...huil maar rustig uit

Kindergedachten              C.S.Adama van Scheltema

Het regent –o wat regent het !

Ik hoor het uit mijn warme bed ,

Ik hoor de regen zingen ,-

Het regent , het regent dat het giet –

Dat niemand daar nu iets van ziet

Van al die donkere dingen .

Het ruist en regent en het spat –

Nou worden alle bomen nat

En plast het in de sloten ,-

Het regent over – overal -!

O  he!-daar loopt het zeker al

in straaltjes door de goten !

Wat is dat gek en leuk geluid !

Wat is het lekker om dat uit

Je donker bed te horen :-

‘tIs of de regen samen praat

Of dat een kerel buiten staat

Te fluisteren aan je oren .

Nou druipt het in dat open gras

Nou zal er wel een grote plas

Op alle wegen komen ,-

Nou lopen nergens mensen meer-

Verbeeld je eens in zo een weer -!

Daar wou ik wel van dromen .

En vroeg , morgen in de zonneschijn ,

Als dan de blaadjes zilver zijn ,

Met druppeltjes bepereld-

Dan doe ik toch mijn eigen zin :-

Dan loop ik heel-en heel ver in

De schoongeworden wereld !

Aan de Poezie             Anna Achmatova –

–

Jij leidde ver van alle wegen ,

Zoals een ster valt in de nacht ,

Ik kwam er smart en leugen tegen ,

Maar nooit heb jij mij troost gebracht .

Wat ik wil (Annemiek uit Dordrecht)

Leven met jou ,

Soms zonder,

Dat is wat ik wil .

Vlinders voelen in mijn buik ,

koffie drinken met echte melk ,

beetje doodgaan als je vertrekt ,

Dat is wat ik wil .

Vrijen met jou ,

jouw handen op mijn buik

mijn handen door jou haar ,

Dat is wat ik wil .

Vluchten naar jou , weggaan

Als ik terugvlucht naar mezelf ,

Dat is wat ik wil .

Gelukkig durven zijn

met en zonder jou

zonder angst van je houden

van mezelf houden

mijn leven leven .

Dat is wat ik wil .

Met jou , als jasmijn

en soms zonder .

Menu à la carte (Mario Maaren)

Liefde is als één enkele zonnestraal

op een donkere sombere dag .

Vasthouden kan je haar niet !

Maar er komen er méér af op een blijde lach ,

dan op een treurig gezicht van verdriet .

Kruip niet in je schulp ,

want je mist niet zoveel .

Je hebt toch jouw liefde nog...echt !

Je mist van de liefde het àndere deel

en dat bleek alleen maar … ònecht .

Trek erop uit , met de zon in je hart

en schuif alle wolken opzij .

Maak van die zon een “ menu à la carte “

want de kok van de liefde … ben jij !

Waarschuwing(Louise Pêcheur)

Probeer niet te leven

zonder uiting te geven

aan verdriet of geluk .

Heb wat meer vertrouwen

in mensen die van je houden

en zet jezelf niet onder druk .

De toekomst geeft houvast

als je jezelf daarin past

en je niet afzijdig houdt .

Want het geluk hier op ’t aard

moet door jou worden aanvaard

zonder oponthoud .

Wacht niet op het verleden

maar richt je op het heden

en kijk niet achterom .

Zie toch de heerlijkheid

en de oneindigheid

van het leven onder de zon .

Sonnet(Louise Lab)

Zodra ik s avonds in mijn zachte bed

aan de zo lang begeerde rust begin ,

Verlaat mijn droefheid me met zachte tred

en gaat mijn geest onstuimig op je in .

Dan is het net of ik zacht omsluit

het goed dat ik zo heftig heb begeerd .

Om dit geluk brak ik in tranen uit

en heb ik , snikkend, me zo vaak verweerd !

O zoete slaap , mijn nachtelijk geluk ,

weldoende rust vol aangenaam verpozen ,

verleng mijn droom nog nachten aan een stuk !

En als mijn hart dat zo naar liefde streeft ,

de ware gelukzaligheid nooit smaakt ,

Moment (Hetty Haarlemmer)

Leer ieder moment van geluk

bewust te leven .

heb het nooit te druk

om liefde te krijgen of te geven .

Een simpel woord , een handgebaar ,

een moment van warmte

ze zijn zo kostbaar

in dit leven zonder kalmte .

Elke seconde zonder zorgen

die je al hebt gehad

al was het van vandaag

of komt het morgen ,

neemt niemand je ooit weer af .

Hou die momenten vast

zorg dat je er van geniet

want met liefde als last

ontwijk je veel verdriet .

De sterren aan het firmament

Die glanzen in een purper donker

Zijn van een schoonheid ongekend

En levend door hun zacht geflonker

Men heeft ons vroeger wel geleerd ;

De sterren zijn verdwaalde zielen

Die uit de hemel zijn geweerd

En daardoor in de ruimte vielen !

Maar ik geloof veel eerder dat

Die sterren voor ons allen stralen

Als wijzers om het juiste pad

Op weg naar Boven te bepalen !

