We kijken uit
naar Kerstmis, 25 december, de dag waarop we de geboorte vieren van onze
Verlosser, de komst van God in onze wereld. Velen kijken op dit moment echter
vooral uit naar een andere dag, 21 december, de dag waarop de Maya kalender
eindigt. Tienduizenden hebben zich teruggetrokken in de bergen van Guatemala,
de bakermat van de Maya cultuur, om het einde van de wereld af te wachten.
De Maya's
berekenden kosmische cycli van 5200 jaar, waarop in hun mythologie steeds een
tijdperk afloopt en een nieuw begint. 21 december is het zover. Na 26000 jaar
gaat een vijfde cyclus ten einde, wat bij de Maya's nog extra dramatiek heeft.
Op die dag staan de zon en de aarde in conjunctie met het centrum van de Melkweg.
Ook christendom
en bijbel kennen grootse eindtijd profetieën, maar die worden steeds gegeven
als oproep aan de mens, als oproep tot bekering, een oproep om waakzaam te zijn
en ons geestelijk voor te bereiden op de ontmoeting met de Heer.
Hij die 2000 jaar
geleden kwam als kind, verborgen in weerloosheid en armoede, zal terugkomen in
majesteit en glorie. Jezus zelf maant ons de tekenen van de tijd te zien en
verantwoordelijkheid te nemen. Vele mystici en zieners wijzen op onze tijd als
een tijd met apocalyptische betekenis.
Het Kind van
Betlehem zal komen als Koning, in de wereld, in de geschiedenis en in ons eigen
leven. Dat laatste zullen we in ieder geval allemaal meemaken. Eens zullen we
voor Hem staan, en Hem zien zoals Hij is, de Zoon van God, de Koning van hemel
en aarde. Dan zullen we beseffen wat een enorm voorrecht het was om in dit
leven al met Hem verbonden te zijn door geloof. Tenminste als je geloof echt
is, en het je leven tekent. We zullen Hem in de armen vallen, en Hij zal ons
binnenleiden in zijn Koninkrijk. Alleen Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven
voor iedere mens.
De realiteit van geestelijke dingen
Kortgeleden zag
ik een documentaire over een Amerikaanse professor, Howard Storm, een overtuigd
atheïst. In zijn colleges spotte hij regelmatig met God en geloof. Een
studente, een zuster, besloot voor hem te gaan bidden. Ze moest het 13 jaar
volhouden. Toen werd hij ziek, zweefde op de rand van de dood, en kreeg een
bijna dood ervaring. Het zette zijn leven op de kop. Hij zag wel het Licht,
maar werd steeds dieper getrokken in de duisternis. Paniek overviel hem. Uit
zijn kindertijd herinnerde hij zich een gebedje tot Jezus, en bad voor het
eerst na vele jaren. Ineens stond de Heer naast hem en trok hem weg voor de
poorten van de hel. Daarna werd hij in de geest meegenomen naar andere
werelden. Geheimen werden hem geopenbaard. Wat hij heeft ervaren, noemt hij
hyper realiteit. Dit aardse leven in vergelijking daarmee een soort halfslaap,
waaruit we bij de dood zullen ontwaken. Howard Storm heeft het nu tot zijn
missie gemaakt om mensen Jezus te doen kennen als hun enige Redder en
Verlosser, en hen te doordringen van de realiteit van geestelijke dingen.
Velen zien niet
die grootsheid van hun leven. Wat er na de dood komt, zien we wel, denken ze.
Een grandioze vergissing. Wat er dan komt staat niet los van wat er nu is. Wat
je hier zaait, zul je daar oogsten. Wat je hier uitstrooit aan liefde,
waarheid, gerechtigheid, aan trouw, geloof en gebed, daaruit wordt je eeuwige
kleed geweven.
Dit is geen tijd
om toeschouwer te zijn, maar om ons voor te bereiden op de dingen die komen
gaan. Een tijd om te strijden tegen alles wat kwaad is in onszelf en om ons
heen, om te groeien in geloof, hoop en liefde, om vergeving te vragen waar
nodig en verzoening te bewerken waar mogelijk. We hebben hoop, niet omdat we
zonder zonde zijn, maar omdat 2000 jaar geleden dit Kind geboren is, de Zoon
van God, om onze zonden te vergeven, onze lasten te dragen, en onze wonden te
helen. Moge velen dezer dagen in het Kind van Betlehem hun Koning en Verlosser
herkennen, en door Hem innerlijke vrede, en eeuwig leven en geluk oogsten.
1 reactie op dit bericht
Groetjes uit wetteren,
Wenst jullie een prettige vrijdag toe,