in een lichtroze jurk van haar favoriete modehuis Natan.

De keuze voor modehuis Natan van de Belgische ontwerper Edouard Vermeulen hoeft niet te verbazen: Koningin Mathilde verscheen al vaker in een jurk van zijn hand, waarmee ze zich een grote fan toont van het huis. Dit jaar kiest ze voor een lichtroze exemplaar met boothals. Ook haar pumps met naaldhakken, clutch en strik in het haar zijn bijpassend in dezelfde kleur.

Op de nationale feestdag vorig jaar droeg onze Koningin een zeegroene jurk van Natan, en ook in 2013 mocht Natan haar kleden ter ere van deze feestdag. Edouard Vermeulen van Natan kleedt al jaren koninklijke families. Ook de Nederlandse koningin Máxima is vaak te zien in een outfit van de ontwerper, net zoals de koninklijke familie van Zweden en Luxemburg.

Dierenvriend springt in meer om hertje in nood te redden

Wat doe je wanneer je een hertje ziet spartelen in het water? De man in deze video moest geen twee keer nadenken en sprong gewoon uit zijn boot in Lake Buchanan, nabij het Texaanse Burnet. 

De redder haalde het diertje uit het water, waarna het zich gewillig liet knuffelen.

Zo zorg je voor je huisdier in deze hitte

Geen meertje in de buurt? Honden kunnen ook prima afkoelen in een badje

Honden zijn erg gevoelig voor warmte. Ze verliezen hitte door te hijgen, en zoeken vaak zelf al de schaduw op. Bind je hond dus niet aan een korte riem in de tuin of op de camping, maar zorg voor een lang touw waardoor het dier vrij kan rondlopen en een koel plekje kan zoeken.

Vanzelfsprekend moet genoeg water in de buurt zijn. Veel honden vinden het heerlijk om te zwemmen, dus neem je viervoeter mee naar een rustig meertje waar het een goeie plons kan nemen. Laat hem of haar na afloop wel goed opdrogen.

Let op met asfalt, dat vaak zo heet is dat de hond blaren aan de voetzolen kan krijgen. Veel honden graven graag een kuil als het heet is. De grond is koel, en ze hopen een koel plekje aan te treffen. Tenzij de hond je pasgemaaide gazonnetje aan het molesteren is, kan je hem of haar het best zijn gang laten gaan met de kuil.

Hoe herken je oververhitting bij je hond?

Hijgen, koele plekjes zoeken, geen rust meer hebben op één plek. Hard hijgen, kwijlen, braken, diaree. Slijmvliezen worden bleek. Niet meer reageren op prikkels, apathisch, shock.

Naast last hebben van de hoge temperatuur kunnen katten ook verbranden. Vooral poezen met witte oortjes of een wit hoofd zijn er gevoelig voor. Smeer je kat eventueel voorzichtig in met niet-vette zonnebrandcrème.

Zorg bij katten voor voldoende water op verschillende plekken. Als je kat geen zin heeft om te drinken, kun je wat ijsklontjes toevoegen aan het water. Je kunt je kat eventueel nat maken, alhoewel veel katten daar waarschijnlijk niet al te enthousiast van worden.

Zorg ervoor dat de kat makkelijk naar binnen en naar buiten kan. Waarschijnlijk gaat je kat zelf op zoek naar een koel plekje, bijvoorbeeld op een stenen vloer of onder een plant.

Hoe herken je oververhtting bij een kat?

Hijgen. Onrustig gedrag, bijvoorbeeld door veel lopen. Verhoogde hartslag. Ademhalingsmoeilijkheden of hyperventilatie (rassen met een platte neus laten dit eerder zien vanwege eerder dichtzittende luchtwegen. Donkerrood gekleurd tandvlees.

Fretten zijn een geval apart. Een ventilator helpt niet, want een fret kan niet zweten. Ook kun je om je dier te koelen beter lauw water gebruiken, dan koud water.

Wat ook werkt, is het vullen van flessen water, deze in de vriezer leggen en eenmaal bevroren in een handdoek rollen. Dit pakketje kun je vervolgens in de kooi leggen. Ze vinden het vaak heerlijk om hier tegenaan te liggen.

De pootjes kun je koelen met water. Buiten kun je je fret voorzichtig een beetje natspuiten. Is het meer dan 30 graden? Houd je fret dan binnen! Ze kunnen hier niet tegen. Fretjes zijn geen hittedieren. Wordt het warmer dan 30 graden? Let dan extra goed op je fret.