Oude berenklauw                    J.Bernlef 1974

Ruig en bruin staat hij

af te knappen in mijn tuin ,

in zijn uitgevallen kruin

huizen slakken , traag en zwart

En groot dat hij groeide

net een boom uit een sprookje

vergiftig en boos , met de rest

van de flora geen flikker te maken

En nu dit – zijn bladeren

eens in groene etages flapperen

als zemen vol gaten om zij rabarber –

gelede stam , tochtig en hol

Oude bereklauw , aan het eind

van je Latijn midden in de

zomer door niets gestut dan

mijn blik , mijn groene herinnering .

Slapeloos             Miriam Van Hee

’s nachts als ik wakker word 

en niet  weer in kan slapen

raak ik je lichaam aan dat groot

en slapend naast me ligt

soms draai je weg van mij ,

vermoeid , alsof je zeggen wil

dat ik mij heb vergist

soms ook kom je dichterbij

en lig ik op het licht te wachten

met je warmte in mijn hals

en ik denk dat ik je ooit

verliezen moet – dat zeg je niet

maar ook weerleg je niet

dat je zal weggaan en alleen

zal wonen boven op de schaduwloze

kalkplateaus waar altijd wind is

waar zomerregen onverrichterzake

in de grond verdwijnt .

Ja rozen                                                        Remco Campert

Dit zijn rozen voor je en alle poëzie

Dit is mijn mooiste pose :

Die van liefdes acrobaat ,

Zwevend schijnbaar moeiteloos ,

Maar met krampende tenen

Boven een bed van rozen en doornen .

Ik zal je nu beschrijven :

Kijk ik teken rozen op je huid

En jij doornen op de mijne

Goed , ik ben acrobaat .

Is er een mooiere pose ?

Pose van gevaar ,

Balancerende tussen begeerte en verweer :

Ik stijg , ik val en onderwijl :

Ik teken rozen

Ja rozen

Rozen

En dit zijn rozen .

Ode aan een boterham (met dank aan de bakker)

Aardappel wat heb ik je gehaat

rooiend op het land

met kapotte handen en

per kistje betaald

de poot tussen de tros

verrot in de grond

bleef zwart achter

mijn bakker zegt hetzelfde

‘tegen een aardappel wordt

geschopt maar

leg voor de aardigheid

eens een boterham op straat ! ‘

‘een boterham heeft iets sacraal's

mensen leggen hem bij een boom

voor vogels

niet zo de aardappel

in ’t geheim gegroeid

knoestig en raar vaak van vorm

maar een boterham .

‘nee je schopt niet tegen een boterham ! ‘

Aardrijkskunde

‘k Was al heel jong verzot op aardrijkskunde .

Ik vond niets mooier dan wanneer we op school

een kaartje moesten tekenen en inkleuren :

blauw voor het water , groen voor het laagveen .

En later kreeg je zelf je eigen atlas .

Nooit heb ik een boek met zoveel zorg gekaft .

Ik kon er uren over zitten dromen ,

tot ’t klokje van de gehoorzaamheid weer sloeg .

Heel de aarde leek één fonkelend wonderrijk :

Tibet . De Andes . Het Zuidpoolgebied .

Tasmanië . Vuurland . Afrika vooral .

Onmetelijk . Oneindig . Ieder naam

was pure poëzie . Wat ben ik blij

dat er toen (in Nederland) nog geen televisie was .

                                                       C.Buddingh

En daar zwemt een vis in de koele rivier ,

En daar staat een huisje , een heel eind van hier ,

En daar dreigt een hondje een koe met geblaf ,

En daar bij de berg rijdt Petrof op een draf ,

En daar op het huis staat een vlag in de top ,

En daar op het veld komt het koren al op ,

En zilver van ’t stof zijn de blaadjes rondom ,

En overal gonst het van vliegengebrom ,

En daar worden meisjes in ’t zonnetje bruin ,

En overal bijengezoem in de tuin ,

En daar is een gans die de vijver in glijdt ,

En zo gaat de dag weer voorbij als altijd .

Danil Charms

Kranten sluiten krakend als

dennenbomen in een hoge wind

hun kolommen ; een oude man

hangt onder de lamp ; op

de sofa slaapt de middag

en droomt van kerken .

En langzaam kruimelt op

zolder tussen oude boeken die

hun knevels opstrijken

een vrouw haar huid

tot zwetende weerspannigheid .

Een klok schijnt in de ramen

de tijd te zeggen , zich versprekend

en geen woord voltooiend ;

de nevel is een boom van koffie

groeiend in een kinderlijke buik .

Een drooglijn in een voortuin ,

in de goot een guitaar van

zijden doekjes en lucifers uit Zweden ;

en de wolken dikke vrouwen op

honderd goudkrullende divans .

Zeker ga ik door de straat ,

een auto remt : ik raap

mijn geschriften op en loop

verder . De aarde

heeft zich aan mijn mouw gehecht .

*