het nieuwe leven .

Dat gelukkig niet

Op tweehonderd meter van waar ik woon

Staat het huis waar ik ben geboren .

Ik kom er haast iedere dag een keer langs .

Daar heb ik geknikkerd , gehoepeld , getold ,

Ben ik onder een paard en kar gelopen .

Ja , wat men ook van mij zeggen kan , niet

Dat ik ver van mijn oorsprong ben afgedwaald .

Sneeuw bij avond

Voor het slapen gaan kijk

 Ik nog even naar buiten :

Dikke , donzige vlokken

Dwarrelen omlaag als

Minuscule parachutistjes :

Koning winter neemt weer

Bezit van de aarde .

En ik tuur er vol vertedering naar .

Maar vroegen zou ’t in

Mij hebben gejuicht :

‘Morgen sneeuwballen gooien !’

Omdat de liefde geen verhalen verteld

Omdat de liefde geen verhalen vertelt

Vertel ik en luistert de liefde .

Vertel me niets droevigs of vrolijks

Zegt ze . Noem me geen namen maar

Spreek van haar handen

Haar handen , zeg ik , graven in mijn huid .

Ze graven in het donker van mijn hart

En het doet geen pijn . Ze zetten de tijd stil

Ze zetten het hart stil .Dan voel je geen pijn .

Ik vertel niets droefs en niets vrolijks .

Ik noem je geen namen maar wel hoe ze

Haar naam op mijn lippen schrijft .

Genoeg zegt de liefde , je hebt

Genoeg verteld . Nu krijg ik honger

We schuiven aan tafel .      Marco Nijmeyer

Een appel, een snee brood

Nu de grote dingen verdwijnen

Worden de kleine groot:

Wat zonlicht op de gordijnen ,

Een appel , een snee vers brood .

Met hoeveel overbodigs

Maken we ons leven stuk :

Er is zo weinig nodig

Voor wat eenvoudig geluk .

Z’o zou ik oud willen worden ,

Klein en weltevree

Een boek om in te lezen ,

Een appel , een snee vers brood .

Er waren twee kabouters , At en 0t ,zo klein dat zij niet in de mens geloofden , alleen een beetje in god .

0p een dag naar het leek als altijd kwam een prinsesje voorbij .

Ze zij kijk dat is aardig , bukte en alsof ze bloemetjes plukte , pakte ze Ot en At en stak zoals alle prinsesjes de hele zaak in haar zak . Zo kwamen ze in het paleis , de avond viel , dat hou je niet tegen , maar terstond ontstak het prinsesje opnieuw de zon , zodat Ot en At ineens wisten dat ze waren in het paradijs en god bestond . Dat was de eerste dag .

Zij sliepen die nacht in lucifersdoosjes van de koning onder zacht geurende zakdoekjes van de koningin .

En de volgende dag vroeg het prinsesje , wat zal ik eens voor jullie kopen , waarin hebben jullie nu de meeste zin .

En Ot en At wilden natuurlijk dat het kermis was met chocola , een reuzenrad , draaimolens en heel veel limonade .

Toen ging het prinsesje naar de stad en wat bracht ze mee ?

Vliegtuigjes , botsauto’tjes , geweertjes een draaiorgeltje met jesterdee , slagroomijs en mooie rode kleertjes .

En het werd alle dagen kermis in ’t paleis want At en Ot konden de trappen eerst niet op of af en nooit alleen naar de w.c. maar met het vliegtuig ging het één twee drie en was het prinsesje van de wijs dan draaiden zij het orgeltje van jesterdee .

Maar ook moesten de kabouters leren en Ot telde op en At trok af . Ze kregen boeken met gouden woorden , zo groot dat ze uren langs de bladzijden moesten lopen en ze zere voeten kregen van het leren begrijpen wat er stond , en de potloden waren zo zwaar dat ze alleen maar samen en dan nog heel korte brieven konden schrijven , bijvoorbeeld alleen hun namen .

En toen de dagen voorbij waren in het paleis gingen ze weer weg , het was een lange reis terug naar het bos en hun huisje stond er als altijd . Hoe het prinsesje dat wel vond ? Ze huilde zoals ze nog nooit had gehuild , tot ze op een dag aan het paleisraam stond en uit de bomen van het park een duif verscheen met een klein briefje in zijn mond , zo klein dat zij het haast niet lezen kon . Er stond ; Dag prinses (god) een zoen van At en Ot .

                                                                                    Rutger Kopland

voor mensen die mij niet kennen
ben ik normaal
voor mensen die me lief hebben
ben ik speciaal
voor mensen die mij niet mogen
ben ik asociaal
maar voor mensen die mij goed kennen, mijn vrienden, familie
ben ik bijzonder
en dat komt doordat hun dat ook voor mij zijn

                                                   Ik verlang zo naar een straaltje zon
                                                   en naar de eerste warme lentedagen, 
                                                    
                                                   naar witte wolken, die door    
                                                   \'t blauw  heen  jagen         
                                                   op weg naar iets, die ik niet vinden kon. 
                                                  
                                                   Ik wil de tulpen ruiken als ik ze pluk,
                                                   ik wil de kersenbloesem weer zien
                                                   zweven, 

                                                  magnolia\'s, de kelken opgeheven,
                                                  of ze een dronk uitbrengen op \'t geluk. 


                                                  Ik wil de knoppen weer zien opengaan
                                                  van berken, mooiste onder alle bomen; 

                                                  Ik wil nu \'k de winter ben ontkomen,
                                                  met nieuwe ogen in de wereld staan!

’t Is nacht . De torenklok slaat vijf

Er daalt een diepe stilte in de stad

En in mezelf . En ik bezie

Het slapend silhouet dat naast me ligt

Zijn ademhalen klinkt met zacht gefluit

En op zijn lippen is een stil bewegen

De onrust is nog steeds niet uit zijn lijf –

Ik zie hem aan , en niets is mij meer zeker

Voor alles is een eerste keer , maar dit

Dit moet het eind van alles zijn ;

Een ongemerkt verglijden in de dood

Een mooiere bekroning is er niet

Ik voel een lichte trilling in mijn handen

Er komt weer langzaam leven in de stad

En hij slaapt door , zo schijnbaar ongerept

Het onafwendbaar lot nog net ontsnapt .

                                     Cees van der Pluijm