Konijnen kunnen erg slecht tegen de hitte. Ze zijn gewend om in een koud hol onder de grond te kruipen, en niet om in een snikheet hok te zitten. Zorg dus dat het hok in de schaduw staat, maak wat theedoeken nat en vries deze in. Als ze koud en stijfbevroren zijn, kun je de doeken op de kooi leggen. De truc met de ingevoren flessen en handdoeken werkt behalve bij fretten ook goed bij konijnen (en trouwens ook bij ratten, hamsters, cavia's, muizen etc).

Zorg dat er voldoende water is en dat de waterflesjes niet gloeiend heet zijn. Het ijzeren drinktuutje kan vaak erg warm worden, waardoor ze er niet meer uit willen/kunnen drinken.

De vogel Wamte stijgt op, dus een een vogel in een vogelkooi die aan het plafond hangt, heeft het extra warm. Kooien mogen nooit vol in de zon. Zorg voor een badje waar de vogel in kan, mocht deze dat fijn vinden.

Zitten je vogels in een buitenhok? Creëer dan schaduw met een parasol of bijvoorbeeld met een wit, nat laken. Zorg ook daar voor voldoende water.

Paarden kunnen op zich goed tegen de warmte omdat ze via zweet veel hitte kwijt kunnen. Maar ga geen lange tochten maken op het heetst van de dag.

Staan de paarden in de wei? Zorg dan dat ze in de schaduw kunnen staan en genoeg te drinken hebben. Doordat paarden zo veel zweten, moeten ze ook meer vocht opnemen. Zorg dus altijd voor voldoende vers drinkwater en een schone bak.

Een volwassen paard van rond de 600 kg drinkt normaal zo'n 20 tot 30 liter water per dag, maar met warm weer kan dit oplopen tot zo'n 40 liter per dag.

Net als bij katten kunnen paarden ook verbranden. Vooral de neus is hier gevoelig voor.

Staat je paard buiten? Dan kun je de neus en eventueel de oren insmeren met zonnebrandcréme met een hoge factor.

Hoe herken je een oververhit paard?

Drijfnat van het zweet. Paard staat 'te pompen'. Paard voelt heel warm aan. Te lang te hoge temepraratuur = dierenarts bellen. Hou je paard goed koel door hem bijvoorbeeld nat te houden.

Tweeling komt hand in hand ter wereld, twee jaar later is het duo nog steeds onafscheidelijk

9 mei 2014: een tweeling houdt meteen na de geboorte elkaars hand vast. Dat de meisjes het gehaald hebben, mag een half mirakel genoemd worden. Jillian en Jenna deelden immers niet alleen de buik van hun moeder, maar ook het vruchtwater en de placenta.

Een monochoriale monoamniotische tweelingzwangerschap heet zoiets, een apart verschijnsel dat slechts in één op de 10.000 gevallen voorkomt. Nu -twee jaar later- is het duo nog steeds onafscheidelijk.

Moeder Sarah lag 57 dagen onafgebroken in bed om het risico op complicaties zo beperkt mogelijk te houden. De meisjes, die 45 seconden na elkaar op de wereld gekomen waren, zouden meteen de show stelen. Toen de dokters hen omhoog hielden om aan de ouders te laten zien, grepen ze elkaars hand. Het schattige gebaar ging de wereld rond.

"En die innige band is nu sterker dan ooit", beweert Sarah uit Akron (Ohio). "Als mijn man bijvoorbeeld een van hen meeneemt naar de winkel worden ze allebei onrustig en vragen ze waar de andere is. Hun levens zijn haast letterlijk met elkaar verstrengeld."

Jenna en Jillian werden geboren via een keizersnede, ze wogen toen elk amper 2,3 kilogram. Na een verblijf in de couveuse mochten ze mee naar huis, waar ze hun dagen vooral vulden met naar elkaar grabbelen.  

Nu beginnen de eerste verschillen in het karakter zich toch af te tekenen: Jenna is de voorzichtige, terwijl Jillian toch al meer kattenkwaad durft uithalen. Maar dat ze elkaar zullen blijven steunen, staat nu al buiten kijf. Als de ene begint te huilen, troost de andere haar bijvoorbeeld met een knuffel of een aai over de rug.

