Zaterdag 16 januari 2010
AFSCHEID
Ik heb het reeds vele malen geschreven, muziek is niet weg te denken uit mijn leven.Voor elk moment, triest of blij, heb ik wel een song.
Zo heb ik ook een song die mij herinnert aan te vroege einde van een gelukkige periode met de vader van mijn kinderen.
Ik was achttien en hij zevenentwintig toen we elkaar leerden kennen.
Na een een moeilijk begin en veel tegenwerking van alle kanten kwam ons huwelijk.
Bij de geboorte van onze zoon wordt beslist dat ik niet meer uit werken ga, zoals het veelal de gewoonte was in die tijd.
Omdat hij vaak voor langere tijd op zee was en wist hoe graag ik naar muziek luisterde, kocht hij voor mij een voor die tijd ultra moderne muziekinstallatie.
Mijn man heel goed mondharmonica spelen, hij moest maar een lied horen op de radio en hij speelde het na.
Zelf was hij, onder meer, een fan van Harry Belafonte.
Zelf had hij ook een diepe warme stem en kon Belafonte wonderwel imiteren Dat deed hij dan ook vaak.
Zo was het een ludieke gewoonte dat telkens voor hij weer vertrok bij manier van afscheid het liedje "Jamaica farwell" zong.
De woorden "Kingstontown" verving hij dan speels door "Aantwaarpen".
Het feit alleen al dat hij als West-Vlaming het woord in mijn plaatselijk dialect uitsprak maakte dat het afscheid steeds een humoristische toets kreeg.
Het was iets van ons twee, iets dat anderen niet begrepen. Waarom stonden die twee daar nu te schaterlachen bij een afscheid dat weken zou duren?
Wat was daar nu leuk aan?
Maar ik verklaarde het nooit, het was ons geheimpje, hoe kinderlijk naïef het ook mocht zijn.
Op een dag keerde mijn man niet meer weer.
Zijn beste vriend, en getuige op ons huwelijk, die met hem aan boord was heeft hem van boord zien gaan in een havenstad van Brazilië.
Hij heeft hem in een taxi zien stappen. Daa hij zelf van corvee was kon hij niet mee gaan. Nog volgens de vriend, zou mijn man enkele souvenirs willen kopen hebben. (Mijn man bracht vaak van die rariteiten mee naar huis, zoals onder andere een oerlelijke waterpijp en een zo mogelijk nog lelijker houten masker.)
Mijn man is nooit teruggekeerd aan boord.
Hij is vanaf dat moment voorgoed uit ons leven verdwenen.
Sindsdien heeft de song "Jamaica Farwell" een speciale plaats in mijn leven.
Telkens ik het lied hoor staat dat laatste afscheid weer glashelder voor mijn geest....
.....Dan sta Ik weer op die drukke kade.
Op mijn arm ons zoontje, in mijn buik onze dochter.
Achter mij de taxi die staat te wachten om mij weer naar huis te brengen.
Een thuis dat vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zou zijn.
We houden het afscheid vrij kort, want er is voor hem nog veel te doen aan boord voor het vertrek.
He left he's little girl in Aantwaarrp town. Permanently!