"Ze lijken zo hard op elkaar dat zelfs ik moeite heb om hen uit elkaar te houden", besluit Sarah.

DENK AAN DE DIEREN, ZIJ HEBBEN HET OOK WARM, ZIJ SCHUILEN OOK GRAAG ONDER EEN BOOM. ZORG DAT ZE GENOEG TE DRINKEN HEBBEN, EN SLUIT ZE NIET OP IN EEN HETE AUTO...

Na het lezen van dit interview met twee bijna 100-jarigen kan je niet anders dan in de liefde geloven:

"Wij moeten in leven blijven, voor elkaar"

Het leven laat zich niet vangen in gemiddelden, maar Alfons (99,5) en Julia Leempoels (98) schuiven toch al door naar uiterst rechts op de doorsnee levenslijn. Bijna honderd, allebei, de gepensioneerde huisarts en zijn echtgenote. En toch leven alsof het niet kan ophouden. Hun laatste autoreis naar het zuiden dateert van zes maanden geleden. Hun aanpak?

Tussen de dood en de ander gaan staan. "Wij moeten in leven blijven, voor elkaar." Hij heeft twee hoorapparaatjes, maar aan zijn mond mankeert niks. Zij heeft de zachtste glimlach van Rotselaar. Zou net als haar man makkelijk twintig jaar kunnen liegen. Dat hij nog vaak het dorp in gaat, zegt hij, te voet. Patiënten van vroeger salueren hem dan.

Hoe dat dorp moet zijn veranderd in de eeuw die zij al leven. Geen Carrefour langs de steenweg. Geen betonnen parking onder de linden. Geen drie bankfilialen na elkaar. Geen kebabzaak naast de deur. Maar weilanden. Akkers. En de kerk, zowat het enige landschapselement dat nog overblijft, al zichtbaar van ver als hij tegen de wind in door de polders naar haar huis fietste.

De petroleumlamp op de commode is een erfstuk. "Het was de enige lamp in de boerderij van mijn moeder. Ik zat eronder te studeren, terwijl de anderen kaarten."

Alfons was de jongste in een gezin met negen kinderen, geboren op 1 januari 1917, midden de Eerste Wereldoorlog. "Mijn vader stierf toen ik twee was. We waren kleine landbouwers, toch al met drie koeien in plaats van de gebruikelijke twee. Ik mocht als enige gaan studeren, Grieks-Latijnse.

Ik reed met de fiets naar het college in Aarschot. En ik reed soms een auto voorbij. Niet dat ik de voorloper van Eddy Merckx was, maar de auto's van toen reden nog niet zo snel. Er waren er ook nog niet veel. Het was de enige auto die ik soms zag op weg naar school.

En mijn eerste auto ooit werd de auto van de vrederechter die ik met mijn zestienjarige velobenen inhaalde."Hij begon als jonge arts in die eerste oorlogsjaren in penibele omstandigheden. "Er was veel tbc door de ontbering. Maar er was niks om de mensen mee te genezen!" Julia: "Er bestond aspirine. En de Poeders Mann. Dat was alles."Alfons: "Het enige wat hielp was frisse lucht en rust voorschrijven in de bergen, maar dat was alleen voor de begoeden. Heel frustrerend.

Aan het einde van de oorlog kwam de penicilline. Plots konden we tóveren. De mensen hadden zelf nog geen thermometer in huis, meneer doktoor moest voor alles komen. Nu zijn er elf dokters in de gemeente, ik heb het 25 jaar alleen gedaan. In de winter had ik een gepensioneerde die met de auto reed, om tijd te winnen bij de huisbezoeken. Ge moet dat niet opschrijven, niemand gaat het geloven, maar ooit deed ik er 107 op één dag."

Eén keer heeft Alfons het écht rustiger aan moeten doen. "Ik ben in 1970 zelf ernstig ziek geworden. Mijn collega's dachten: nierkanker. Ik dacht het ook. Scans en puncties bestonden nog niet, maar alles wees op een kwaadaardig gezwel. Ik was bang. Maar... de collega's en ik hadden ons vergist. Het bleek niet kwaadaardig en er waren geen uitzaaiingen. Wat je dan voelt? De zevende hemel."

En dat grote geluk duurt voort tot vandaag. Voor allebei. "Gelukkig maar. Een dokter die zelf ziek is, dat wringt langs alle kanten."

Alfons is wel in januari opnieuw geopereerd, aan de dikke darm. "Maar opnieuw geen metastasen. Ik voel me opnieuw heel goed."

Julia: (kijkt me plots heel nadrukkelijk aan) "Maar weet u wat, mevrouw? Ik heb me in héél mijn leven niet zo ongelukkig gevoeld als die tien dagen in januari dat Fons in de kliniek was. Ik kon niet uit de voeten. Ik heb mijn vader, mijn broers en mijn moeder verloren. Maar (tot haar man) zo lang je weg was, Fons? Zo ongelukkig was ik nóóit."

We keren terug naar de woonkamer. Julia schenkt opnieuw koffie. Zonder te beven. Ze heeft het mooiste porseleinen servies laten uithalen door dochter Mieke, de oudste van hun vijf kinderen.

Dokter koos voor een basale preventieve stelregel: "Niet te veel suiker, niet te veel dierlijke vetten. Toen de eerste studies daarover binnenkwamen in de jaren 60, zijn wij gestopt met smeersel op onze boterham. Verder hebben wij allebei gewoon een goed lotje getrokken, denk ik."

Julia: "Ik zou wel een stuk van zijn geheugen willen."

Alfons: "En ik één oog van haar. Het zicht gaat toch achteruit." Ze zijn zelfs complementair in hun slijtage. Er wordt eens lieflijk gezucht. Ze gaan wat verzitten.

Dan komen de grote liefdesverklaringen.

Alfons: "Julia zat al zeven jaar in mijn kop voor ik haar durfde aan te spreken. Haar vader was de hoofdonderwijzer. Haar broer was mijn scoutsleider. Zo kwam ik bij hen thuis over de vloer."

Julia: "Zogezegd kenden we elkaar niet, maar ik had hem wel gezien!"

Alfons: "Maar ik heb gewacht tot ik dokter was om actie te ondernemen.

'Voor een gelukkig leven is je trouwdag de tweede bijzonderste dag van je leven, na je geboortedag'." En hij heeft gelijk. Het meest gelukkig in mijn leven ben ik over het feit dat ik met Julia ben getrouwd."

Alfons: (lacht) "De liefde, dat is voor ons: in de weer zijn met iets dat de ander gelukkig maakt. Ik sta 's morgens als eerste op en tegen dat zij naar beneden komt, staat het ontbijt al klaar. Naar beneden, ja. Trappen gaan nog vlot." "Je kunt kansen krijgen, maar dan nog moet je je hemel verdienen. Ik heb getracht goed te doen, dat geeft me troost. Maar ik ben vooral gezegend geweest met Julia en de offers die zij bracht.

'Madam van de doktoor', dat klonk beter dan het was. Zij werd afgesneden van een leven buitenshuis, met theater, cinema, bals en al die andere zaken, door met mij te trouwen. Julia was regentes wiskunde, maar heeft nooit een dag voor de klas gestaan. Want er moest altijd iemand thuis zijn en bij de telefoon. Er waren er genoeg die het daarmee moeilijk hadden, onder de vrouwen van collega's."

Julia: "Ik ben nooit jaloers geweest op zijn carrière. Ik maakte de hoestsiropen, zette de wachtzaal op orde. De dag dat Fons op zijn 75ste met pensioen is gegaan, op 1 januari 1992.

Alfons: "Ik heb niet het gevoel dat ik al zo oud bén. Op straat denk ik nog altijd, als ik een tachtiger zie: dáár loopt een oude mens. Omdat ik bezig blijf, denk ik. Ik heb met de auto gereden tot een half jaar geleden. Een paar jaar geleden nog tot in Bourgondië."

Julia: "We reisden ook nog naar Lourdes, met de TGV tot in Bordeaux. Nu niet meer, we zijn er te vaak geweest."

Alfons: "Wij mogen nog niet doodgaan. Niet voor de ander. Wij willen en moeten blijven leven. Voor elkaar. Op deze ouderdom heb je mekaar het meest nodig van alles. Valt Julia weg, dan moet ik naar het rusthuis, en andersom. Zeker weten. En dat willen wij niet. Wij willen blijven voor mekaar. Dat we samen zijn, maakt het grote verschil met mensen die zonder hun man of vrouw verder moeten. Dat grote geluk hebben wij."

Julia: (knikt) "Daar zijn we ons heel erg van bewust."

EEN LIEFDESVERHAAL